لوگوی جشنواره وب و موبایل ایران
رنگ پس زمینه:
 
الگوی پس زمینه:
تنظیم مجدد
        ورود به سایت / ثبت نام

        ثبت نام

        ورود به سایت

        دفتر مجازی شعر
        چهارشنبه 08 دی 1395 |   نقد و نظر: 0  | بازدید: 2625
        ارسال به دوستان

        ایران من! بلات، مَهِل بر سر آورند

        مرتضی امیری اسفندقه

        ایران من! بلات، مَهِل بر سر آورند
        مگذار در تو، اجنبیان سر بر آورند

        در تو مباد! میهن مستان و راستان
        تزویر را به تخت به زور زر آورند

        چیزی نمانده است که فرزندهای تو
        از بس شلوغ، حوصله ات را سر آورند

        یک هفته است زخمی رعب و رقابتی
        در تو مباد حمله به یکدیگر آورند!

        همسنگران به جان هم افتاده اند و سخت
        در تو مباد حمله به همسنگر آورند!

        با دست دوستی نکند راویان فتح
        از آستین خویش، برون، خنجر آورند

        فرزانگان شیفته ی خدمتت مباد
        تشنه ی مقام، بازی قدرت در آورند!

        گزلیک می دهند به دست منافقان
        از پشت سر مباد که خیره سر آورند!

        افتاده اند سخت به جان هم و تو را
        چیزی نمانده است به بام و در آورند

        تا حل کنند مشکل آسان خویش را
        چیزی نمانده اجنبی ات داور آورند

        وجدان بس است، داور ایرانی نجیب
        شاهد، نیاز نیست که در محضر آورند

        در تو برای هم، وطن مرد من! مخواه
        یاران روزهای خطر، لشکر آورند

        بردار و در کلیله و دمنه بخوان، مباد
        در تو به جای شیر، شغالِ گر آورند

        در تو مباد مکر شغال و صدای گاو
        همسر شوند و حمله به شیر نر آورند

        نه، نه؛ مباد! باز امیرکبیر من!
        بهر گشودن رگ تو، نشتر آورند

        نادر حکایتی است مبادا که بر سرت
        یاران، بلای حمله ی اسکندر آورند

        ساکت نشسته ای؟ وطن من! سخن بگو
        چیزی نمانده حرف برایت درآورند

        در تو مباد! جای بدن های نازنین
        از آتش مناظره، خاکستر آورند

        نه، نه؛ مباد مغز جوانان خوراک جنگ
        فرمان بده که کاوه ی آهنگر آورند

        پای پیاده در سفر رزم اشکبوس
        فرمان بده که رستم نام آور آورند

        سیمرغ را خبرکن و با موبدان بگو
        تا چاره ای به دست بیاید، پر آورند

        با این یکی بگو که خودت را نشان بده
        خارت مباد در نظر و منظر آورند!

        با آن دگر بگو سر جای خودت نشین
        کاری مکن که حمله بر این کشور آورند

        همسنگران به جان هم افتاده اند و گرم
        تا نان برای مردم ناباور آورند

        مردم که آمدند به اعجاز رای خویش
        از لجّه های رنگ، برون گوهر آورند

        ایران من! بلند بگو، ها! بگو بگو
        مردم نیامدند که چشم تر آورند

        مردم نیامدند که بر روی دست ها
        از حجم سبز، دسته گل پرپر آورند

        مردم نیامدند که از انفجار سرخ
        از خون عاشقان وطن، ساغر آورند

        مردم نیامدند خدا را عوض کنند
        مردم نیامدند که پیغمبر آورند

        مردم نیامدند دو دسته شوند و باز
        حمله به هم به دمدمه سر تا سرآورند

        مردم نیامدند بلاشک تلف شوند
        مردم نیامدند یقین تَسخر آورند

        مردم که هر همیشه فرو دست بوده اند
        تا بر فراز دست، یکی سرور آورند

        کوزه گران کوزه شکسته که قادرند
        با یک کرشمه، کوزه و کوزه گر آورند

        مردم نخواستند که از فتح سومنات
        با خود ولو حلال، زن و زیور آورند

        مردم نخواستند به بزم مفاخره
        همیان نقره، خلطه ی سیم و زر آورند

        مردم نخواستند بساطی به هم زنند
        مردم نخواستند که نامی برآورند

        مردم که پاسدار شکست و درستی اند
        ناظر به هر چه خیر و به هر چه شر آورند

        مردم که داوران کهنسال و کاهنند
        نه مهره های پوچ که در ششدر آورند

        مردم که آمدند کتاب و کلاس را
        از پایتخت، جانب آبیدر آورند

        مردم که آمدند چراغ امید را
        در ظلمت شبانه به هر معبر آورند

        مردم که آمدند که ایران پاک را
        بار دگر به نطق، سر منبر آورند

        مردم که فوتشان سخن و فنّ شان غم است
        مردم که آمدند، سخن گستر آورند

        مردم که هیچشان، هنری غیر عشق نیست
        مردم که آمدند، هنر پرور آورند

        ایرانِ من! قصیده برایت سروده ام
        با شاعران بگوی از این بهتر آورند

        بستم به بال باد و سپردم به ابرها
        از تو، خبر برای منِ مضطر آورند

        تکرار شد اگر به دو-سه بیت، قافیه
        فرمان بده قصیدگکی دیگر آورند

        آیینه ی تمام قد عشق! پیش تو
        یاران چگونه سر ز خجالت برآورند؟

        این شاخه های سر به درِ ریشه در خزان
        در محضر بهار چه برگ و برآورند؟

        نامحرمان خلوت انس تو با چه رو
        ایران من! دوباره تو را در بر آورند؟

        من عاشقانه شاعرم و شاعر وطن
        بیرون مرا مخواه که از چنبر آورند

        اسفندم و به پای تو بی تاب سوختن
        چشم بد از تو دور! بگو مجمر آورند

        من رای داده ام به تو و می دهم به تو
        از کاسه، چشم های مرا گر درآورند
         



        کلیدواژه ها: قصیده, شعر انقلاب اسلامی, مرتضی امیری اسفندقه, شب پانزدهم- شعر خوانی در محضر مقام معظم رهبری(رمضان1388), شعر ملی میهنی, شعر دهه هشتاد


        امتیاز: 5 با رای 5 نفر Article Rating
        امتیاز شما به این مطلب

        نقد و نظرها:

        تاکنون نقد و نظری ثبت نشده

        ارسال نقد و نظر جدید

        تنها کاربران ثبت نام کرده مجاز به ارسال نظر می باشند.
        جستجو در دفتر مجازی اشعار

        تازه ها

        پربازدیدترین ها

        پر نقد و نظرترین ها

        فهرست تگ ها

        فهرست شاعران

        کلمات کلیدی

        کتاب شعر

        قالب

        تاریخ سرایش شعر

        بایگانی تاریخی

        آخرین نقد و نظرهای دفتر مجازی
        سلام آقای برقعی واقعا شعرتان سرزنده و پویاست می خواستم از شما خواهش کنم در صورت امکان اشعار ارسالی حقیر را مورد نقد خودتان قرار دهید تا از شما بیشتر بیاموزم
        لینک مطلب: باشد برای آن لحظاتی که نیستم
        | 05:25 ب.ظ
        حق مطلب رو ادا فرموديد.

        قبول باشد!
        لینک مطلب: همه عمر او یک نماز است و بس
        | 05:19 ب.ظ
        هخيلي قشنگ بود
        فقط بعضي از مضامين تكراري بود ،البته وزن وقافيه وبيان چنان گوشنواز بود كه خسته كننده به نظر نمي آمدمثلا بعضي ازابيات كلملا ساكت بودند وفقط با وزن وقافيه بازي ميكردند،البته يك بازي دلنشين!!!
        درهفت ،هشت بيت نهايي طعنه هاي خوبي نشسته بود!
        موفق ومانا باشيد 👏👏
        لینک مطلب: قصیده ی سیب زمینیّه
        | 12:46 ق.ظ
        بسيارزيبابود
        لینک مطلب: أنا البخیل و أنت الجواد ای ساقی
        | 10:01 ق.ظ
        شرح حال ماست...:(
        لینک مطلب: تا آمدم که با تو خداحافظی کنم ...