رنگ پس زمینه:
 
الگوی پس زمینه:
تنظیم مجدد
        ورود به سایت / ثبت نام

        ثبت نام

        ورود به سایت

        دفتر مجازی شعر
        يکشنبه 02 تير 1392 |   نقد و نظر: 0  | بازدید: 1498
        ارسال به دوستان چاپ مطلب

        این روزها که می گذرد...

        قیصر امین پور

        این روزها که می گذرد، هر روز
        احساس می کنم که کسی در باد
        فریاد می زند
        احساس می کنم که مرا
        از عمق جاده های مه آلود
        یک آشنای دور صدا می زند
        آهنگ آشنای صدای او
        مثل عبور نور
        مثل عبور نوروز
        مثل صدای آمدن روز است
        آن روز ناگزیر که می آید
        روزی که عابران خمیده
        یک لحظه وقت داشته باشند
        تا سربلند باشند
        و آفتاب را
        در آسمان ببینند
        روزی که این قطار قدیمی
        در بستر موازی تکرار
        یک لحظه بی بهانه توقف کند
        تا چشم های خسته خواب آلود
        از پشت پنجره
        تصویر ابرها را در قاب
        و طرح واژگونه جنگل را
        در آب بنگرند
        آن روز
        پرواز دست های صمیمی
        در جستجوی دوست
        آغاز می شود
        روزی که روز تازه ی پرواز
        روزی که نامه ها همه باز است
        روزی که جای نامه و مهر و تمبر
        بال کبوتری را
        امضا کنیم
        و مثل نامه ای بفرستیم
        صندوق های پستی
        آن روز آشیان کبوترهاست
        روزی که دست خواهش، کوتاه
        روزی که التماس، گناه است
        و فطرت خدا
        در زیر پای رهگذران پیاده رو
        بر روی روزنامه نخوابد
        و خواب نان تازه نبیند
        روزی که روی درها
        با خط ساده ای بنویسند:
        «تنها ورود گردن کج، ممنوع»
        و زانوان خسته ی مغرور
        جز پیش پای عشق
        با خاک آشنا نشود
        و قصه های واقعی امروز
        خواب و خیال باشند
        و مثل قصه های قدیمی
        پایان خوب داشته باشند
        روز وفور لبخند
        لبخند بی دریغ
        لبخند بی مضایقه ی چشم ها
        آن روز
        بی چشمداشت بودن لبخند
        قانون مهربانی است
        روزی که شاعران
        ناچار نیستند
        در حجره های تنگ قوافی
        لبخند خویش را بفروشند
        روزی که روی قیمت احساس
        مثل لباس
        صحبت نمی کنند
        پروانه های خشک شده، آن روز
        از لای برگ های کتاب شعر
        پرواز می کنند
        و خواب در دهان مسلسل ها
        خمیازه می کشد
        و کفش های کهنه سربازی
        در کنج موزه های قدیمی
        با تار عنکبوت گره می خورند
        روزی که توپ ها
        در دست کودکان
        از باد پر شوند
        روزی که سبز، زرد نباشد
        گل ها اجازه داشته باشند
        هر جا که دوست داشته باشند
        بشکفند
        دل ها اجازه داشته باشند
        هر جا نیاز داشته باشند
        بشکنند
        آیینه حق نداشته باشد
        با چشم ها دروغ بگوید
        دیوار حق نداشته باشد
        بی پنجره بروید
        آن روز
        دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
        تنها
        پرچینی از خیال
        در دوردست حاشیه ی باغ می کشند
        که می توان به سادگی از روی آن پرید
        روز طلوع خورشید
        از جیب کودکان دبستانی
        روزی که باغ سبز الفبا
        روزی که مشق آب، عمومی است
        دریا و آفتاب
        در انحصار چشم کسی نیست
        روزی که آسمان
        در حسرت ستاره نباشد
        روزی که آرزوی چنین روزی
        محتاج استعاره نباشد
        ای روزهای خوب که در راهید!
        ای جاده های گمشده در مه!
        ای روزهای سخت ادامه!
        از پشت لحظه ها به در آیید!
        ای روز آفتابی
        ای مثل چشم های خدا آبی!
        ای روز آمدن!
        ای مثل روز، آمدنت روشن!
        این روزها که می گذرد، هر روز
        در انتظار آمدنت هستم!
        اما
        با من بگو که آیا، من نیز
        در روزگار آمدنت هستم؟


        کلیدواژه ها: شعر نو نیمایی, قیصر امین پور, شعر انتظار, آینه های ناگهان


        امتیاز: 4.38 با رای 13 نفر Article Rating
        امتیاز شما به این مطلب

        نقد و نظرها:

        تاکنون نقد و نظری ثبت نشده

        ارسال نقد و نظر جدید

        تنها کاربران ثبت نام کرده مجاز به ارسال نظر می باشند.

        تازه ها

        پربازدیدترین ها

        پر نقد و نظرترین ها

        فهرست تگ ها

        فهرست شاعران

        کلمات کلیدی

        کتاب شعر

        قالب

        تاریخ سرایش شعر

        بایگانی تاریخی

        آخرین نقد و نظرهای دفتر مجازی
        احسنت
        لینک مطلب: پس از تو دل کوه و خشکي و دريا شکسته
        سلام فراوان بر شما رضا مهدیزاده ی عزیزم
        بلی درست میفرمائید این مورد از اختیارات شاعری است . اساتید فن می فرمایند سعی
        کنید ازاختیارات شاعری کمتر و کمتر استفاده کنید .در این مورد به جای دو هجای کوتاه
        یک هجای بلند آورده می شود . چنین کاری یک سکته ی عروضی است و یک اختیار شاعری. بنده جناب امیری اسفندقه را می شناسم ،شاعری هستند توانا و در استخدام واژه ها ماهر ، من می خواستم به دانم چه الزامی باعث شده که ایشان سکته ی عروضی
        را بر سلامت آن ترجیح داده اند . قصد من اظهار نظر استاد است که موضوع را توضیح دهند
        تاجای هیچ شبهه ای برای خواننده باقی نه ماند .
        لینک مطلب: مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد
        استاد کرمی! این اگر اشتباه نکنم از اختیاراته!!!!

        یکم اسم استاد اسفندقه رو هم تو گوگل سرچ بفرمایید!!!!
        لینک مطلب: مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد
        شاعر گرامی جناب امیری اسفندقه
        غزل زیبائی سروده اید موفق باشید
        در مصر ع دوم ییت چهارم وزن تغییر کرده است.شعرشما دروزن مفتعلن فاعلن -میباشد ولی
        دریا باریده است ، قایق رانی کنید ،از وزن کلی غزل خارج شده است.
        لینک مطلب: مي رسد اسفند ماه، خانه تکاني کنيد
        با مرغِ سحر میل به سازش دارد
        با سبزه و گل، ناز و نوازش دارد
        با آن که زمین سپیدپوش است هنوز
        "اسفند" به "نوروز" گرایش دارد ( داوود خانی لنگرودی )
        لینک مطلب: بهار اوّلِ اسفند مي رسد از راه