قرآن ِ سر نیزه که قرآن مبین نیست

در شهر اگر هیچ کسی را غم دین نیست
تا فاطمه زنده است علی خانه نشین نیست

ای دست پر از پینه ز چرخاندن دستاس
افلاک در افلاک تو را جایگزین نیست

در کوچۀ مسجد تو زمین خوردی و در ما
جز پینۀ چون زانوی اشتر به جبین نیست

انصار هم از خطبۀ تو شرم نکردند
کردند بهانه که چنان است و چنین نیست

غصب فدک این بود که نام تو نباشد
پیداست که دعوا سر یک تکّه زمین نیست

کو چادر خاکی شده کو دامن مولا
تا کی بزنم چنگ به حبلی که متین نیست

جایی که علی هست معاویه چه کاره است
قرآن ِ سر نیزه که قرآن مبین نیست

ای کاش که خود را برسانم به رکوعش
زیرا که بجز نام تواش نقش نگین نیست

مقصود خدا از دو جهان خلقت زهراست
المنّة للّاه که این است و جز این نیست


09 اسفند 1395 491 0

کسی به باغچه بعد از تو آب خواهد داد؟

کسی به باغچه بعد از تو آب خواهد داد؟
به روزهای جهان، آفتاب خواهد داد؟

کدام دامن پر مهر می شود بالش؟
به گریه های یتیمانه خواب خواهد داد

کدام عشق به این سفره های نان و نمک
پس از عبور تو رنگ و لعاب خواهد داد

مرا هر آینه او از سکوت پر کرده است
هم او که آه مرا بازتاب خواهد داد

برای آنکه بگیریم انتقامت را
خدا به گردش دنیا شتاب خواهد داد

زمانه ای که به زهرا چنین جفا کرده است
مگر سلام علی را جواب خواهد داد!؟

08 اسفند 1395 34 0

سعی دارم که در این حج به صفایی برسم

حق وصف علی را به پیمبر گوید
جبریل به انبیا مکرر گوید
دانید کدام خودستایی حسن است؟
آنجا که رسول مدح حیدر گوید

::

میروم تا به خود آیم به منایی برسم
سعی دارم که در این حج به صفایی برسم

قلبم از جوشش لبیک لبالب شده است
تا به وادی اجابت به دعایی برسم

میروم بشنوم از دوست که "فاخلع نعلیک"
طی این راه به وادی "طوا"یی برسم

شوق شش گوشه به آتش بکشد دلها را
سوختم تا که به مصباح"هدایی" برسم

"آه" من ترجمه ای از "نفس المهموم" است
همدم آه شدم تا به نوایی برسم

کاش در راه حرم لایق دیدارشوم
"لن ترانی" نشنیده به لقایی برسم

هر قدم سوی حرم "سیرالی الله" من است
غیر از این راه بعید است به جایی برسم

کاش در سیر مسیر سفر اکسیر شوم
شاید از خاک به ایوان طلایی برسم

کاش هرجا بروم همدم جابر باشم
کاش همراه عطیه به عطایی برسم

کاش با رنگ خدا از همه سبقت گیرم
با "حبیب ابن مظاهر" به حنایی برسم

آه ای دل "بذل مهجته فیک" بخوان
باید از خوان زیارت به نوایی برسم


06 اسفند 1395 52 0

عطر بهشتیدن یارا دیبدی خدا سیزی


عطر بهشتیدن یارا دیبدی خدا سیزی
صبحون نسیمینه ائلیوب پیشوا سیزی
بیر باخدی مهربانلیقوا ذات حق، صورا
خلق ایلدی رسول خدایه، آنا، سیزی
جناتیله محقر ایوین ایلمز عوض
گر گورسه ئوز ائوینده شه لافتی سیزی
نه خلقیله دییر دانیشار نه ئوزی گولر
بیر گون زیارت ایلمسه مصطفی سیزی
قرانی اندیریبله یره عرشیدن خانیم 
کلمه به کلمه ایلیه حمد و ثنا سیزی 
سیز ربنا دینده زمان قنوتیده
ایلردی لحظه لحظه تماشا خدا سیزی 
احرام باغلیاردی علی، تا سیزه باخا
حج علی بوئیدی که ائتسون رضا سیزی
ثار اللهی تو کوبسن حسینون دامارینا
عالم تانور معلم کرب و بلا سیزی

ای آستان پاکینی خضز و خلیل و ئوپن
هر گون حسینیون الینی جبرئیل ئوپن

سیز ایستسز جسده ،دونر جان اولار خانیم
نه جان خشک، جلوه ی جانان اولار خانیم
بیر آستانه دور بو جهاندا سیزون قاپی
کیم ئوپسه چار چوبینی، سلمان اولار خانیم
هر جنگیده علی دیسه یا فاطمه اگر
پیغمبره قسم اولا طوفان اولار خانیم
تاپسا جهاندا جذبه ی تسبیحین انتشار
حتی یهودیلر ده مسلمان اولار خانیم
الاندا انبیای اولوالعزم ،عدنیده
اوغلون حسینه دست به دامان اولار خانیم
چادر شبین نسیمی اگر اسسه بیر نفس
آتش گنه خلیله گلستان اولار خانیم
بی حدیدی بویوک آقازاده ن آقالیقی
مور حقیره باخسا سلیمان اولار خانیم
باب الحسین یدن حرم لطفیوه گلن
اول قدمده دردینه درمان اولار خانیم

هر کس که منکریندی بهشته جوازی یوخ
حتی اونون جنازه سیننده نمازی یوخ

خانوم بهشت گوشه ی چادر شبونده دور
جان " لیعبدون " گجه کی یاربونده دور
سنسیز نه دین نه شرع نه ایمان نه منزلت
اسلام ناب روحی سنون مذهبونده دور
دنیانی گزسه لرده تاپیلماز وقار ناب
بو حیدری وقار فقط زینبونده دور
همسایه لر قوناقون اولاردی قنوتیده
نفرین ندور، دعا گنه زیر لبونده دور
الله فقط بیلور سنی نه خلق ائدیب خانیم
الله بیلور نه شان و شرف منصبونده دور
گل نسلینین چاتار شجره نامه سی سنه
عطر بهار رایحه اطیبونده دور
طفل شهادته سینه دن قانلی سود ویرن
 کرب و بلا بناسی سنون مکتبونده دور

شعریم بولوط لانیبدی خانیم آغلیا سیزه
سیز بستره یزده سیز دانیشور مرتضی سیزه

آچ گوزلرین علی نی دانیشدیر ثواب ایله
به حالیله بالالاریوی آز کباب ایله
من بیر غریب من بیر آدامسیز ،یول اوسته سن
گل فاطمه فرشته ی مرگی جواب ایله
من اللریم دعاده دی سندن قاباق ئولم
اللهه دی بو خواسته نی مستجاب ائله
نه علته علی دن  حلالیت ایستیرن
آز لااقل علینی خجالتدن آب ایله
هر امرین اولسا سن منه دی خواهش ایلورم
اصلا علی نی بو گجه اسما حساب ایله
یات سن، خانوم !سوموکلرین آغریر تکان یمه
گل توخدویونجا مامنیوی رختخواب ایله
مسمار اوخ قیافه سینه بیر زمان چیخار
بو صبریوی تسلی روح رباب ایله 

چاتدی گونون باتان چاقی محو اولدی آفتاب
بیر زینب اولدی بیر بالاسی اوخلانان رباب

باخدی یانا یانا دیدی آی اصغریم بالا
دوندوم کوله سنه چاتا خاکستریم بالا
بیر جرعه ایچدیم ایچمدیم، آخشام چاقیندا سو
ایندی او سو اوت اولدی یانور دوشلریم بالا
قویدی سنی مزاره آقا من باخا باخا
 ای کاش سنین یانیندا اولیدی یریم بالا
اوخ کی دگوب بوغازیوه هیچ تای دگول سنه
گولدون عجب او اوخ ئوزونه دلبریم بالا
من قالمیشام باشون، نجه بند اولدی نیزیه
گورسم سنی جداده اولارمحشریم بالا
 گل لااقل گجه یوخوما بیر امیشدیریم
اوننان صورا دوباره سنی قیتریم بالا
گولدن آغیر سوز هیچ منه عمه ن خانیم دیمیر
عمه ن اولوبدی هم ننه هم خواهریم بالا
عمه ن یانیندا آغلاماقا چوخ مقیدم
بیر آز گوروم یوخوم آپارار گوزلریم بالا

قوی دردیمین بقیه سی قالسین هله اوغول
یات ارخیین یاتیب بو گجه حرمله اوغول 


06 اسفند 1395 59 0

شناسنامه ي سرباز نقش سربند است

خوشا سري كه سرِ دار آبرومند است
به پاي مرگ چنين سجده اي خوشايند است

چه ديده است در آن سوي پرده ي هستي
كسي كه روي لبش وقت مرگ لبخند است

به سن و سال، به نام و نشان نگاه مكن
شناسنامه ي سرباز نقش سربند است

زبان مشترك نسل هاي ما عشق است
ببين سلاح پدر روي دوش فرزند است

ز جاهلان سخن ناشناس بي مقدار 
بپرس قيمت خون عزيزشان چند است؟!

مدافعان حرم پاي جانفشاني شان
بدان كه چيزي اگر خورده اند، سوگند است

خوشابه حال شهيدان كه سربلند شدند

كه مرگِ غير شهادت ز خويش شرمنده است

06 اسفند 1395 68 0

شعرم شکوفه وار به زهرا رسیده است


شعرم به مدح حضرت زهرا رسیده است
روی زمین به عالم بالا رسیده است

باغ و بهار می چکد از بیت بیت من
شعرم شکوفه وار به زهرا رسیده است

آمد بهار خرّم و زهرا شکفت ماه
خورشید گرم محض تماشا رسیده است

میلاد دختر گل و ریحان و روشنی ست
شعری شریف و شاد و شکوفا رسیده است

نوروز آمده ست به تبریک فاطمه
چون رودخانه ای که به دریا رسیده است
::
هستی، نجات یافته ی حُسن خلق توست
زیبایی و کمال به امضا رسیده است

حُسنش رسیده است به فریاد زندگی
خُلقش به داد مردم دنیا رسیده است
::
وقتی که مادر پدری، پیر امتی
شعرم به درک امّ ابیها رسیده است


06 اسفند 1395 56 0

رباعیات مناجاتی

دریای کرامتت ندارد ساحل
آورده پناه سوی تو این سائل
«یا غافِر! شَرُّنا اِلیکَ صاعِد
یا راحم! خَیرُکَ اِلَینا نازِل»

با این دل ‌مر‌ده ‌و ‌کویر‌ی ‌چه‌‌کنم؟
با ‌ا‌ین ‌همه ‌جر‌م ‌و ‌سر‌به‌زیری چه ‌کنم؟
«مِن اَینَ لِیَ ‌ا‌لنَّجا‌ت» یا‌ر‌ب یا‌ر‌ب
تو دست مرا اگر نگیر‌ی چه ‌کنم؟

آیینه‌ام و غبار کورم کرده‌ست
 نَفْس ‌ا‌ست ‌که ‌در‌گیر ‌غرور‌م ‌کر‌د‌ه‌‌ست
«فَرِّق بینی و بینَ ذَنبی» یار‌ب
از درگه ‌تو گناه دور‌م ‌کر‌د‌ه‌ست

گفتم ‌که ‌بر‌ا‌ی خا‌طر ‌ا‌و ‌باید...
گفتم ‌ببر‌م ‌تو‌شهٔ ‌نیکی ‌شا‌ید...
ا‌فسو‌س ‌نماند ‌فر‌صتی تا ‌حتی...
هیهات که ‌عمر ‌ر‌فته کی باز آید؟

یک ‌عمر ‌ا‌سیر پیلهٔ تن افسوس
ماند‌ن ‌ماند‌ن ‌د‌و‌بار‌ه ‌ماند‌ن ‌ا‌فسوس
پروا‌نه‌‌ترین ‌مسا‌فر‌ا‌ن ‌ملکو‌ت
از ‌خویش گذ‌شتند ‌ولی ‌من ا‌فسو‌س


رباعی فاطمی

از چشم تو عطر ‌زندگی ‌می‌بارد
عطر ملکوت و بندگی می‌بارد
محراب تو معراج ملائک شده است
از سجدهٔ تو پرندگی می‌بارد


06 اسفند 1395 46 0

پاییز من بگذار تا آبان بماند


پاییز من بگذار تا آبان بماند
این برگ های آخر گلدان بماند

پاییز من! بار سفر بسته پرستو
ای کاش یک روز دگر مهمان بماند
 
از یار من پای درختان ردپایی ست 
بگذار زیر برگ ها پنهان بماند

این نامه های رنگ رنگ عاشقانه
حیف است دست باد سرگردان بماند
 
از کوچه باغ آرزوهامان گذر کن 
نقشی بزن تا آسمان حیران بماند
 
چون برگ می ریزد گناهان مسافر 
پای پیاده...اربعین...باران...بماند!


06 اسفند 1395 48 0

شبی چراغ کتابی مرا هدایت کرد

قصیده واره ی چراغ کتاب
با احترام به قلم توانا، بیان روشن و زبان محکم صاحب کتاب الغدیر که واژه، واژه و سطر سطر ، حقیقت محض را فریاد کشید و این شعر کمترین تاثیری است که مطالعه این سند حقانیت امیرالمومنین علیه السلام در من به جای گذاشت.

نشست یک دو سه خطی مرا نصیحت کرد                
مرا چو دوست به راه درست دعوت کرد

خطوط چهره او گرد درد داشت ولی                        
به خاطر دل سختم چه نرم ،صحبت کرد

«سیاه کرده شب شبهه روزگار تو را »                   
 زبان گشود و ز رسم زمان شکایت کرد

زبان گشود، زبانی چو اشک دیده ، روان                   
 غم حقیقت یک رود را روایت کرد

بیان  روشن و فریاد محکمش آن شب                          
برایم از افق دید او حکایت کرد
::
هم او که پنجره ی آفتاب را وا کرد                      
که نور در دل تاریک من اقامت کرد

همان امیر مدارا همان امیر مرام                            
 همان امیر که بر نفس خود حکومت کرد

که می شناخت امیری که از امارت خود                  
فقط به وصله پیراهنی قناعت کرد

لباس خوف و خطر را جز او که می پوشید             
شبی که از شب آن شهر، ماه هجرت کرد

میان معرکه ،ایمان تیز شمشیرش                        
دمی، مجسمه ی کفر را دو قسمت کرد
 
چقدر زیستنی ساده را ستایش کرد                     
چقدر حیله و ترفند را مذمت کرد
 
نگاه کرد به دنیا به دیده ی موری                      
که لانه ساختن او را دچار زحمت کرد

زمین چگونه نبالد به خود زمانی که                   
شکوه دست خدا در زمین زراعت کرد

و کاش...من بودم جای دسته ی بیلی                
که پینه پینه ی آن دست را زیارت کرد

ستاره بارترین صبح خلقت دنیا                        
چه شد که با شب تنهای چاه خلوت کرد
 
مداد  باطل تاریخ هم پشیمان است                  
 از این که در حق این طایفه خیانت کرد

از این که پنجه ی آتش به نور سیلی زد                  
از این که چوبه ی در نیز هتک حرمت کرد

بنای آخرتش را ولی خراب نکرد                             
علی که پشت به دنیای مست قدرت کرد

نبرد دست به شمشیر اختلاف ، علی                          
که خون تازه ی اسلام را ضمانت کرد
 
که دیده است که با ضرب و زور سازش کرد           
که گفته است که با دست کفر بیعت کرد ؟

در آن تلاطم طوفان فتنه و تردید                            
ستون صبر، چنان کوه استقامت کرد

کجاست منبر نفرین و مذهب نفرت                      
و آن که بین نمازش به عشق لعنت کرد
 
کجاست تا که ببیند مرام می ماند                          
مرا مرام علی شیعه محبت کرد
::
کتاب زندگی اش را ورق ورق خواندم                
خیال خسته ی من را چقدر راحت کرد
 
شبیه شک شده بودم کلاف سر درگم             
شبی چراغ کتابی مرا هدایت کرد

06 اسفند 1395 189 0

ما عشق را پشت در این خانه دیدیم

دیر آمدم...دیر آمدم... در داشت می سوخت
هیئت، میان "وای مادر" داشت می سوخت

دیوار دم می داد؛ در بر سینه می زد
محراب می نالید؛منبر داشت می سوخت

جانکاه: قرآنی که زیر دست و پا بود
جانکاه تر: آیات کوثر داشت می سوخت

آتش قیامت کرد؛ هیئت کربلا شد
باغ خدا یک بار دیگر داشت می سوخت

یاد حسین افتادم آن شب آب می خواست
ناصر که آب آورد سنگر داشت می سوخت

آمد صدای سوووت؛ آب از دستش افتاد
عباس زخمی بود اصغر داشت می سوخت

سربند یازهرای محسن غرق خون بود
سجاد، از سجده که سر برداشت، می سوخت

باید به یاران شهیدم می رسیدم
خط زیر آتش بود؛ معبر داشت می سوخت

برگشتم و دیدم میان روضه غوغاست
در عشق، سر تا پای اکبر داشت می سوخت

دیدم که زخم و تشنگی اینجا حقیرند
گودال، گل می داد و خنجر داشت می سوخت

شب بود و بعد از شام برگشتم به خانه
دیدم که بعد از قرن ها در داشت می سوخت
::
ما عشق را پشت در این خانه دیدیم
زهرا در آتش بود؛ حیدر داشت می سوخت

06 اسفند 1395 71 0

تاریخ را بخوان اخوی این چنین نبود

 

سلمان کیستید مسلمان کیستید؟
با این نگاه شیعه ی چشمان کیستید؟

با این نگاه شعله ور از برق افتراق
با این نگاه خط زده بر خطبه ی وفاق

با این نگاه پر شده از خط فاصله
دور از ملاحظات روایات واصله

با کیست این نگاه؟ پی چیست این نگاه؟
آیینه ی نگاه علی نیست این نگاه

چشم علی که محو افق های دور بود
از درد و داغ شعله ور اما صبور بود

چشمی که حرف حرف سکوتش شنیدنی ست
چشمی که ربنای قنوتش شنیدنی است

آن حرف ها چه ژرف چه ژرفند خوانده اید؟
آن حرف ها شگفت و شگرفند خوانده اید؟

از درد بی امان چه بگویم شنیده اید
از خار و استخوان چه بگویم شنیده اید

مولا رسیده بود به سوزان ترین مصاف
اما نبرد دست به شمشیر اختلاف

تیغی که در مصاف به فریاد دین رسید
این بار در غلاف به فریاد دین رسید

چون لیلة المبیت علی از خودش گذشت
آتش به سینه داشت ولی از خودش گذشت

آتش به سینه داری اگر، شعله ور مباش
هیزم بیار سوختن خشک و تر مباش

دامن مزن به آتش این قیل و قال ها
از حق بگو، چنانکه علی گفت سال ها

از حق بگو ولی نه به توهین و افترا
با منطق علی، نه به توهین و افترا

القصه سیره ی علوی این چنین نبود
تاریخ را بخوان اخوی این چنین نبود

بادا که تا همیشه بمانیم با علی
سلمان شویم و مسلم این راه یا علی

 


06 اسفند 1395 1046 1

که هر کس در حریمت می شود گم می شود پیدا


کجا سکری که اینجا هست، در خم می شود پیدا؟
بگو مستی ما از دور چندم می شود پیدا

چه تجریدی است در طور ضریح تو که با هر طوف
تجلی می کند سینا تکلم می شود پیدا

همین که درب شرقی حرم وا می شود انگار
از اشراق نگاه تو تبسم می شود پیدا

"سلام"..عکس گنبد ناگهان در چشم من لرزید
شکست آینه بعد از "علیکم" می شود پیدا

بیابم کاش خود را در صف گمگشته های تو
که هر کس در حریمت می شود گم، می شود پیدا

ز حاصل خیزی بذر کرامات تو خواهد بود
 اگر از این زمین خشک گندم می شود پیدا

کسی پرسید از قبری که پنهان شد، خبر آمد
که آن راز پر از اعجاز در قم می شود پیدا

06 اسفند 1395 52 0

پسر آمد ولی مادر از احوال حرم پرسید

حرم یعنی نگاه آبی دریا و طوفانش
حرم یعنی تلاطم های امواج خروشانش

حرم یعنی دعا یعنی توسل های در ندبه
حرم یعنی اجابت زیر گنبد بین ایوانش

حرم یعنی همان آب گوارا ظهر تابستان
حرم یعنی همان خورشید دنیا در زمستانش

حرم بید است مجنون است هرکس عاشقش باشد
میان بادها یک دم نمیخواهد پریشانش

حرم رود است مشهود است هرکس شاهدش باشد
شهادت می دهد راکد نخواهد ماند جریانش

و مادر گریه گریه از حرم گفت و پسر فهمید
چه آشوبی است در دلواپسی های فراوانش

پسر شوق پریدن را میان بال وپر حس کرد
پسر می رفت و مادر باز هم می شد غزلخوانش

حرم یعنی نگاه آبی دریا دریا و طوفانش
تویی طوفان آن دریا تویی موج خروشانش

اگر باران سنگ از آسمان بارید چترش باش
که حتی نشکند در سنگ باران بغض گلدانش

پسر می رفت و مادر با طنین آیةالکرسی
سپرد او را به آغوش رسول الله و قرآنش

قدوبالای او را دید چندین بار با حسرت
فقط می گفت زیر لب:به قربانش به قربانش

پسر رفت وفضای خانه را عطر حرم پر کرد
و مادر ماند و عکسی درمیان دست لرزانش

خبر آمد
ولی مادر
از احوال حرم پرسید
نپرسید از پسر هرگز میان بغض پنهانش

پسر برگشت و
مادر از حرم می خواند ومی دانست
نشسته عمه سادات در شام غریبانش


06 اسفند 1395 56 0

به نام عشق که زیباترین سرآغاز است

به نام عشق که زیباترین سرآغاز است
هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است

جهان تمام شد و ماهپاره های زمین
هنوز هم که هنوز است کارشان ناز است

هزار پند به گوشم پدر فشرد و نگفت
که عشق حادثه ای خانمان برانداز است

پدر نگفت چه رازی ست اینکه تنها عشق
کلید این دل ناکوک ناخوش آواز است

به بام شاه و گدا مثل ابر می بارد
چقدر عشق شریف است و دست دل باز است

بگو هرآنچه دلت خواست را به حضرت عشق
چرا که سنگ صبور است و محرم راز است

ولی بدان که شکار عقاب خواهد شد
کبوتری که زیادی بلندپرواز است

26 بهمن 1395 616 0

کارمندهای اداره ی خانه

زن ها
کارمندهای اداره ی خانه اند
با حقوقی که آرامش مردانشان است
و رشوه
که می تواند
بوسه
دوستت دارم
یا دستکشی باشد در کشوی میز ..

گاهی بارانی را
از هوای ابری اتاق برمی دارند
به پیاده رو
باجه ی بانک
و کنار درخت ها می روند
زن ها با بارانی که از گونه ی شان
منقرض نمی شود ..

پرنده های ساعت را بیدار می کنند
شب را پشت در می گذارند
و خانه به کارمندهایی نگاه می کند
که زیبایی آن ها را
 قورت داده است..
چکه
   چکه
          باران
               می آید از شیر آب
باران می آید
             از سقف
و تارهای عنکبوت
از دست های گرم می ترسند
از گونه هایی
که دوستت دارم بر آنها نشسته است..

زن ها
سیل را
در جیب پالتوهایشان
 بیرون می برند
و با کلاهی تابستانی
می ایستند
میان باران ..



26 بهمن 1395 64 0

بانو وضو گرفتنت آنک، آغاز آب‌های جهان است

بسم الله الرّحمن الرّحیم
انّا انزلناه فی لیلة القدر...

مثل نزول لحظه‌ی توحید در قطره‌های نازک باران
آن سوی اشک‌های خداوند، «لیله» زنی است روشن و پنهان

با لیله داستان بلندی‌ست در سینه‌ی سترگ خداوند
پیراهنش سپیدتر از نور با چادری سپیدتر از آن

بیش از هزار ماه، درخشان، پیش از هزاره‌های نیایش
روح هزار ساله‌ی مهجور در کوچه‌های شهر رسولان

فانوس در اطاق خدا بود، فانوس را گرفت و کمی بعد
از ناودان عرش الهی جاری شد آیه‌های درخشان

برداشت چادر سفرش را، یک پرده از غم پدرش را
می‌خواست تا نخوانده نماند، آیات بکر روضه‌ی رضوان

وقتش رسیده بود که باران بر خاک‌های مرده ببارد
وقتش رسیده بود که کم کم آدم شود طبیعت بی‌جان

شیرین‌ترین بشارت ایزد، قرآن‌ترین کلام محمّد
بار امانتی که نشسته‌است بر دوش جهلِ حضرت انسان

آنقدر مختصر شد و کوتاه تا قدر آسمان و زمین شد
پیراهنی سیاه به تن داشت با یازده ستاره به دامان

«لیله» زنی که بغض نگاهش، در خنده‌های گاه به گاهش
آواز عارفانه‌ی قوهاست در آفتاب ظهر زمستان

آنگاه چشم‌های ترش را... یا فکر کن که بال و پرش را...
اصلا تمام دور و برش را... ای وای وای وای بر انسان

یا فکر کن که سوخته باشد وقتی که چشم دوخته باشد
در چشم کودکان هراسان در عصر خیمه‌های فروزان

زنهار تا نسوخته باشد وقتی هزار سال کشیده‌ست
چشم انتظاری پسرش را ـ ارواحنا فداه ـ به دندان

با «لیله» داستان بلندی‌ست، اینجا مجال بیشترش نیست
امّا همین قصیده‌ی کوتاه، تاریخ را رسیده به پایان

پاکیزه‌ای که میل وضویش، آغاز آب‌های جهان است
در قامتش تمامِ تمدّن، سجّاده‌اش حقیقت ادیان
::
ای خون‌بهای وحدت مستور، بانوی بی‌نهایتِ رنجور
بودی و آفریده شدی باز در وسعت تجلّی سبحان

توصیف سجده‌های تو... یاحق! تسبیح اشک‌های تو... یاهو!    
از بی تو ماندگان به هیاهو جز یاوه چیست در صف عرفان؟

تعظیم اگر به پای تو باشد، مریم شوند خیل ملائک
تقدیر اگر هوای تو باشد، «سلمان» کوچکی است «سلیمان»

از داغ‌های کهنه یکی را در من بریز و تازه‌ترم کن
یا با نگاه خویش نگه دار، یا در پناه خویش بسوزان

22 بهمن 1395 57 0

مادر! جهان ما یتیم عشق و احساس است

ای تا همیشه مطلع الانوار لبخندت
آیینه در آیینه شد تکرار لبخندت

جان پدر را تا بهشتی غرق گل می برد
در لحظه های روشن دیدار لبخندت

لبریز بود از مادری لبریز چشمانت
سرشار بود از عاطفه سرشار لبخندت

نه سال در دنیای حیدر صبح و ظهر و شب
تکرار شد تکرار شد تکرار لبخندت

با گردش دستاس خیر و نور می پاشید
بر هرچه صحرا هرچه گندمزار لبخندت

از روزه ی بی نان و بی خرما چه شیرین تر
وقتی که باشد لحظه ی افطار لبخندت

..
اما چرا این روزها دیگر نمی خندی
اما چرا این روزهای تار لبخندت.‌..

مثل گلی توفان زده پژمرد، پرپر شد
بعد از پدر بعد از در و دیوار لبخندت

این روز های آخری یک بار خندیدی
اما چه تلخ است آه تلخ این بار لبخندت

با چشم های خسته تا تابوت را دیدی
بر چشمهای فضه شد آوار لبخندت

::
مادر جهان ما یتیم عشق و احساس است
قدری بخند ای مهربان بگذار لبخندت…

چادر نماز دخترم از یاس لبریز است
تابیده بر این چادر گلدار لبخندت


21 بهمن 1395 597 0

منم من اخم سعدآباد و لبخند جمارانم

دوباره پر شده از عطر گیسویت شبستانم
دوباره عطر گیسویت؛ چقدر امشب پریشانم

 کنارت چای می نوشم به قدر یک غزل خواندن
به قدری که نفس تازه کنم؛ خیلی نمی مانم

کتاب کهنه ای هستم پر از اندوه یا شاید
درختی خسته در اعماق جنگل های گیلانم

رها، بی شیله پیله، روستایی، ساده ی ساده
دوبیتی های باباطاهرم عریان عریانم

 شبی می خواستم شعری بگویم ناگهان در باد
صدای حمله ی چنگیزخان آمد؛ نمی دانم -

 چه شد اما زمین خوردم میان خاک و خون؛ دیدم
در آتش خانه ام می سوخت؛ گفتم آه...دیوانم...

 چنان با خاک یکسان کرد از تبریز تا بم را
زمان لرزید از بالای میز افتاد لیوانم

 من آن شاهم که پیش چشم من در کاخ، یک بانو
پی تحریم تنباکو شکسته تُنگ قلیانم

فراوان داغ دیدن ها؛ به مسلخ سر بریدن ها
حجاب از سر کشیدن ها؛ از این غم ها فراوانم

شمال و درد کوچک خان؛ جنوب و زخم دلواری
به سینه داغ دار کشته ی حمام کاشانم

 سکوت من پر از فریاد یعنی جامع اضداد
منم من اخم سعدآباد و لبخند جمارانم

من آن خاکم که همواره در اوج آسمان هستم
پر از عباس بابایی پر از عباس دورانم

 گرفته شعله با خون جوانانم حنابندان
که تهران تر شود تهران؛ من آبادان ویرانم

 صلات ظهر تابستان، من و بوشهر و خوزستان
تو را لب تشنه ایم از جان، کمی باران بنوشانم

 سراغت را من از عیسی گرفتم باز کن در را
منم من روزبه، اما پس از این با تو سلمانم

شکوه تخت جمشید اشک شد از چشم من افتاد
از آن وقتی که خاک پای سلطان خراسانم

اگر سلطان تویی دیگر ابایی نیست می گویم
که من یک شاعر درباری ام مداح سلطانم

 


21 بهمن 1395 3673 6

مرگ بر قطعنامه های بستن فرات

 

مرگ بر

            تازیانه ها

           تازیانه های بی امان

              به گرده های بی گناه بردگان

مرگ بر

       مرگ ناگهانی

                صد هزار زندگی

                              - در یكی دو ثانیه-

                                   با سقوط علم از آسمان!

مرگ بر

        كشتن جوانه ها

مرگ بر

      انتشار سم

             در زلال رودخانه ها

مرگ برفصاحت دروغ

مرگ بر

            بوق های بووووق

مرگ بر

          سیم های خاردار و كشتزارهای مین

مرگ بر

                  گورهای دسته جمعی و

                              بندهای انفرادی زمین

 

مرگ بر بریدن نفس

مرگ بر قفس

مرگ بر شکوه خار و خس

مرگ بر هوس

مرگ بر حقوق بی بشر

مرگ بر تبر

مرگ بر شراره های شر

 

مرگ بر سفارت شنود

مرگ بر

       کودتای دود

 

زنده باد زندگيِ او

زنده باد زندگيِ من... تو... ما

یك كلام:

مرگ بر

            آم...ری...كا

مرگ بر ابولهب

مرگ بر یزید و شمر و ابن سعد

مرگ بر

              زاده ی زیاد

            بگو بلند: بیش باد!        

مرگ بر

     قطعنامه های بستن فرات

                                قحط آب

   مرگ بر

                  تیر مانده بر گلوی كودك رباب

مرگ بر

     قتل خنده های روشن علیرضا

مرگ بر گلوله ای که خط کشید

             روی خاطرات آرمیتا

یك كلام:

        مرگ بر

               آمریكا


20 بهمن 1395 3024 2

تویی که فاطمه ای، اوج روضه ات در نیست

دری که بین  تو و دشمن است خیبر نیست

وگرنه مثل علی هیچ کس دلاور نیست

بگو به آن که به قصد تو با تبر آمد

درخت عمر من این قدرها تناور نیست

برای بغض علی وقت دیدنت چیزی

به قدر خنده ی تو تلخ و گریه آور نیست

چه زخم ها که پس از زخم ها نخواهی خورد

که نیست بار نخستین و بار آخر نیست

هنوز درد تو را روضه خوان نفهمیده ست

تویی که فاطمه ای، اوج روضه ات در نیست


18 بهمن 1395 1237 2
صفحه 1 از 14ابتدا   قبلی   [1]  2  3  4  5  6  7  8  9  10  بعدی   انتها