رباعیات مناجاتی

دریای کرامتت ندارد ساحل
آورده پناه سوی تو این سائل
«یا غافِر! شَرُّنا اِلیکَ صاعِد
یا راحم! خَیرُکَ اِلَینا نازِل»

با این دل ‌مر‌ده ‌و ‌کویر‌ی ‌چه‌‌کنم؟
با ‌ا‌ین ‌همه ‌جر‌م ‌و ‌سر‌به‌زیری چه ‌کنم؟
«مِن اَینَ لِیَ ‌ا‌لنَّجا‌ت» یا‌ر‌ب یا‌ر‌ب
تو دست مرا اگر نگیر‌ی چه ‌کنم؟

آیینه‌ام و غبار کورم کرده‌ست
 نَفْس ‌ا‌ست ‌که ‌در‌گیر ‌غرور‌م ‌کر‌د‌ه‌‌ست
«فَرِّق بینی و بینَ ذَنبی» یار‌ب
از درگه ‌تو گناه دور‌م ‌کر‌د‌ه‌ست

گفتم ‌که ‌بر‌ا‌ی خا‌طر ‌ا‌و ‌باید...
گفتم ‌ببر‌م ‌تو‌شهٔ ‌نیکی ‌شا‌ید...
ا‌فسو‌س ‌نماند ‌فر‌صتی تا ‌حتی...
هیهات که ‌عمر ‌ر‌فته کی باز آید؟

یک ‌عمر ‌ا‌سیر پیلهٔ تن افسوس
ماند‌ن ‌ماند‌ن ‌د‌و‌بار‌ه ‌ماند‌ن ‌ا‌فسوس
پروا‌نه‌‌ترین ‌مسا‌فر‌ا‌ن ‌ملکو‌ت
از ‌خویش گذ‌شتند ‌ولی ‌من ا‌فسو‌س


رباعی فاطمی

از چشم تو عطر ‌زندگی ‌می‌بارد
عطر ملکوت و بندگی می‌بارد
محراب تو معراج ملائک شده است
از سجدهٔ تو پرندگی می‌بارد


08 خرداد 1396 203 0

من یک هنرمندم به قول عمه جانم

مشغول جاروکردن هال واتاقم
یکدفعه بیتی ناب می آید سراغم

فورا قلم می آورم تاثبت گردد
شعری بگویم از خودم حالا که داغم

احساس می ریزد همیشه از کلامم
دنبال مضمونهایی از وصل و فراقم

این دفتر شعرم کجا مانده دوباره!
ای وای بو می آید از سمت اجاقم!

اصلا فدای تار گیسویم اگر سوخت 
خب در عوض من  شاعری پر طمطراقم

چندین نفر در انتظار سفره و من
در جستجوی قافیه با باغ و راغم

من یک هنرمندم به قول عمه جانم
حتی برای همسرم چشم و چراغم

اما به شوخی! گاه می گوید عزیزم!
من خسته ام از زندگی؛ فکر طلاقم

03 خرداد 1396 46 0

با حنجر سرخ شهیدان همصدا هستیم

نسل شلمچه، فکه، نسل کربلا هستیم
نسلی که می گویند پایان یافت، ما هستیم

هان ای اتاق فکرها! هان ای تریبون ها!
ما خط بطلانی بر آمال شما هستیم

سی سال و اندی...؟ نه! هزاران سال خورشیدیست
با زخم خنجرخوردن از پشت آشنا هستیم

رفتن؛ نبودن؛ سرنوشت شوم تاریکیست
ما بوده ایم از ابتدا، تا انتها هستیم

ما از شما...آری سریم؛ آری "سر" یم، آری
حتی اگر بر نیزه ها از تن جدا هستیم

در قیل و قال جیغهای رنگی عالم
با حنجر سرخ شهیدان همصدا هستیم

سربازهای کوچک گهواره ها حالا
دلدادگان عشق آقاییم و تا هستیم،

دست از جناب عشق هرگز بر نمی داریم
بعد از زمانی که شما هستید، ما هستیم

02 خرداد 1396 23 0

به نام نامی مردان روزگار بایست!

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست 
در این مقابله چون کوه استوار بایست!

خلاف گوشه‌نشینان و عافیت‌طلبان
تو در میانه‌ی میدان کارزار بایست!

نه مثل قایق فرسوده‌ای کناره بگیر
نه مثل طفل هراسیده‌ای کنار بایست!

در این زمانه‌ی بدنام ناجوانمردی
به نام نامی مردان روزگار بایست!

بس است اینکه به آه و به ناله در همه عمر
به انتظار«نشستی»، به انتظار «بایست»!


از: صفحه ی شاعر در اینستاگرام

01 خرداد 1396 35 0

دو باره " کولبرها " می میرند !

سال هاست که ما را 
                 میان خودشان 
                          تقسیم کرده اند !

پدر خوانده ی من 
                   اصول گرا ! 
و پدر خوانده ی تو 
                  اصلاح طلب است ! 

فرقی نمی کند 
آن ها 
            دغدغه ی فرزندان شان را دارند !
آن ها 
         برای ما
               خیلی زحمت می کشند ! 

آن ها چه قدر مهربانند !
      می آیند
            به ما لبخند می زنند ! 
              برای مان سفره های رنگین می چینند !
              بچه ها را بغل می کنند !
                     با آن ها عکس یادگاری می گیرند ! 
            سالی یک بار 
                   با ما سوار اتوبوس می شوند !
             سالی یک بار 
                   به خانواده شهدا ، سر می زنند ! 
             و با دقت تمام 
                           برای ما لیست می نویسند !

پدرخوانده ها 
         چار چشمی 
                  مواظب صندوق ها هستند ! 

و نگرانند 
         نکند ما اسمی را 
                       اشتباه بنویسیم ! 
        و اسمی را به اشتباه 
                     در صندوق بیندازیم !  

آن ها می آیند 
          و دوباره ما را می شمارند !

و دوباره 
          یعنی ما هستیم ! 

و دو باره 
        یعنی خیال مان راحت باشد !  

و دو باره 
        پدرخوانده ها می روند 
                         تا چند سال بعد !


دو باره 
         دریاچه ی ارومیه 
                            تشنه است !

دو باره 
           " پلا سکو " فرو می ریزد ! 

دو باره 
          به آپارتمان های سفارشی 
                        تخفیف سفارشی می دهند !

دو باره 
         حقوق های نجومی 
                     قانونمند می شود !

دو باره 
       " کولبرها  " می میرند !

دو باره 
          ما از پس ریزگردها 
                             بر نمی آئیم !

این بار
        ورزشکاران
               در خیابان بهشت مسابقه می دهند !
        و کسانی در گورهای خالی 
                                         بیتوته می کنند !  

ساختمان پلاسکو 
                   فرو می ریزد !
اما کسی
         از سرنوشت پلاسکوی فرهنگ 
                                       خبری ندارد !

دوباره
           مدیرانی از جنس میز ! 
               مدیرانی از جنس ممیزی !
                  مدیرانی از جنس جشنواره و جایزه !
                           از جنس شام و پیام !
                      از جنس " آقای دن آرام ! "
                        سرنوشت شاعران را به بازی می گیرند ! 

دو باره 
      پدرخوانده ها می آیند 
              پلاسکوی فرهنگ را 
                          تسخیر می کنند !
          و مدرک های معادل دکترا را 
                           بین خود تقسیم می کنند ! 

با تدبیری قشنگ 
             به شاعران مرده 
                         جایزه می دهند !

و با همان تدبیر
             برای " سهراب " معلم پیدا می کنند !

و این بار 
         برای دبیری شعر فجر 
                   از کشوری دیگر
                     شاعر وارد می کنند !

و حافظ با تعجب 
                فقط نگاه می کند !
و حافظ سرش را 
               میان دو دست گرفته است ! 
 و حافظ 
                  شاید گریه می کند ! 

دوباره 
          پلاسکوی فرهنگ را 
                      پنهان می کنند !

دوباره 
       ردپای فرهنگیان بازنشسته 
                 به جلوی مجلس ، کشیده می شود !

دو باره 
         حقوق کارگران معادن 
                           به تعویق می افتد ! 

دو باره 
           از معادن زغال سنگ 
                  جسدهای جزغاله شده را 
                                    بیرون می کشیم !

دو باره 
         در غربت انقلاب 
                  کسانی نفر به نفر 
                           در سوریه شهید می شوند ! 
و فرزندان کسانی 
                 از اروپا و امریکا 
                             پاس اقامت دایم می گیرند ! 

و دوباره
           همه ی تقصیرها 
                  به گردن دولت های قبلی ست !

دوباره .... 
      و بازهم دو باره !
                   دو باره !
                     دو باره !

با این همه 
           پدرخوانده ها 
                    دو باره 
                     ما را نفر به نفر می شمارند ! 

و ما هم 
       باید مواظب باشیم 
                 و فراموش نکنیم 
پدرخوانده ی من 
                اصول گرا ! 
و پدر خوانده ی تو 
                اصلاح طلب است ! 



                            ویرایش نهایی - 15 اردیبهشت 96

                                   محمد رضا - عبدالملکیان


30 اردیبهشت 1396 39 0

شنبه ی بعد انتخاباتم

شاد و خوشحال یا مَه و ماتم!
شنبه ی بعد انتخاباتم

عده ای نفی می کنند مرا
عده ای می کنند اثباتم

گاهگاهی دچار تفریطم
گاهگاهی اسیر افراطم

صبح، مسرور احترام اما
شام منفور اعتراضاتم

پی توضیح "من چه کردم ها"
پی توجیه اشتباهاتم

عابد و کدخدای آبادی
مست و لایعقل خراباتم

بعضُها فوقَ بعض فی ظلمات!
مَثلُ نورهِ کمِشکاتم

شنبه هایم بدون تو رفتند
بسکه نالایق ملاقاتم

آخرین جمعه! می رسی از راه
عاشقم عاشق تماشاتم


30 اردیبهشت 1396 27 0

عشقم ایران است، ایران حسین بن علی

باز باران است،باران حسین بن علی
عاشقان جان شما،جان حسین بن علی
 
خواه بر بالای زین و خواه در میدان مین
جان اگر جان است قربان حسین بن علی
 
شمرها آغوش وا کردند،اما باک نیست
وعده ی ما دور میدان حسین بن علی...
 
در همین عصر بلا پیچیده عطر کربلا
عطر باران عطر قرآن حسین بن علی
 
هر کجای خاک من بوی شهادت می دهد
عشقم ایران است، ایران حسین بن علی
 
دست بالا کن بگو این بار با صوتی جلی
دست های ما به دامان حسین بن علی


29 اردیبهشت 1396 2228 1

که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است


به باران فکر کن... باران نیاز این بیابان است 
ترک های لب این جاده از قحطی باران است

به باران فکر کن آری که در دستان این صحرا
هزاران برکه خشکیده، هزاران ماه بی جان است

تو شاید نه! ولی بی شک به باران فکر خواهد کرد
گلی که تشنه و بی حال روی دست گلدان است

چه لطفی دارد اینکه شاخه را محکم بگیرد برگ
درست آن لحظه که شاخه خودش در دام توفان است

بیا تا شهر، شهر آب و هوای دیگری دارد
میان برج ها انگار کل شهر زندان است

صدای خش خش برگ است زیر پای عابرها
ولی نه! این صدای خِس خِس حلقوم تهران است

به هر میدان صدایش می زنند آری... ولی افسوس
ولیّ عصر در تهران فقط نام خیابان است

کجا باید بگردم؟ صبحدم کو؟ روشنایی کو؟
بگو خورشید امشب در کدامین خانه مهمان است؟

صدای تِک تِکِ ساعت، تکان داده ست دنیا را
که هان! بیدار شو! بیدار شو! شب رو به پایان است


27 اردیبهشت 1396 44 0

رودی که با دریا یکی شد زنده می ماند


دیگر تمام قفل‌ها را باز می‌بینم
بعد از سکوت پیله‌ها پرواز می‌بینم

چشمان شب را با طلوعی سرخ می‌بندم
خورشید را در مشرق خود باز می‌بینم

فریادهامان جاودانی می‌شود وقتی
در چنگ‌های زخمی‌ام آواز می‌بینم

این بغض‌های متحد توفان به پا کردند
در لابلای اشک ها اعجاز می‌بینم

رودی که با دریا یکی شد زنده می‌ماند
در انتهای ماجرا آغاز می‌‌بینم


27 اردیبهشت 1396 47 0

نگو که منتظری این که انتظار نشد

بیا ببین گل من این که روزگار نشد
که فصل ها پی هم رفت و دل بهار نشد

تو روز جمعه می آیی نشانه اش این که
دم غروب دلی کو که بی قرار نشد

تمام درد تو ماییم ما که بی دردیم
کسی شبیه تو با درد سازگار نشد

هزار سال به کشتی چو نوح منتظری
هزار سال گذشت و کسی سوار نشد

برو به خانه ی یعقوب ها و مژده بده
که یوسفی به دل چاه ماندگار نشد

کنار پنجره خیره به جاده ها ای دل!
نگو که منتظری این که انتظار نشد

تو برف های درختان باغ را بتکان
ببین دوباره دلت را اگر بهار نشد؟!


22 اردیبهشت 1396 219 1

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست

یک سال پیرتر شده ایم اما،تنها به این خوشیم که می بینی
ما کودکان کوچه ی بالایی،ما کودکان کوچه ی پایینی

شاید عوض کند غزلی امشب با شورِ خویش طعم دهانها را
شاید بکاهد اندکی از این زهر،تقسیم جعبه جعبه ی شیرینی

هر جشن بی تو شادی غمگینی ست،نقش و نگارها همه بی جانند
در چشم من تمام خیابانها چون فرشهای کهنه ی ماشینی

امروز در نهایت تاریکی، دلخوش به نور نازکشان هستیم
ما را اگرچه گرم نخواهد کرد،این لامپ های کوچک تزیینی

در این شبی که بیشتر از هر شب، ما میزبان آمدنت هستیم
تنها به این خوشیم که برداری،لیوان شربتی هم از این سینی


21 اردیبهشت 1396 1056 0

خلق و خوي وحشي دبير زيست...

 

لکنت معلم زبان فارسي ،

وقت استرس گرفتن از شنيدن صداي گاو و گوسفند
در سکوت بچه ها!

حسرت و حسادت معاون و مدير مدرسه
به بد دهاني دبير بي رياي دين و زندگي!

چهره ي شکسته ی دبير ورزشي که دايما خمار بود!

ناله کردن معلم حساب و جبر
از فشار روزگار مثل قبر
خلق و خوي وحشي دبير زيست

گاه گاه
تنگ مي شود دلم
براي روزهاي پر تناقضي که نيست

مي شود دوباره ، روي تخته ي سياه

با گچ سپيد ،شعرهاي م. اميد را نوشت؟!

يا که در رديف آخر کلاس

بي حواس بي حواس
پشت ميز خسته ي کنار پنجره نشست و
قاه قاه

به ياد خنده هاي روزهاي مدرسه گريست؟!

 


11 اردیبهشت 1396 652 0

بر روی مفاتیح دلم گرد و غبار است

بسته است همه  پنجره ها رو به نگاهم

چندی ست که گم گشته ی در نیمه ی راهم

 

حس می کنم آیینه ی من تیره و تار است

بر روی مفاتیح دلم گرد و غبار است

 

از بس که مناجات سحر را نسرودم

سجاده ی بارانی خود را نگشودم

 

پای سخن عشق دلم را ننشاندم

یعنی چه سحرها که ابو حمزه نخواندم

 

ای کاش کمی کم کنم این فاصله ها را

با خمسه عشر طی کنم این مرحله ها را

 

بر آن شده ام تا که صدایت کنم امشب

تا با غزلی عرض ارادت کنم امشب

 

ای زینت تسبیح و دعا زمزمه هایت

در حیرتم آخر بنویسم چه برایت

 

اعجاز کلام تو مزامیر صحیفه است

جوشیده زبور از دل قرآن به دعایت

 

در پرده عشاق تو یک گوشه نشسته است

صد حنجره داوود در آغوش صدایت

 

از بس که ملک دور و برت پر زده گشته است

"پیراهن افلاک پر از عطر عبایت"

 

تنها نه فقط آینه در وصف تو حیران

باشد حجرالاسود الکن به ثنایت

 

من کمتر از آنم که به پای تو بیفتم

عالم شده سجاده و افتاده به پایت

 


11 اردیبهشت 1396 3482 1

کتاب فضل پدر تو بودی که باب فضل پدر تو بودی

سیاه چشم و کشیده ابرو به قبله مایل ابوالفضائل
درخت طوبی و سرو موزون و ماه کامل ابوالفضائل

خلیل عصمت، کلیم غیرت، مسیح سیما، ذبیح سیرت
حسن کرامت، حسین قامت، علی شمایل ابوالفضائل

کتاب فضل پدر تو بودی که باب فضل پدر تو بودی
کسی نگفته تو را ز فضل پدر چه حاصل ابوالفضائل!

لبان عطشان شنیده بودم ولی به دریا ندیده بودم
رسول باران، امیر طوفان، امام ساحل ابوالفضائل

چه دست افشان و پای کوبان و اشک ریزان و مشک خیزان
ابوالعجائب، ابوالغرائب، ابوالخصائل، ابوالفضائل...

مدافعان حرم کجایند تا علمدارشان تو باشی
که سر نکوبد دوباره زینب به چوب محمل ابوالفضائل!...

همینکه ماه من از در آید، خروش از هر طرف برآید
ابوالفضائل  ابوالفضائل  ابوالفضائل  ابوالفضائل


10 اردیبهشت 1396 172 0

نامت همیشه ورد زبان پرنده‌هاست

هر وقت عابرانی از این کوچه بگذرند
با احترام و عشق تو را اسم می‌برند

آه ای درخت سبز که بر شانه‌های تو
حالا کلاغهای سیه‌بال می‌پرند!

با اینکه هر بهار در این باغ سوگوار
دیدم شکوفه‌های تو بر خاک پرپرند-

اما هنوز سبزی و برپا، هنوز هم
سرشاخه‌هات لانهٔ صدها کبوترند

پیغام برگهای تو را بادها هنوز
در کوچه‌های سوخته بر دست می‌برند

نامت همیشه ورد زبان پرنده‌هاست
هر بار از حوالی این کوچه بگذرند


09 اردیبهشت 1396 139 0

گورخرها! گورخرهای نجیبِ راه راه


گورخرها! گورخرهای نجیبِ راه راه
با شمایم با شما زندانیان بی گناه

می دوید و گاه می بینم شماها را سفید
می رمید و گاه می یابم شماها را سیاه

روزگاری در همین صحرای بی آب و علف
گوش و سُم های شماها را به هم می دوخت شاه

شاه می آمد نشان می داد پشت این درخت
با تفاخر چنگ و دندانِ پلنگان را به ماه

با کنیزان می نشست و جام می زد رنگ رنگ
با وزیران می نشست و خنده می زد قاه قاه

با شمایم گورخرها گورتان را گم کنید
پادشاه انگار دارد می رسد از گرد راه

گورهای دسته جمعی را به خاطر آورید
گورخرها! گورخرهای نجیبِ راه راه...


06 اردیبهشت 1396 155 0

من دنیای کور را نمی خواهم

سیگار می کشد
پای کوه نور
حاجی دارد حج بیست و یکمش را به جای می آورد
پدر زنده به گور میکند
دختر قرن بیست و چندمش را
بقال محله ترازویی دارد
که کارهای عجیب و غریبی می کند
میوه فروش کرم های سیبش را هم
کیلویی چند حساب می کند
زنی سپیدی تنش را به سیاهی سکه ای می فروشد
تا دوباره برای خودش
رژ لب صورتی بخرد
رنگها هیچ کدام جای خودشان نیستند
شب های رو سفید
روزهای سیاه بخت
و رنگین کمانی که رنگهایش را کش رفته اند
و ما بالا می رویم
بالا و بالاتر
از پله هایی که
هیچ وقت به هیچ کجا نمی رسند
دنیا پر شده است
از سرنوشت کوزت های یتیمی که
باید واکس بزنند کفش های دختران تناردیه را
و بنشیند و بنشینند تا...
اما ژان والژانی از راه نمی رسد
پینوکیو
با هر دروغی که می گوید
دماغش را عمل می کند
و پدر ژپتوی پیر
کلیه اش را می فروشد تا...
سیندرلا بازهم به اکس پارتی می رود
و کفش های نقره ای عفتش را گم می کند
باغ ها پر شده است
از گیلاس هایی که طعم زردآلو می دهند
زردآلوهایی که طعم هندوانه
و هندوانه هایی که مزه ی هیچ چیزی نمی دهند
من نمی دانم بمب هسته ای چیست
شاید هسته ی گیلاسی باشد که
بهینه سازی شده است
اما هر چه هست چیز خوبی نیست
همین هفته ی پیش
با هسته ی یک گیلاس
چشم پسر همسایه مان کور شد
من نمی خواهم دنیا کور باشد
من دنیای کور را نمی خواهم
من همان دنیایی را می خواهم
که یک روز
مردی از کوه نور
برایمان آورد.
 


05 اردیبهشت 1396 139 0

یا محمد! دل این قوم برایت تنگ است

باز از بام جهان بانگ اذان لبریز است
مثنوی بار دگر از هیجان لبریز است

بحر آرام دگر باره خروشان شده است
ساحل خفته پر از لولو مرجان شده است

دشمن از وادی قرآن و نماز آمده است
لشکر ابرهه از سوی حجاز آمده است

با شماییم شمایی که فقط شیطانی است
(دین اسلام نه اسلام ابوسفیانی است)

با شماییم که خود را خبری می دانید
و زمین را همه ارث پدری می دانید

با شماییم که در آتش خود دود شدید
فخر کردید که هم کاسهء نمرود شدید

گرد باد آتش صحراست بترسید از آن
آه این طایفه گیراست بترسید از آن

هان! بترسید که دریا به خروش آمده است
خون این طایفه این بار به جوش آمده است

صبر این طایفه وقتی که به سر می آید
دیگر از خرد و کلان معجزه بر می آید

سنگ این قوم که سجیل شود می فهمید
آسمان غرق ابابیل شود می فهمید

پاسخت می دهد این طایفه با خون اینک
ذولفقاری زنیام آمده بیرون اینک

هان!بخوانید که خاقانی از این خط گفته است
شعر ایوان مدائن به نصیحت گفته است

هان بترسید که این لشکر بسم الله است
هان بترسید که طوفان طبس در راه است

 
یا محمد(ص)! تو بگو با غم و ماتم چه کنیم
روز خوش بی تو ندیدیم به عالم چه کنیم

پاسخ آینه ها بی تو دمادم سنگ است
یا محمد(ص)! دل این قوم برایت تنگ است

 بانگ هیهات حسینی است رسیده از راه
هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله


04 اردیبهشت 1396 1875 0

زندگی را شستی و در آفتاب انداختی

باد را با گیسوانت در عذاب انداختی
باز در فکر پریشان پیچ و تاب انداختی

آی ساقی! آی میراب عطش های کویر!
ای که زیر پوست این خاک آب انداختی!

لطف کردی ای عزیز! ای عشق! ای عشق عزیز!
در حضیض چاه بودیم و طناب انداختی

چشمه ها خشکیده بود و رخت دنیا چرک بود
زندگی را شستی و در آفتاب انداختی

صبح را با خنده ات بیدار کردی صبح زود
روی هر خمیازه ی شب رختخواب انداختی

سفره ی صبحانه را چیدی به صرف نان و نور
در تمام چای ها عطر گلاب انداختی

«هر چه» می خواهیم هست و «هرچه» می خواهیم هست!
سفره ای «بی انتها» از «انتخاب» انداختی

سیب روی شاخه بود و باغ هم دیوار داشت
با نسیمی ناگهان، سیبی به آب انداختی

گر چه دیدی تاک ها از ریشه ها خشکیده اند
صبر کردی... صبر کردی... تا شراب انداختی

تا جهانی را که ویران است ویران تر کنی؛
رو به دریا سیل در چشم خراب انداختی

پاک کردی عشق را از تاردید حاشیه
عشق را پررنگ در متن کتاب انداختی

این که گفتی گاه دل سنگ است و گاهی سیب سرخ
شاعرت را فکر یک پایان ناب انداختی؛

می شود حالا خدا را دید در سنگ و درخت
از رخ او -از نگاه ما- نقاب انداختی...

04 اردیبهشت 1396 1856 0

یتیم بودی و پدر شدی برای امّتی


سلام بر تو ای رسول! نه! علیکم السلام
که پیشتازِ هر سلامی و شروعِ  هر کلام

تو می‌رسی و من نشسته‌ام که خوش نداشتی
کسی به پایت ای بزرگ! پا شود به احترام

به پای تو که ایستاده آسمان به حرمتت
تویی که پیشِ دخترت همیشه می‌کنی قیام!

تبسّمت جوابِ خشم‌ها و کینه‌های دهر
فقط نگاه کن!  سکوتِ تو پُر است از پیام

یتیم بودی و پدر شدی برای امّتی
مسیح هم نمی‌رسد در امتش به این مقام

نمازها به نامِ نامی‌ات عروج می‌کنند
فقط به عشقِ نام تو بلال می‌رود به بام

صراطِ مستقیم می‌شود مسیرِ کوچ تو
و روح زندهٔ تو می‌شود دوازده امام...

04 اردیبهشت 1396 378 0
صفحه 1 از 16ابتدا   قبلی   [1]  2  3  4  5  6  7  8  9  10  بعدی   انتها