اگرچه آخر دنیا خوش است، می ترسم

شاعر: علی کریمان

03 تیر 1393 | 690 | 0

چنان خوشیم به نام آوران لشکر خویش

که بی خیال نشستیم پشت سنگر خویش
 
دریغ! خانه ی آلوده به وبا هستیم
ندیده ایم به جز تسلیت به سر در خویش
 
عقاب از پر خود می خورد زمین واعظ!
نبال این همه بر ارتفاع منبر خویش
 
سر شکسته و نیرنگ چاه و خنجر پشت
چقدر خاطره داریم از برادر خویش!‏
 
قبول می کنم، آری، زمانه ام نحس است
ولی نخواه بیفتم به پای اختر خویش
 
درخت سوخته یا شعله زیر خاکستر
کدام را بگذاریم نام دیگر خویش؟
 
اگرچه آخر دنیا خوش است، می ترسم
چگونه می رسد این داستان به آخر خویش؟

علی کریمان

  • متولد:
  • محل تولد:
  • 9/75
امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: با 0 رای


نظرات

در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.