در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست
 

شاعر کویر

شاعر: مریم محبوب

10 فروردین 1398 | 136 | 0
شــــــــاعـر کـــــــــویـر
 
آن بلبـــلـم که در دل صــحـرای زنــــدگی 
دلبســـته صـداقـت خـاری اسـت خاطـــرم
آســوده از خیــال شـــقـایـق ز یــاد سـرو 
فـارغ ز عشــوه هـای بهــاریـست خـاطــرم
 
هم صحبتـم به خـاک کـویـری که می تپـد 
در ســینه اش سـراب عطـش بار آتشــیـن
می نوشم از سراب و چه سیراب می شــوم
از شــکـر می نهم ســر آشــفته بـر زمیـن
 
در حیــرتم ز بلبـل بســتان که این چنیـن   
می ســوزد از فــراق گل و نـــاله می کنــد
بی شـک خبــر نــدارد از احــوال بلبــــلی   
کـو را کــویـــر غمــزده ای والـه می کنــد
 
ای بلبــلان ســـرو و گلســتان و یاســـمن    
دنیـــا به کامتــان گــل زیبـــا حلالتــــان
بر خـارهای ایــن دل تفــتیــده ام قســـم   
باور کنیــــد غبــطه نخــوردم بـه حالتــان
 
در دامـن کویــر و بیـــابان سـخاوتی است    
کان را میـــان باغ و گلســـتـان ندیــده ام
در تیــغهای خار مغیــلان صـداقــتی است      
ماننــد آن بــه دامن بســـتـان ندیـــده ام
 
اینجـا چهـار فصــل خــدا کهــربایی اسـت       
خاکی وتشــنه رنگ خدا یاس و سـوسـنش
در هر بهـاربیــم خزان نیـست تا که نیـست        
فــرقی میـــان آذر و مــــرداد و بهـمــنش
 
ریـگ روان و خـار مغــیـلان نشــــانی اش      
افتــادگی طبیــعت و رســم و ســـرشت او
لبــریــز از ســــتاره و مهـتــاب دامنـــش      
صد کهکشــان ســتاره شب سـرنــوشـت او
 
ایـنجـا مـراد جــز به صـبـوری نمی دهنـــد      
فخـری به جز به تـاول لبهای تشـــنه نیست
ســــوز نهـان ســـینه خنیــــاگــران وصـل      
کمتر ز ســوز آتش و از هُرم دشـــنه نیست
 
در آســــمان صــاف و طـــلایی او هنــــوز      
خورشــید می درخشـــد و دل آفتـابی است
در زیــر آفتـــاب تـن خاک نقــــره ایسـت      
اینــجا نه کـم ز پهـنــه دریــای آبـی اسـت
 
بی شک خوش است جلـــوه گل در برِِ چمن    
وان خوشــتر آن که جلوه کنــد در بر مغاک
سـرگشـــته بلبـــلی که دلاویـــزه گـل است   
سرخوش ولی دلی که سپرده است تن به خاک
 
بایــد درونمان پــرِ گـل باشـــــد و چمــن      
تا رونـــق چمـــن نکـنــــد بیـقــــــرارمان
بایــد بهـــار شـیـــوه دلهــایمـــان شـــود       
تـا هــر خــزان سـیــه نکـنـــد روزگارمــان
 
ای بلبــلان خـوب چمـن بیــدلی بس است       
دیگر نه عشـــوه هـای گـل و نـاز نـوبهـــار
تا کی دو گـوش بــاغ بهـارانتـان پــر است      
از ســوز نالــه های شــما خنـــــده نــگار
 
اُفتـــاده از بهــار اگــر گلشـــــن شــــما        
این دشـت پر سـخاوت دل ، این کـویـر ما
دانم به یک عبــور نمک گیـر می شــویــد       
هشـدار ای رفـیـــق نگـــردی اســیـــر ما
 
مریم محبوب – 1387
 
 
 
 
 

مریم محبوب

  • متولد:
  • محل تولد:
,
امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: با 0 رای


نظرات

تنها کاربران ثبت نام کرده مجاز به ارسال نظر می باشند.
در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.