در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست
 

کمین گاه و دام ها / غزل

شاعر: حسین ابراهیمی

22 خرداد 1392 | 370 | 3
آورد در میان رفیقان یار را
پرورد گل به پیرهن خویش خار را

دیگر نیاز نیست کمین گاه و دام ها
این بار می کُشند به تیری شکار را
 
بر باد می دهد سرسبزت زبان سرخ
بر دوش خویش می کشد حلاج، دار را

با جامه ای سفید بیامد به پیشواز
امّا به بند کرد زمستان بهار را

عمری گذشت و هیچ نداسته ام که من
پرورده ام به آستین خویش، مار را

حسین ابراهیمی

  • متولد:
  • محل تولد: خوزستان
  • دانشجوی دندانپزشکی - اهواز
,
امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: 4 با 1 رای


نظرات

حسن بیاتانی
30 خرداد 1392 09:48 ق.ظ
سلام مجدد
فقط تذکر وزنی:
بر دوش خویش می کشد حلاج، دار را... که "ح" در حلاج از وزن خارجه
پرورده ام به آستین خویش، مار را... وزن کاملا مختله
تذکرات زبانی هم وجود داره که انشاءلله در سروده های بعدی...

محمدمهدی عبداللهی
23 خرداد 1392 09:58 ب.ظ
سلام علیکم اخوی
کار خوبی بود ولی اشکالات وزنی به شعرتان بسیار لطمه زده و نکته ای رو که میخوام عرض کنم اینه که هندسه شعر باید حتما رعایت بشه به گونه ای که اگر یکی از ابیات رو حذف نماییم، در شعر خلل ایجاد شود.
شاعر باید در شعر استراتژی داشته باشد و در تکمیل نظرات خانم ایمانی بزرگوار باید عرض نمایم که هر غزلی یک خط عمودی دارد و نکته مهم پایان بندی آن است.شعر باید وحدت داشته باشد و وحدت عمودی در غزل بسیار حائز اهمیت است.
ایشالله با مطالعه اشعار شاعران دیگر دچار مشکل وزنی هم نخواهید شد.
جسارت اینجانب را ببخشید.
به امید رویت اشعار بسیار ارزنده شما در همین دفتر
التماس دعا

23 خرداد 1392 02:26 ق.ظ
سلام
براي هفتمين يا هشتمين كارهم خوب است.
چون بيسوادم تو وزن ترجيح ميدم سكوت كنم.
اما حسي وزن وسكته هاي وزني را مي شناسم.اگر اشتباه نكنم سكته هاي تابلويي هست بعضي قسمت ها.حتي شك كردم وچندين بار به طرق مختلف خواندمش كه با خوانش كمبود مصراع را جبران كنم اما دستم نيامد.
چيز ديگه اي كه شايد زود باشه براي شما زنجير وار نبودن ابيات و پيوند موضوعي نداشتن. طوري كه من سردر گم مي شوم شاعر مي خواهد در چه باره صحبت كند.
حرف زياد هست تا ببينيم چقدر جدي هستيد و طالب شنيدن.
براي شما ارزوي موفقيت دارم.

تنها کاربران ثبت نام کرده مجاز به ارسال نظر می باشند.