در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست
 

نظم و نثری ثقیل

شاعر: سیدوحید حسینی

14 مرداد 1392 | 428 | 0
واقعا عشق چیست؟
نوای بلبلان در نیمه های شب، که بدنبال معشوق است...
یا تپش های دلِ مجنون که در مقابل مفتون است...
هر چه هست، گویا از دل برمی آید...
ول وله ایست در دلـــــم              خواسته ایست در دلـــــم
از هــــــمه سو بریده ام               سوی تو گــــشت قبله ام
همره دوســــت گشته ام               زار و ملــــول گشــته ام
بیدل و خسته ام بـــــبین               باز نشــــــــسته ام بــبین
اشک به چشم من روان               خون بدلم، ز من مـــران
چهره ی دلگشای خــود               آن مه رهگشای خـــــود
نور به چـــشم و دیده ام               چــــــهره ی یار دیـده ام
نوش بود به کــــــام من               قرعــــــــه ی او بنام من
دست من و دعــــای من              سمــــت تو ای خدای من
منزل و یار مـــــی طلب              سنگ و عـــیار می طلب
همـــــــــــدم و قانعم بود              سنگر و غـــــــــانــمم بود

و هر چه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...
و اگر عشق نیز از دل کسی برآید و به سمت کسی روان شود، لابد بر دل او نیز حلول کند و غالب شود...
کنون فارغ از تشریح چگونگی حلول و رؤیت هلال؛ ابتدا به ساکن در این متن ثـقیل، این غریب حس اصیل و این از پای درآورنده ی بخیل را، چطور بود که دست دخیل، کوتاه بود از این نخیل...!!؟
اصلا حدود آشنای ما چقدر است...؟
عشق همچون نخل بالغ، قائم است...

سیدوحید حسینی

  • متولد:
  • محل تولد: کردکوی
,
امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: با 0 رای


نظرات

تنها کاربران ثبت نام کرده مجاز به ارسال نظر می باشند.
در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.