در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده مهدی موسایی)

دفتر شعر

مثنوی معلم

خاطراتی از دبستانم کنون
یادم آمد؛ از نوشتن از متون
یاد آن ایام   جان شیرین کند
صفحه ای از ذهن را رنگین کند
" یاد باد آن‌روزگاران یاد باد"
دفترم را روزها  بر باد داد
ما از اول درس عشقی خوانده ایم
در کلاس عاشقی جا مانده ایم
در دبستان درس ها آموختیم
شمع دل با درس ها افروختیم
روز اول چون معلم می رسید،
چوب خطی از قوانین می کشید
یک معلم شرح می داد از کتاب
گفت آن یک   از جهنم  از ثواب
یاد باد آن درس زیبای علوم
زیست با فیزیک با شیمی ،نجوم
فارسی ، قرآن و دینی درس مهر
با ریاضی ،حرفه، ورزش، حفظ شعر
در ریاضی  می نوشتم مسئله
درس تاریخ از شهان از سلسله
با  هنر ، املا و انشا وقت رفت
زندگی ها می گذشت از پول نفت
یاد یاران در دبستانم بخیر
یاد گل ها در گلستانم بخیر
یاد قرآن ها که با هم خوانده ایم
ما به شادی ها  و یا غم‌ خوانده ایم
"گر چه یاران فارغ اند از یاد من "
یاد ایشان باشد اندر جان و تن 
روزگاری زندگی ها  ساده بود 
پای من هم منتظر بر جاده بود 
رفت آن‌ایام  آری   رفت زود
فرصتی شیرین و زیبا  گشت دود
من‌که اکنون خود معلم گشته ام
درس تاریخ اجتماعی رشته ام
هست جغرافی کنارش در کلاس
همچو گل هایی به روی یک لباس
هست کارم‌در مَثل چون انبیا
پس حقوقم نیست  همچون اغنیا
باغبانم ‌تا درختی گل دهد
منتظر تا شاپرک از غم رهد
منتظر هستم درختی گل کند
نغمه هایی دلنشین بلبل کند
همچو شمعی در شبستانم شبی
در دلم باشد محبت بر نبی
با دو بال از علم و ایمان راه  جو !
در کلاست از صراط از چاه گو!
با عبادت راه را پیدا کنی
مستمع را با خودت شیدا کنی
شکر ایزد کن ! چو  او رزقت دهد
وسعتی وافر  در  آن رزقت نهد
شعر " مهدی " مثنوی با معنوی
خاطراتم شد خودش یک مثنوی
🌷مهدی موسایی  دزفول
سه شنبه  ۱۰‌ اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷

 



 


10 اردیبهشت 1398 137 0

غم زینب

مادر از باغ دلش غنچه گل می روید
هر کس از راه رسد   خنده زنان می گوید:
مرحبا بر گل شیرین دهن  ای فرّخ فال
بوسه ای می زند او را چو گلی می بوید
لیک‌ در کرببلا خواهر او می گرید
می زند بر سر خود  برگ‌گلش می جوید
هست غمگین دل بیدارِ عزادارانش
گریه بر آل علی  غم ‌ز دلت می شوید
باز " مهدی" سخنی از غم زینب گفتا
ای خوشا هر که در این دار  رهش می پوید
🌷مهدی موسایی  دزفول
یکشنبه  اول اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷
 


05 اردیبهشت 1398 147 0

یک جرعه از خم

امواج عشقش در دلم هر دم  تلاطم می کند
ساقی مرا دیوانه با یک جرعه از خم می کند
گاهی به مشهد می برد پابوس آقایم رضا
گاهی مرا با جرعه ای سرگشته در قم می کند
🌷 مهدی موسایی  دزفول
سه شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷


02 اردیبهشت 1398 34 0

شعر گل

گل در این انجمن سبز  چه زیبا روید
هر که بویید گلی  در دل خود این گوید:
در بهشتی که خداوند پر از گل سازد ،
ما کجاییم؟ چرا دل هوسی را جوید؟
" گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت"
" فصل گل می گذرد" چشم کجا را پوید؟
حیف باشد که تو از لذّت گل محرومی
خواجه آن است که در انجمنش گل بوید
همچو گل شعر تو " مهدی" به چمن زیبا بود
بوی گل  پنجره را باز کند  رخ شوید
🌷مهدی موسایی   دزفول
اول اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷


01 اردیبهشت 1398 148 0

سعدی شهی سرباز شد

یادبود شیخ اجل  سعدی شیرین سخن

سعدی حکیمی خوش سخن ‌با بیدلان همراز شد
چون بلبلی بر شاخ گل  با جان‌ما دمساز شد
در گلسِتانش بشنوی شیرین سخن ها   گل به گل
در بوستانش معرفت  با نام حق آغاز شد
ابر آمد و بارید بر بستان   شبی تا صبحدم
بستان بهاری شد سحر ؛ پروانه در پرواز  شد
پروانه در اشعار او  گردید گِرد شمع دل
در آسمان پارسی  سعدی شهی سر باز  شد
با شعر شب افروز او  سیلاب اشکم‌می رود
بر ناله مرغ سحر  گوشم طنین انداز شد
دفتر ببندم‌  همچنان  باقی حکایت های دل
" مهدی" به ابیات کمش  خوشنام‌و سرافراز شد
🌷مهدی موسایی   دزفول
شنبه دوم‌اردیبهشت ۱۳۹۱ 


01 اردیبهشت 1398 146 0

یادبود شهید مدافع حرم علی سعد

یادبود شهید مدافع حرم   علی سعد

امشب دلم از یاد تو ای دوست چه تنگ است !
از قافله ماندم ‌ که مرا  مرکب لنگ ‌است
گفتی بروم ‌تا به حرم دست نیابند
با آمدنت بانگ زدی: خیز! که جنگ است !
مشغول خدا بود علی   ما سرمان گرم
این مُهر که بر تارک ما هست  ز ننگ‌است
سرگرم گناهیم  اسیران بلاییم
ای وای از این دل که بسی سخت چو  سنگ  است
از نام و نشان چشم  بپوش ای دل غافل!
بی رنگ شوی بهتر از این نام و رنگ است
" مهدی " تو شبی دست به دامان دعا شو !
تا فرصت اشک است و جوانیت به چنگ است
🌷مهدی موسایی  دزفول
سه شنبه ۲۷ فروردین ۱۳۹۸ 🌷

 


27 فروردین 1398 36 0

شوخی با ابیات

شوخی با ابیات
😀
خواجه آن روز که در بند غم جام‌افتاد
ناخودآگاه ‌ بلغزید وَ در دام‌ افتاد
***
این همه همهمه در شهر که من می بینم
در صف گوشت من از مرد وَ  زن می بینم
***
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
عاقبت از سر این پنجره ها می میرم
***
من مست می عشقم  هشیار نخواهم شد
با خواندن معمولی بهیار نخواهم شد
***
🌷مهدی موسایی   دزفول
۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷


23 فروردین 1398 150 0

آباد کن این خانه را

هر چیزِ خوبی عاقبت مهجور می گردد دلا
بعد از کمی بالندگی   منفور می گردد دلا
تا هست این آیین بُود   بر چرخ نیلوفر نشان
روزی به گمنامی رود    مستور می گردد دلا
روزی دگر جویند او   در صدر مجلس هست او
خوشنام و سرمست است او   مشهور می گردد دلا
روزی چو فاعل در سخن    مرفوع در جمله است او
روزی دگر با حرفِ جر   مجرور می گردد دلا
چون مست گردی پیش وی   امّ الخبائث نام وی
اندر خفا جوشانی اش  مخمور می گردد دلا
این‌دل مثالی دیگر از   کوشش بُود در زندگی
چون شاد گردانی وِرا  معمور می گردد دلا
خرّم دلی چون‌ شاد شد،از اهرمن‌آزاد شد
آباد کن‌این خانه را  مسرور می گردد دلا
هر ذرّه ای در کار حق   ذکری درونش مستتَر
چون‌خوانَدَش الطاف حق  مامور می گردد دلا
داند خدا افکار ما   در نزد او اعمال ما
با علمِ‌او احوال ما   منظور می گردد دلا
هر کارِ سختی پیش ما  سهل است در درگاه او
هر کارِ سختی پیش او   میسور می گردد دلا
افکار خود را پاک‌کن  در درگهش الحاح کن
خوبی برایت حک‌شود  مقدور می گردد دلا
خواهم من از درگاه حق  خوبی برایت هر زمان
" مهدی " که گوید این دعا   ماجور می گردد دلا
 🌷 مهدی موسایی   دزفول            
پنجشنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ 🌷


22 فروردین 1398 155 0

این حسین است

این حسین است  که آقای جهان خواهانش
هر که بُد بی سر وسامان،  بدهد سامانش
نور از پرتو حسنش بدرخشد چون ماه
سرخ چون‌خون شود آن صورت و آن دامانش
هر مَلک می رسد از عرش دهد تبریکی
نور از دیده  ببارد وَ شود نالانش
ماه شعبان چو رسد جشن به پا می گردد
هر کسی عرضه کند پیشکشی شایانش
گر که " مهدی " بنویسد سخنی یا شعری
آرزو کرد که بیند به جهان جانانش
بهتر از این چه نویسم به حضورش   آخر؟
چون در آغاز حسین است وَ هم  پایانش
🌷مهدی موسایی   دزفول
سه شنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۸ 🌷


 


20 فروردین 1398 134 0

همراه بهار

سرسبز ترین فصل جهان فصل بهار است
                            بر سدر نگه کن که بر آن دانه کُنار است
پروانه ببین هر طرفی روی گلی هست
                         از بوی گل از شهد گلابش چه خمار است
این بوی معطّر ز شکوفا گل این باغ ،
                            همراه بهار است چو یارم به کِنار است
زیباست شقایق  که در این دشت نشسته است
                           ابروی نگارم چو کمان بهر  شکار  است  
بر صفحه گیتی بُود این نقش نگارین:
                           از دام‌رهید آن‌که دلش سوی نگار است
از مرکب خوب است که از دام رهیده است
                    عاقل نگرد تا چه خورَد؟ بر چه سوار است؟
آیات خداوند بر این گنبد گردون‌
                       گاهی سرِ یک سرو  وَ یا پیش چنار است 
سبز است زمین   دانه تسبیح بگردان
                     سرخیّ شفق بین که چو سرخیّ انار است
بنشین  لب جویی که درخت است کِنارش
                             هنگام‌بهار است وَ هنگام قرار است

این روزه شعبان‌که بَرد وسوسه از دل
                          چون ابر بهاری رَود او پا به فرار است
هر روز و شبی نامه اعمال نگه کن‌
                  بنشین و ببین‌ گردش دل بر چه مدار است؟
خوشبخت هر آن دل که رود سمت خداوند
                       بدبخت که با نفس بدش گرم قمار است
" مهدی " به بهاران که چنین شعر سروده است،
                از سیل که ویران کند این دشت   فکار است
زین سیل دمادم‌ که در این دشت روان است
                        آسوده نباشیم‌ که دل تحت فشار است
زخمی که به دل می زند این سیل بلاخیز
                         ویرانگر این‌خانه وَ این‌حال نزار است
چون  اشک ‌ز چشمم برود سیل در این دشت
                      از داغ بلا دیده به دل  گرد و غبار است
برخیز و به هر نحو کمک کن به ضعیفان
             با من تو مگو: او ز چه ایل ؟ از چه تبار است ؟
آن چیز که فاسد کند این قدرتِ انسان
                       تبعیض و تمسخر وَ تعصب وَ نقار است
 
از لطف خداوند بگفتم سخن از دل
                         الطاف خداوند که بیرون ز شمار است
خوش گفت سخن سعدی از الطاف الهی
                       در باغ ادب  نغمه زنی همچو هَزار است
به به که چه زیبا سخنم خاتمه یابد
             این گفته شیخی است که بیرون ز شعار است
گر سیرت زیبا به کف آری تو به سختی
                    بهتر ز نشانی است که بر سنگ‌مزار است
🌷مهدی موسایی  دزفول
یک شنبه ۱۸ فروردین ۱۳۹۸ 🌷
 


19 فروردین 1398 45 0

واگویه ( همدردی با مناطق سیل زده)

واگویه به لهجه دزفولی  برای همدردی با مردم صبور مناطق سیل زده 
🌻به امید بازسازی شهرها و مناطق سیل زده 🌻

اِ سیل که پلدختَرَ بُوردی
سِل پُش سرِ خود کن که چه کُوردی
ای سیل که بُوردَ خونِمونُم
اَ حال دلُم سی یِش چه خونُم؟
اِ بختِ زغال گیل گِرایات
مهدی اَ غَمُم  کُتی سُرایات
اِ اُ وُ زِمین شُمو چِتو  بید؟
اِ ماری زَنات تیات نَم‌ دید
عقلِش مَری اَ سَرِش پِرِس بید
ای اُ دلِش اَ زِمی گِرِس بید
ای اُ که مُو دیدُم مَسِ مَسَه
دَس پامَه تو بی چطوری بَسَه
اُ بُورد اُمونُ شرقِ ایلام
رفتَه اَ دَسُم اثاث و پیلام
بُوردَه اَ دَسُم هر چی که داشتُم
پِه کُلِی امید زِمیمَ کاشتُم
نه مال و مَنالی   همَه رفتن
یارانَمَه هی  که پیلِ نَفتن
چاره نبیار  چطور مو بینم‌
رفته اَ دسم کلّ ستینم
سِلُم تو مَکئن ری یِت سیَه با
اَ درد و بلا  بی نَمگِرُم جا 
رَ  نی  که کَسی کمک فِرِسنَه
گُلیام اَچَن بِگُم  کمک  گِرِسنَه
خونُم خراب  چه چاره سازُم ؟
یان  مثلِ قماریَه که وا  مُ بازُم
شُکرِت اِ خدا  کَسی ندارُم
فکری تو کُنات که بیقرارُم
عَزیِه لَقُمَه تو چارَه سازِش
ای شهرِ مُونَه دوبارَه سازِش
(ای شهر که  بید عشقِ نازُم
پلدخترَ وا دوبارَه سازُم )
🌷مهدی موسایی  دزفول
جمعه ۱۶ فروردین ۱۳۹۸‌🌷


17 فروردین 1398 92 0

از شیر خدا همت ره جو

پروانه در آتش شد و " آواز نیامد
کآن را که خبر شد خبری باز نیامد"
من قصد بکردم که رسم‌بر سر کویت
افسوس که آن اشتر جمّاز نیامد
پرواز کند دل به حریمت چو صفا یافت
دل صاف نشد  باز به پرواز نیامد
 چون حافظ و سعدی وَ نظامی وَ عراقی
جز یاد خدا همدم و دمساز نیامد
دیوان‌غزل های تو ای شمس سحرخیز
تاجی سر آن‌کس که سرافراز نیامد
هر کس به زبانی به صد افسون ز در آمد
گر شِکوه کنی کس به تو همراز نیامد
از بس که نوشتم و عمل هیچ نکردم 😀
عمرم به سر آمد  بت طنّاز نیامد
" مهدی " ز علی شیر خدا همّت ره جو
او پیش خدا با حسد و آز نیامد
🌷مهدی موسایی   دزفول
پنجشنبه ۱۵ فروردین ۱۳۹۸ 🌷
 


16 فروردین 1398 113 0

چه دانی؟

ای دل تو ز شب های ده و چار  چه دانی؟
از ظلمت و غم های شب تار چه دانی؟
تو " غنچه خوابیده چو نرگس " به زمانی
از هجر وَ از رنجش و از خار چه دانی؟
از گردش ایام‌فقط حال بدانی
از ماه وَ از سال وَ از پار چه دانی؟
گنجی است نهان در دل ما  داده خداوند
از گنج نهان  خفته بر آن مار  چه دانی؟
منصور که از عشق خداوند سخن گفت
دعویّ انا الحق زد و از دار چه دانی ؟
هر کس که پرستش بکند حضرت حق را
ماواش بهشت است تو از نار چه دانی ؟
از بار گنه خسته شدم، درگه حق کو؟
شرمنده از این‌بار، از این بار چه دانی؟
انواع غذا بود که خوردیم همیشه
از حال فقیری که بشد زار  چه دانی؟
از نفس گنه کار  به جایی نرسیدیم
زشتیّ و پلیدی ز سگی هار چه دانی ؟
هر کس به تماشای نگاری است  و لیکن
از آنکه بُود منتظر یار  چه دانی؟
از حبّ علی کم نگذارید  که این کار،
ناجی است به محشر، تو از این کار چه دانی؟
" مهدی" ز خداوند طلب بخشش و رحمت
از بانگ‌ مَلَک چون بزند جار  چه دانی؟
🌷مهدی موسایی  دزفول
پنجشنبه  ۱۵ فروردین ۱۳۹۸‌🌷


15 فروردین 1398 92 0

بلبل به گلستان

بلبل به گلستان جهان باز چه دیدی؟
بر غنچه نشکفته گل  راز چه دیدی؟
ایام گل آیی به گلستان خوش و سرمست
بر صفحه گیتی تو ز آغاز چه دیدی؟
صد نغمه مستانه ز هجران بسرایی
بر دامن آن صورت طنّاز چه دیدی؟
تا پرده ز رخسار جمالش بگشایی
بر گل بسرایی  تو ز آواز چه دیدی؟
تا خنده زند گل  تو شوی مست به گلزار
بر گو: تو از آن ناوک غمّاز چه دیدی؟
هنگام بهار است و عزیزان به تماشا
ای طایر فرخنده  ز پرواز چه دیدی؟
"جمعی به تو مشغول" و تو مشغول تماشا
" مهدی"  ز تو پرسد: تو از این ناز چه دیدی؟
🌷 مهدی موسایی  دزفول
پنجشنبه ۱۵ فروردین ۱۳۹۸ 🌷


15 فروردین 1398 134 0

عید پیغمبر ما

پای بر کوه بنه  تا عظمت دریابی
دل عزیز است همان دل که بود دریایی
ای خوش آن‌ دم که تو با همنفسانت باشی
گل وَ بلبل که هنرمند زند بر کاشی
نقش این عشق ببین در همه جا پیدا هست
هر کسی از می معشوقه خود باشد مست
 عید پیغمبر ما حضرت احمد زیباست
هست شیرین دهن او   چون سخنانش شیواست
رحمتی بر همه عالم ؛ همه عالم از اوست
ای خوش آن کس که گرفته است به دل او را دوست
نیست بر دل به جز از نام نکویش نامی
کاش "مهدی"  بدهد حضرت احمد جامی
اینچنین نام‌نبی نقش زند بر هستی
همچو یک‌قطره به دریا برسم از مستی
او که شد ختم رسل  ختم کنم بر این حال
من فرستم به نبی یک صلواتی با آل
🌷مهدی موسایی  دزفول
چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸ 🌷


15 فروردین 1398 105 0

جمعه و بهار

جمعه و بهار   فصل انتظار
جمعه ها برفت  از  پی اش بهار
ای بهار حسن! جمعه ای بیا
گل شکوفه داد از برای یار
بوی حسن یار  پر کند فضا
رقص گل ز چیست؟ نغمه زد  هزار
از نسیم یار  گل شکوفه داد
سبز و سرخ و زرد ، جام انتظار
روز وصل یار  ای خدا بیار!
ز آسمان عشق   قطره ای ببار !
🌷مهدی موسایی  دزفول 
یک شنبه ۲۹  اسفند ۱۳۸۹ 🌻


28 اسفند 1397 58 0

وصف شعر پروین اعتصامی

به مناسبت ۲۵ اسفند
روز بزرگداشت  مرحوم پروین اعتصامی
                     ***
پروین که شعر او شد گلبانگ شعر ایران
شعرش در آن سیاهی لرزاند کاخ ویران
می گفت تا بداند ظلمی نهان نماند
با ظلم‌و ناسپاسی بر ما سخن  نراند 
با آن قصایدش یا  با قطعه های زیبا
می بافت او معانی  چون پرده های دیبا
ضرب المثل به شعرش بسیار می توان یافت
هر تار و پود شعرش  زیبا زنانه او بافت
شعرش شبیه سعدی هر بیت نکته ای داشت
باغی ز گل چه خوشبو  در شهر شعر او کاشت
انگار او هم اکنون  با ما سخن بگوید
مادر ز بچه هایش  غم های دل بجوید
چون شمع  جان شیرین  سوزاند در جوانی
شعرش بخوان و یاسین بر او بخوان زمانی
هر چند کم نوشتی "مهدی" ز وصف پروین
باشد که خوشه هایش گردد چو تاج زرین
🌷مهدی موسایی  دزفول
شنبه ۲۵ اسفند ۱۳۹۷ 🌷


26 اسفند 1397 37 0

وصف شعر حکیم نظامی


این بنده بارگاه رحمت
جوینده باب های حکمت
تصویرگری ز خیل یاران
می خواند سرود بر جوانان
از عشق خدا سروده دارد
از شعر به من گلوله بارد 
چون گل شکفد به پیش دستان
او  پادشهی به جمع مستان
بر گنج ‌حکیم چون کلید است
این شعر چگونه آفریده است؟
احسنت بر آن توان دستش
بر آن قلمش؛  روان مستش 
"دهقان فصیح پارسی زاد "
از عشق به خمسه اش کند یاد
اسکندر و رفتنش به  دهلی
مجنون که دلش کباب لیلی
احسنت بر آن که کوه را کند
شیرین تر از این ندیده ام قند
فرهاد چو کوه می تراشید
بر زخم دلش چو می خراشید،
خسرو پس از او چو سرنگون شد،
افسانه مرگ‌ بیستون شد
با کفر توان بزیست چندی
با ظلم  ‌در آخرت  به بندی
بندی که به خود ببست آخر
بر مسلم و بر بلاد کافر،
آخر بکِشد  ورا  به آتش
از رنجش خلق دست بر کش !
دستان حکیم پر توان است
پیر است ولی دلش جوان است
اسرار  درون مخزنی دید
از خرمن معرفت  گلی چید
بهرام درون هفت پیکر
گورش برمید  خاک بر سر
این گنج حکیم  عالم افروز
عشقی است بلای جان و پر سوز
تصویر بلند کامیابی
در شعر حکیم جام یابی
مصرع  که شماره اش چهل شد
با دیدن خمسه اش خجل شد
پایان دو گانه ام چنین است
" مهدی" سخنش چه دل نشین است !
مفعولُ مفاعلن فعولن
ربّی فَتَجاوَز! اَی غَفورُُ !
🌷مهدی موسایی  دزفول
دوشنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۷ 🌷

 

 


21 اسفند 1397 38 0

شعر طنز

گر پسته نباشد به سر سفره زیان نیست
آن را که عیان است که حاجت به بیان نیست
اشعار بسی گفته شده در طلب دوست  
شاعر که بسی هست ولی چایچیان نیست
مختار ز ایران دو سه لشکر طلبیدی
جنگیدنِ با شمر  نگو کار کیان نیست
با پای پیاده سفر عشق توان کرد
صد بار شنیدیم سفر کار ژیان نیست
در قافیه ماندم که ژیان را به چه بندم ؟
در حسرت یک پسته مرا موی میان نیست
🌷مهدی موسایی  دزفول 
دوشنبه  ۲۰ اسفند ۱۳۹۷ 🌷


20 اسفند 1397 57 0

وصف قرآن

روی سجاده ای از جنس حضور
میکشم جاده ای از جنس بلور
خوانده ام یک شبی از روی کتاب
حق خبر می دهد از روز نشور
او قسم می دهد ؛ آیات ببین
آیه اش می دهد  آوای ظهور
هر کسی بهره ای از سفره بَرد
دستگیری کند آن نور قبور
دردهایت کند از بیخ نگون
ببَرَد غم؛ کند ادخال سرور
نور  تابان شود از آیه به دل
چون نظر می کنی از دل به سطور
خواهم از حق :شود  اکنون فرجی
فارجَ الهم! بکن آسان تو امور
🌷مهدی موسایی   دزفول
پنجشنبه  ۹  اسفند ۱۳۹۷

  


09 اسفند 1397 66 0
صفحه 2 از 4ابتدا   قبلی   1  [2]  3  4  بعدی   انتها