در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده shahab moradi)

دفتر شعر

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای پادشه خوبان داد ار غم تنهایی                         دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

آمد به لبم جانم دل خسته و رسوایم                       ای جان غزلهایم تو سرور و مولایی

دردی نبود با تو ،بزمی نبود بی تو                            ای شاه بنی هاشم اسطوره ی تنهایی

گویی که شده عادت، این بی تو به سر کردن            تنها شده ام مولا باشد که تو باز آیی

غرق ستمم آخِر غرق گنه و عاجز                           باز آ که نجات من تنها تو توانایی

تشنه شده این جانم بی تو عطشی دارم                 باز آ که برای من گویی لب دریایی

وهمی به سرم دارم بیمی به تنم دارم                     ترس از عجلم دارم بی آن که تماشایی

امّید و شعف دارم یادت به دلم آرم                          گردیده کنم روشن نه ترس و نه پروایی

شرمی به دارم گر هر نفسی آرم                           بر این دل و این جانم غیر از تو تمنّایی

گر بی تو روم محشر بی تو چه کنم آخر                   حاشا که بود بر من غیر از تو شکیبای

جانم برهان از من من را برهان از تن                       یک گوشه چشمت بس بر این دل شیدایی

در سر سحرت باشد در دل حرمت باشد                  بوی گل نرگس هست آنجا که تو آنجایی

بی تو همه بی حاصل کف های لب ساحل               امّید که برگردی شاید که تو باز آیی

هرکس به طریقی هست چشمش به رهی دیگر       عیسایی و موسایی زرتشتی و بودایی

آنها همگی غافل مشتی سخن باطل                     آخر نشود  دنیا تو آخر دنیایی

مهر تو به دل دارم تا جان به تنم دارم                      بی تو به سر انجامم نه عشق و نه سودایی

ای مونس اینجانم دیوانه ام و عاشق                       قربان سرت باشد هر عاشق تنهایی

شوری نبود جز تو عشقی به ز غیر تو                      گر که به سرم آرم حکم آنچه تو فرمایی

ای شاه بنی هاشم اسطوره ی تنهایی                   برخیز و بیا مولا این دل تو بیارایی



25 مهر 1392 514 1

همانند همان رودم که هر دم هر کجا بوددم

صدف وارم غمی دارم زبان در کام و خاموشم

زتاب بی قراری ها پیاپی جام مِی  نوشم

به جانم آتشی دارم پر از اندوه و حیرانی

و این آتش سرا با گل پرپر شده می پوشم

نه از سر می رود یادش نه از دل میرود مهرش

فراموشی توانم نیست که چای شور مینوشم

زبانی را که دل دارد کجا این عقل سر داند

نصحیت های این سر را نمیگیرد دلم ، گوشم

بیابانگرد وراجم سخنها با خودم دارم

برای وصل به مقصد همی بیهوده می کوشم

سخن با من چه میگویی نمی دانی که دیوانه ام

کرم ، کورم ، یکی دروازه و دیگر دری گوشم

کسی هم درد و همراه و هم آوازم نشد دیگر

غریب افتاده ام آخر همیشه کوله بر دوشم

همانند همان رودم که هر دم هرکجا بودم

دمی اینجا دمی آنجا دمی دیگر نمی جوشم



23 مهر 1392 434 7

کنون پرم ز نوش ها و نیش ها

کنون پرم ز نوش ها و نیش ها

غریبه ،اجنبی ،خودی و خویش ها

کنون پرم ز جاودانه ها و بیکرانه ها

شهاب ثاقبم جدا ز آشیانه ها

کنون پرم ز رازها نیاز ها

پرنده ای رها ، رها چو بازها

کنون رها شدم به دست بادها

دوان، وزان، خزان و مست یادها

کنون که میروم ز خانه و ز خویش ها

کنون پرم ز نوش ها و نیش ها



22 مهر 1392 371 1