در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده محمد علي خدادوست)

دفتر شعر

غم

بسم الله الرحمن الرحیم


غمی چون خار تیزی در گلویم

دری از آتش دوزخ به سویم

برای مرهمی در جستجویم

                   دریغ و صد دریغ، مرهم ندارد

به قلبم خنجر تیزی است از غم

که زخمش غرق خونریزی است از غم

به رویم سایه ای چیزی است از غم

که از زندان بی در کم ندارد


بیا ای دوزخ و جانم بسوزان

بیا و جسم انبانم بسوزان

بیا و درد و درمانم بسوزان

                   دوایی غیر آتش غم ندارد

خدایا عامل این غم بسوزد

به خاک تیره اش تیری بدوزد

ویا در گوشه ای تنها بپوسد

                   که از دستش دمم همدم ندارد

خداوندا تو خود درمان غم کن

کویر دیده را سرشار نم کن

ترازوی مرا خود بیش و کم کن

                   تو را هر کس که دارد کم ندارد



09 مهر 1391 668 5

يخ زده

دوباره مثل هر روز  
                از کنارش رد شدم
دچار حسی که وصف
                نمی پذیرد شدم
بازم توی خرابه
گوشه ای خوابیده بود
خواب یه قصر گرمو
                احـــــــتمالا دیده بود
امروز یه چیز، جدید بود
                اونم اینکه روپوش داشت
لحاف خوشکلی از
                برف سفید رو روش داشت
با ننه سرما ديشب
                شايد عروسي کرده
تمام شب رو با اون
                رقص و روبوسي کرده
که اینجوری لنگ ظهر
                خوابیده و دراز بود
چشاش، ولی عجیبه
                انگاری نیمه باز بود


25 خرداد 1391 727 3

چشمان خاکي

باران نباریده ست،

                   چشمان من خاکیست

جا مانده ام از عشق،

                        این تشنگی حاکیست

این قصه ی من بود؛

                         پایانی غم آلود،

                                        بی اتفاقی خاص،

آغازی که

             شاکیست


23 خرداد 1391 708 0

یک روز فاش می شود

یک روز فاش می شود که نه دایه، غریبه ایم
یک روز فاش می شود که چه پایه غریبه ایم
وقتی که آیه ی «و نرید...» بحث روز شد
آن روز فاش می شود که به آیه غریبه ایم


09 خرداد 1391 620 0