در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده تباشا شجاعی باغینی)

دفتر شعر

جشن تولد

برای روز میلادم چرا جشنی بگیرم؟       چرا از دست محبوبان می و ساغر بگیرم؟

به بر پیراهنی رنگین و فاخر              چرا از یار و خویشم هدیه ها و گل بگیرم؟

                                   *****

مگر در زندگانی ام چه کردم؟              چه گل بر فرق این عالم فکندم؟

چه خدمت کرده ام این خلق و دنیا ؟          چرا از روز زادم شاد گردم؟

                                   *****

به دنیا آمدن تخم دوزرد است؟               پس این فخر هم برای گرگ و دد است

تولد یافتی آمد به سر کار؟                  هدف هم استراحت در پرند است؟

                                  *****

اگر زخمی ز پای خلق بستی  بلی          قفس از اسیری شکستی  بلی

بپا کن تو جشنی ز میلاد خود              اگر رو سفیدی به هستی  بلی



28 تیر 1393 447 0

رهایی

ز هجرانم حکایت کن که من دور از تو و خویشم

مزن عاقل مرا طعنه بسوزد این دل ریشم

 

گمان بردی که من کوهم ز خاره دینم و کیشم

کنون در وادی تردید چنان سرگشته خویشم

 

مرا چون بت تراشیدند جدا از فکر و اندیشم

بت سنگی درون خالی برای گرگها میشم

****

رفاقت را روایت کن که من زخمی آن هستم

اگر چیزی نمی گویم مگو دلشادم و مستم

 

دگر خامش نخواهم شد کنون از دام او جستم

برایم نیست اندوهی اگر گویی زهی پستم

 

جفا دیدم وفا کردم دگر از این و آن خستم

رهایم کن برو ساقی که من از عاشقی رستم

****

جهالت را اطاعت کن که من از علم سرخوردم

دگر مکتب نمی خوانم کتابم را به می دادم

 

گریبانم رها بنما که من رنجور هر پندم

شدم طفل و زدم آتش همه آنچه نهان کردم

 

کنون فارغ و آزادم همی بار سفر بندم

دگر اینجا نمی مانم رسد تا عرش فریادم



06 خرداد 1393 323 1

شعر

​یک شب غمی به گوشه قلبم خزید و رفت             شوریده ای به خلوت این دل نشست و رفت

از باده کهنش مرا قطره ای نداد                            اما زجام تهی چنان مست کرد و رفت

وز هوشیاری به من هیچ نکته ناگفته نماند           اما چنین به مرز جنونم کشید و رفت

وز وادی هفت گانه مرا جمله ای نگفت                لیک این شکسته به کوی طلب کشید و رفت

تا از خیال واهی ایمان مرا قفس بگشود               زنجیر عشق به گردن و پا بر کشید و رفت

ویرانه های شهر دلم زیر پا نگذاشت                    اما مرا به عمق وجودم کشید و رفت

روز از خمار خمر مرا خواب کرد و مست                شب از خمار هزارساله بیدار کرد و رفت

بر من ز سر حقیقت نه گره گشود و نه بند           با پود حق به لبم یک گره زد و رفت

در مسلخ خون سر زد و گلو ببرید                      اما به من دمید و حیاتم بداد و برفت



01 آذر 1392 457 3