در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده سيد جلال ميرعسگري)

دفتر شعر

نام تو برده و از نام خودم سير شوم...

طاقتی نیست دگر طعمه شمشیر شوم             خوش به بر هم زدن خلوت زنجیر شوم

وزن سنگین غزل از نفس انداخت مرا                  بی سبب نیست که این گونه زمین گیر شوم

سد من تا شکن زلف تو را دید شکست              وقت آن شد که به یک باره سرازیر شوم

عهد کردم که ز حال دل خود دم نزنم                  بیمناکم که به فتوای تو تکفیر شوم

ناخدای دل من با تو خدا شد،صنما!                    حق بده،گوشه محراب تو من پیر شوم

عمرم اندر طلب وصل لبت طی شد و رفت            در کف باده همین مانده که تبخیر شوم

دست تقدیر چنین بر سر من سایه فکند               نام تو برده و از نام خودم سیر شوم



19 خرداد 1393 438 0

نخند تا که نگويند خنده آسان است...

نخند تا که نگویند خنده آسان است                 نخند،خنده هم از خنده تو گریان است                           

 

 

قلم درون فضای تراوشش گم شد                              شبیه جرعه آبی که در بیابان است

 

 

کلنگ عشق دوباره به ریشه ام تا خورد                       به این بنای کلنگی که درب و داغان است...

 

 

دوباره زیپ دهانم گشوده شد از درد                           زبان شده متواری ز هرچه زندان است

 

 

گذر نموده ام از کوچه های تنهایی                             هنوز بر تن من جای زخم باران است

 

 

نمی رود به کتم،گرچه بارها دیدم...                       همیشه وصله(نا)بر لباس(مردان) است

 

 

پریده صد دفعه قلبم ز تنگ تن بیرون                          بهای سر به هوایی،گذشتن از جان است

 

 

شکست پشت شکست،ورشکست گردیدم                     خوشم که طالع خوش هم ز من گریزان است

 

 

به جرم بی سر و پایی صلیب گردیدم                            طناب دار مجازات عین تاوان است

 

 

دگر ز کوچه عشاق رد نخواهم شد                             اگرچه این جگر پاره زیر دندان است

 

 

گذشته از من و تو،عشق مال مجرم هاست...                   که جرم اعظم آن ها دروغ و چاخان است

 

 

گذشته از من و تو،خنده کار عاشق هاست                     نخند تا که نگویند خنده آسان است...



19 خرداد 1393 408 0