در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده عرفان تقوای معصومی)

دفتر شعر

به هدیه ی تولدم (انگشتر آیت ا.. بهجت)


بر چهره ی من شرم نمایان شدنی نیست
هر بی سر وپا یوسف کنعان شدنی نیست

دیریست که خورشید در این دشت و بیابان
قربانی ابریست که باران شدنی نیست

من منکر چشمان سیاهت شده بودم!
این قلب گنه کار مسلمان شدنی نیست

صد زلزله آمد که مرا باز بریزد
ویرانه ی ویران شده ویران شدنی نیست

انگشتر «بهجت» هم اگر داشته باشی
دیویست درون تو که "عرفان" شدنی نیست

بی دانه در این دام گرفتارم و خوشنود
مانند اسیری که پشیمان شدنی ، نیست

صد شعر اگر در دل خود داشته باشی
نقصی ست درون توکه جبران شدنی نیست

گفتم غزلم مرهم زخمم شود اما
دردیست درون من و درمان شدنی نیست


در مانده ی مرگم... نه گرفتار حیاتم
پنهان نکن این عشق که پنهان شدنی نیست.

                                                           طنها...



29 مهر 1391 1240 5

مثبت هجده


من به بوسیدن لب های تو عادت دارم
تو نباشی من به این فکر سعادت دارم

آینه باعث پیدایش طنهایی شد
من به چشمان دو رنگ تو حسادت دارم

عمر صد مرجع تقلید هدر رفته و من....
سایه ات روی سرم،حکمِ قضاوت دارم

عطر پیراهن تو عامل اعصاب و روان
دکتر قلب به من گفته نقاهت دارم

یک قدم مانده به خورشید ولی بال و پرم....
می روم تا برسم...حیف خجالت دارم!

                                               طنها...



29 مهر 1391 542 0

یک جواب


بین صدها سر فرازی یک تباهی لازم است
گاه در چشم خلایق رو سیاهی لازم است
استاد کاظم بهمنی

رشته ی بین من و تو با گره کوتاه شد
من تو را عاشق ترینم... شاهدم روباه شد

از میان چند هزار چشمی که در شهر شماست
من یکی را می پسندم...چند چشم همراه شد؟

ابتدای عاشقی ها تیرگی ها بوده است
پس زلیخا بعد وصلش مسجدش یک چاه شد!

کل روز خورشید می چرانده چشم را
رو سیاهی های شب آخر نصیب ماه شد!

در نمازم هی سلام و هی سلام و هی سلام
در کنارش شعر که می خواندم،سلامم "آه" شد!

.................................................................
................................................. لا اکراه شد! 

                                                                   طنها...



29 مهر 1391 568 3

اولین شعر

وقتی که تو میلی به ملاقات نداری

قصده گذر از کوی خرابات نداری


بی فاید شد خواهش و اصرار و تمنا

اینگونه تو کاری به مکافات نداری


از بازی الفاظ دلم کاسه ی خون است

در بازیه خود هیچ مراعات نداری


از تابش خورشید دلم بهره نبرده

با تابش خورشید منافات نداری



یک جرعه از آن "می" برسان بر لب خشکم 

شیرین منی، حد و مجازات نداری! 

                                               طنها...



29 مهر 1391 895 9