در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده امیر محمد شیرازیان)

دفتر شعر

چند رباعی

از خنده‌ی تو گلِ غزل می‌ریزد
یک شاخه که نه! بغل بغل می‌ریزد

آنقدر سخن گفتن تو شیرین است
انگار که از لبت عسل می‌ریزد
 

جرمی‌ست به پرونده‌ام: عاشق هستم
دلخسته‌تر از گل شقایق هستم

بگذار در آغوش تو آرام شوم!
دریا شو! که من شبیه قایق هستم
 

یکروز به سمت خانه برمی‌گردم
با کوله‌ای از ترانه برمی‌گردم

گنجشککم! اینبار اگر صبر کنی
با دانه به آشیانه برمی‌گردم

امیر محمد شیرازیان



09 تیر 1394 682 0