در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده عباس رسولی املشی)

دفتر شعر

دیوارها

         «  دیوارها  »

مانده در ذهن زمان ، دیوارها

معضلی شد در جهان ، دیوارها

باغ از محصور بودن شاکی است

باغ را کرده خزان ، دیوارها

بین دل های صفا و سادگی

مانعی شد ناگهان ، دیوارها

همنشینی های ما با رود را

قطع کرده بی گمان دیوارها

خاطراتت را به یغما می برد

این هیولای زمان ، دیوارها

دوردست این افق نادیدنی ست

چیده شد تا آسمان دیوارها

می روم تا آجری بردارم از

فاصله اندازمان ، دیوارها 

« عباس رسولی املشی »  



18 خرداد 1396 151 0

همسفر صبح

                   «  همسفر صبح  »


تاریکی محض است و زمان منتظر صبح
                          کس نیست در این تیره بکوبد به در صبح
دیری ست که از نور در این کلبه خبر نیست
                           دیری ست که محروم شدیم از نظر صبح
ما منتظرانیم کسی از نسب نــور
                                     با شـوق بشارت بدهد از اثر صبح
تردید نداریم که این شب زدگانند
                                 بس واهمه دارند ، بسی از خطر صبح
ای ابر که مغـرور به سلطانی خویشی
                                خورشید بیاید که شود همسفر صبح
تا کی دل خود را به شب تیره بدوزیم
                                  ای حضرت موعود بیـاور خبر صبح

                     «  عباس رسولی املشی  »
                پنج شنبه 9 / 9 / 1394  ـ  لنگرود


 



20 آذر 1394 377 0

اعتنای مصنوعی

                      «  اعتناي مصنوعي  »


  باز دل گرفت امشب ، از صـفاي مصنوعي
                           خنده هاي مصنوعي ، گريه هاي مصنوعي
  زخم دل نشان دادم برجماعتـي بـي غم
                             يك نفرنمك مي زد ـ اين دواي مصنوعي ـ
  سكّه هاي غفلـت را عدّه اي پرسـتيدند
                               در پرستشـي باطل با خـداي مصنوعي !  
   درغرور و سرمستي ، ديده ها نمي بينند 
                               يك نفـر كه مـي آيد با دو پاي مصنوعي
   يك نفرگذشت از من ، با درود و با لبخند
                             پشت سر پُر از خنجر ، اعتناي مصنوعي
   دستِ دل نمي گيرد ، آن كه آشنايم بود
                              من چه دير فهميدم ، آشـناي مصنوعي
   دل ! مرا ببر با خود ، سـوي محفلِ خوبي 
                            گشته از ريا لبريز اين ســراي مصنوعي 
   بام آرزوهايم ، انتشار خوبــي ها سـت
                             باش هم صــدا بامن ، بي اداي مصنوعي 
                       
                      «  عباس رسولي املشي »



08 آبان 1394 626 0

عرش اعلی

                             «  عرش اعلي  »

مبادا كه تصوير سنگي به قابِ دلم جا بگيرد
                              و نيـرنگ آرام آرام در سـينه مأوا بگـيرد
خدا آن چنان روزها را نيارد كه اين دل ـ دلِ من ـ
                          سرِ چيزهايي كه ارزش ندارند ، دعوا بگيرد
مبادا در اين روزگارِ فريب و دورويي و خنجر
                          سرابي كه ديدم ، درانديشه ام آب معنا بگيرد
چه اندازه بيزارم اي دل ، از اين واژه هاي عداوت
                          نمي خواهم اين تيرگي ها درونِ دلم پا بگيرد
من آن مرغ آزاده هستم،قفس جاي ديدارمن نيست
                      رها كن دلم را كه كاشانه در عرش اعلي بگيرد

                    «  عباس رسولي املشي  »

 



13 شهریور 1394 591 0

صبح

                         «  صبح  »

مي رفت شب و ستاره پرپر مي زد
                              گه گاه سپيده دزدكي سـر مي زد

صبح از سفرش نفس زنان مي آمد
                            خورشـيد به احتـرام او در مي زد


                 «  عباس رسولي املشي  »


 



01 شهریور 1394 603 0

اعجاز عشق

                        «  اعجاز عشق  »

 ناگهان تابيـد نور عشـق در چشـمان من
                            يك نفر پاشـيد بذرعشـق را در جان من

 يك نفر كه رنگ و بوي عشق را با خويش داشت
                         شاخه اي از مهربانـي داد در دسـتان من
 ناگهان حالـي به حالـي شد تمامِ اين دلم
                  تاكه اين اعجاز ـ يعني عشق ـ شد مهمان من
 پيش از اين دل همنشينِ لحظه هاي زرد بود
                      عشق آمد ، لحظه هاي سـبز شد از آنِ من
 بعد از آن ديگر غزل بود و سخن از طعم عشق
                          بـي قـراري حـرف اوّل بود در ديوان من
تازه كردي لحظه هايم را كه ديگر مُرده بود
                  من كه مديونِ توام اي عشق ، اي درمان من

                    «  عباس رسولي املشي  »



* با آگاهی از عیب شایگان

 



23 مرداد 1394 732 0

فرصت سبز

          «  فرصت سبز  »

ديگر اســير پنجه ي دنـيا نمي شوم  
دلخوش به هرچه ظاهر زيبا نمي شوم
فرصت براي سبز شدن ، بازآمده ست
در انتـظار فرصـت فـردا نمي شـوم
دركوچه هاي كور ، مرا جستجو مكن
جز در حضــور آيـنه پيدا نمي شوم
سـمتِ بهـار پنـجره اي باز مي كنم
جز در بهار عشـق شـكوفا نمي شوم
ديگر ميان اين همه راهي كه پيش رو ست
جز در مسير عشـق هويدا نمي شوم
پرواز را هنـــوز ز خاطـر نـبرده ام
پابند اين دو روزه ي دنـيا نمي شوم
من مي روم به سمت دياري كه بي ريا ست
دل بسته ي ظواهر اين جا نمي شوم

     «  عباس رسولي املشي »


 



12 مرداد 1394 1234 2