در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده سیداکبر سلیمانی زاده)

دفتر شعر

رودست

به" عمو " و " دایی " شهیدم و همه جانبازان شیمیایی

گیج و منگ                                                                                                        

غرق تزها و آنتی تزها                                                            

                با واژه هایی که توی سرم                    

                                         رژه می روند

میان آدمهایی

که

                  به چیزهای مبهم

                                      می اندیشند.

از کوچه های خسته ی شعر

خودم را

                                         به خیابانهای گیج این شهر خاکستری

می ریزم.

این روزها هر اتفاقی مرا به یاد تو می اندازد.

توی انقلاب

              به راه می افتم

                    " عکس، سی دی، پاسور "

                            و کودکانی که فال می گیرند

                      و پایتخت را

                                                             به چالش میکشند.

"ما پراگماتیسم می خواهیم"

                           روزنامه ها " البرادعی "را

                                                     تیتر کرده اند

       و من

                                                          به سرفه هایت می اندیشم

                   که توی رگهای شهر

                                              جاری است.

   کراواتها

                            آنسوی ویترین

                                  چشمک میزنند

و من

به چفیه ات فکر می کنم

                             که بوی جنوب و جنون می دهد.

رودست خورده ایم سردار، رودست خورده ایم

صدای " لیلا "،

                                 پیچیده توی شهر

" جونی جونم، بیو دردت به جونم "

موجی می شوم

                              " حاجی... حاجی... میثم...

                                                                                  حاجی...سیدتو کشتن "

و به جوانی ات فکر می کنم

                       که توی " مجنون "

                                                         جا گذاشته ای.

این روزها هر اتفاقی مرا به یاد تو می اندازد.

ماشینها

                   "انقلاب " را

                                               دور می زنند

به سمت " آزادی "

                     و من، هنوز

                                    به چفیه ات، فکر می کنم

                                         که  رو به قبله

 می وزد

 و شعرم

            بیست و سه سال

                                     پر می شود از تضاد و پارادوکس...

این روزها هر اتفاقی مرا به یاد تو می اندازد.

 

زمستان ۸۳-تهران


20 خرداد 1391 571 3

انتظار

همپای روزگار، به پایت نشسته ام
با عشق و افتخار، به پایت نشسته ام

عمری در این خزان همیشه غریب، آه
دلخوش به یک بهار، به پایت نشسته ام

قلبی شکسته دارم و روحی شکسته تر
با این دو یادگار، به پایت نشسته ام

اینجا هوا، هوای غزل نیست، خوب من
یعنی که در غبار، به پایت نشسته ام

یعنی در این هجوم پر از ابتذال شهر
در اوج گیر و دار، به پایت نشسته ام

یعنی تمام من شده یک بمب ساعتی
تا مرز انفجار، به پایت نشسته ام

باور بکن که عمر کمی نیست، نازنین
ده سال آزگار، به پایت نشسته ام !

***

من فکر می کنم که تو هرگز نمی رسی
بیهوده این کنار، به پایت نشسته ام

پیچید دور گردن من، دست یک طناب
حتی به روی دار، به پایت نشسته ام

حالا جسد شدم و ببین شاعرانه تر
در بهت یک مزار، به پایت نشسته ام !

 
پائیز ۸۴-تهران


20 خرداد 1391 548 5

رودست

دو چتر ساده و عاشق، دو دست پاک و نجیب
دو چتر سایه هم را همیشه در تعقیب

دو چتر آبی و قرمز، چهار چشم قشنگ
و دستهای موازی، و شانه های اریب

به رغم حادثه های کمین نشسته به راه
و جاده های همیشه پر از فراز و نشیب

چقدر شانه به شانه ، به پای هم رفتند
به روی جاده، دو عاشق، دو دل، دو نیمه ی سیب !

***

و آسمان حسود، آسمان بغض آلود
و آسمان دو دستش همیشه در تخریب

تمام بغض خودش را به چتر ها کوبید
سکوت جاده عقب رفت با صدای مهیب

غروب دهکده از عمق فاجعه، پر شد
و عشق مثل همیشه، کشیده شد به صلیب

***

کنار جاده دو عاشق، دو دست خون آلود
دو چتر صاعقه خورده، شکسته، خیس، غریب...

پاییز۸۳-تهران




20 خرداد 1391 725 1

پناه

دلم به شکل غــریبی، پــناه می خواهد
برای خستگی اش، تکیه گاه می خواهد

در این شب، این شب پر ماجرای بارانی
دو چشم سرمه کشیده، سیاه، می خواهد

اسیر سیب نگاه تو می شود امشب
به رغم این همه پاکی، گناه می خواهد

اگرچه عشق تو یک اشتباه تکراری است
دوباره این دل من، اشتباه می خواهد !

دلم کجا، تو کجا ؟! تا همیشه ناکام است
پلنگ بخت سیاهی که ماه می خواهد !

تو باز رفــته ای و در سکوت و تنهایی
هزار ســـینه غــریبانه آه می خــواهد

شبیه یوســف و از کینه ی بــرادرها
به تنگ آمده و گرگ و چاه می خواهد

**

دریغ ! عشق تو هرگز به داد من نرسید
دلم به شکل غریبی پناه می خواهد !

تهران- پاییز 84


20 خرداد 1391 532 0

زوال

دیگـــر برای با تو نشستن، مـــجال نیست
با این هـــجوم درد، امید وصــــال، نیست

هر چند عــــاشقانه تو را، فکر می کــــنم
شوقی برای شاعـــری و شعــر و فال، نیست!

می خواستم که از تو بگویم ولی چه حیف
در قلب سرشکسته ی من شور و حال، نیست

وقـــتی غـــریب باشی و تنـــها میان شهر
فرقی میان شرق و جنوب و شمال، نیست!

بایـــد به غــار و کــوه و بیابان، پنـاه برد
حالا که عشــق شهر، به جز ابتذال، نیست

جز داغــها که مــــرهم دیـــرینه ی منند
بر سینه ی ستـــبر دلم، یک مــدال نیست!

حــس می کنم به آخر این خط رسیده ام
راهی برای زندگی ام جز زوال نیست

₀₀₀

شاعــــر، رهــا کن این گله های همیشه را
دنیا که جای شکوه و فکر و خــیال نیست!

 

 

آبان ۹۰ - شیراز


20 خرداد 1391 496 0

ده رباعی

به قمر بنی هاشم(ع)

تو ماهی و از نور و صفا، لبریزی
دریایی و در کام عطش می ریزی
دستان تو هر روز اگر قطع شوند
با نام علی(ع)، دوباره برمی خیزی!

***

پائــــــــیز، زوال بــــــــرگ با خود دارد
هر جغــد نشان مـــــــرگ، با خود دارد
 بی خود دل این مزرعه را خوش نکنید
این ابرفقط تگـــــــــــرگ، با خود دارد!

***

یک عمر اگرچه مست ساقی بودم
یـا چشــم به راه اتفــــاقی بــــودم
تا لحظه ی مرگ خود نمی دانستم
با عشــق، همیشه هم اتاقی بودم!

***

نه خصلتی از جنوب، در من مانده است
نه حال و هوای خوب، در من مانده است
تهـــــــران همه ی دار و ندارم را برد
یک پنجره از غروب، در من مانده است!
 

***

هی زخم گرفته ایم و جان، پس دادیم
هی ماه جوان، به آسمان پس دادیم
ما وارث درد و تیـــشه ی فـــرهادیم
یک عمر به عشق، امتحان پس دادیم

***

در سینه ی من گدازه ای جا مانده است
خاکستر گرم و تازه ای، جا مانده است
وقتی که تو رفتــی دل من مـرد و فقط
در پیرهنم، جنــــــازه ای جا مانده است!

***

سرشار ترانه و غـــــزل، دامانت
با واژه خـــــدا کشید طرح جـانت
آغــوش تو زیبا غــزلی از حافظ
دو مصرع شاه بیت آن، دستانت!

***

پیشواز موعود

(گفت آن که یافت می نشود آنم آرزوست.(مولوی …

 
این شهر، اگر مدینه شد، می آید
تا داغ، مـدال سیـــنه شد، می آید
ای شــیخ، چراغ را کناری بگذار
! آن مرد که یافت می نشد، می آید

***

بدجور کج از ازل بنایم کردند
بر کوه و تل و کتل بنایم کردند
من خانه ی ویران شده ای هستم که
بر روی تن گسل بنایم کردند!

***

هر چند که شعــــر تو، سراسر قند است
زیبــــا و شبیه طـــرح یک لبـــخند است
این دوره زمانه، عـــاشقی یعنی کشک
این دوره زمانه، شعر سیخی چند است!؟


20 خرداد 1391 744 1