در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده مریم محبوب)

دفتر شعر

خیال ظهور

 خیال ظهور

در جمعـــه‌ای می آید آری با خیــالی سبز می کارد او در باغ دلهـــامان نهــالی سبز

در دست او شمشیر سرخ عاشقی پیداست پنهان ولی سیمای او در پشت شالی سبز

قلبی سفـیـــد و پاک دارد با زبانی ســــرخ بر چهره‌اش دارد نشانی، طرفه خالی سبز

بر گامهای ســبز او خورشـیــد می رقصد بر تیـرگی ها می دهد او شور و حالی سبز

میتازد او برهرچه ظلمت هر چه تاریکیست پـر می شــود دنیـــایمان از اعتــدالی سـبز

او با طلــوع خود بـه هـر جا نـور می‌بخشد سر می زند از مشرق سرخی، شـمالی سبز

گر او بیــاید ریـشــــه تردیــد می‌خشــکـد ممــکن شــود در بـاور دل ها محالی سبز

هجران سرخ عاشقان را نیز پایانی است گر متـصل گردند با او در وصــالی سـبز

موعـود مـا آری، یقـیــن یک روز می آید در بهتــرین فـصـل خدا آغاز سـالی سبز

می‌ آیــد آری عاقـبت  ، می‌آیـــد از راه  او عاقبـت می‌آیــد اما در مجــالی ســـبز

مریم محبوب -1377


30 فروردین 1398 24 0

سیلاب

افســوس که عــالــم همـــه را آب گرفتـــه
این عالمیـــان را همــگی خـواب گرفتــــه
 
افســوس که ایـن غــرقه خواب ابـــدی را
این گـردش پـر جــذبه گــرداب گرفتــــــه
 
امیـــــد ز کـف رفتـــــه و آمـال فســــرده
دریــای خروشــــان تب مــرداب گرفتــــه
 
توفیـــــر ندارد دگــرم دوسـت به دشـــمن
چون دون صـــفتی دامن احبــاب گرفتــــه
 
مسـت است کنـــــون زنگی بیـــداد زمانه
کز خون دل و دیـــــده میِ نـاب گرفتــــه
 
درپیـش نگاهم همه جا غرق سراب است
با آنکــه دو چشــمم سر ســـیلاب گرفتـه
 
سـوداگر ما بیــن چه زیـان ها زده بر ما
آن ســیم گران داده و ســــیماب گرفتـــه
 
گردون دل عشـــاق به زنجیـــر فتـــــاده
تصــویر دل غمــــزده در قاب گرفتـــــه
 
سرخیِّ شـفق تیره تر از چهره شـنگرف
نیــــلیّ فلک رنـگ ز عنــــاب گرفتــــــــه
 
عفــریـتـــه بـازیــــــگر دوران  ز دل ما
هم توش و تـوان بـرده و هم تاب گرفتـه
 
لولی صفـــتان بر در میــخانه نشـــسته
عقبی طلبــان گوشـــه محــراب گرفتــه
 
پهنـای زمیــن پــر ز هیــاهـوی دو گانه
خورشــید زمان تیــره و مهتــاب گرفتـه
 
معـنای سـخن نزد سخن سنج تمام است
یعنی که سـخن بهـره از این باب گرفته

مریم محبوب


24 فروردین 1398 98 0

بهار

بهار

می کنـد درفصـل گل صـحن چمـن آبـــاد  باد  برگ میــرقصد به روی شاخه شمشاد شاد

می نـوازد شــاخ گل در ســاحت گفتــار تار  بــر کمـــر بنــدد دو صـــد زنجیــــره زنّـار نار

آیداز آنسوی گلشن ازسوی شب بوی بوی   می کنـد گل در چمـن از جانـب ابـروی روی

ســـرو گســتـرده کنــون از قامت انــدام دام   می شــــود بـاد بهــــاری در چمــن آرام رام

دلبـــر باغ است ســنـبل بـرده از اصــنام نام   بــاده مســتی بـرآرد صــبح بی فــرجام جام

بـاد بر شــاخ درختـان می زند با چنگ چنگ   آنچنــان کز شــوق پیـروزی زنـد آهنگ هنگ

رو نـــواز از شـــور مسـتی در کنـار رود رود  گوییـا ســوزانـده اند از دولت مســعـود عـود

آری اینـک در گلســتان گـوهـــر کمیاب  یاب  ســاغر گل را بــده در دامـن مهـتــاب تــاب

اندریـن فصــل بهـاران رو کنـــار جوی جوی   تـا گزینی در میــان گلشـن مُشـکوی کوی

مریم محبوب – ۱۳۶۶

مجموعه شعر خیال سیال

 رود یا عود، سازی ایرانی از رده سازهای زهی زخمه‌ای است
 


19 فروردین 1398 61 0

بیتاب

اندیشه های سرگران
میـان آســمان خورشــید و مــاه و اختــران بیتـاب به پهنـــای زمیـــن امــواج بـــحر بیـــــکران بیتــاب
فتــــــاده پیــــکر انـدیشـــه های آدمی بی ســـر به ســرهای گـران اندیشـه های سـرگران بیتـاب
میــان بــزم جان دلــهای بی ســامان برآشــفتــه به بـزم سـرد دل آتــش گرفتــه مــرغ جان بیتــاب
دو نیــمه گشــته از ایـن کشـمکش ها پیکر عالم جدا گــردیده از هـم ذرَه هــای ایـن جهان بیتـــاب
میان خاک مدفون گشته بغضی بی امان خاموش به کنــج ســینه ها فریـادهای نیـــمه جان بیتــاب

پاییز 1369

 


17 فروردین 1398 58 0

گلین و گران

گِلین و گران
گفتی به هر کجا که روم آسمان یکی است
خورشیـد هم برای همه خاکیان یکی است

بــر ماهـیـان که آبی دریــا یکی بـُــــوَد
آبیِّ آســــمان که بــرِ ماکیـــان یکی است

لطف تو پیش هر زن و هر مرد مستـدام
گفتی که رحمت تو به پیر و جوان یکی است

بــاران رحمــتی و نمی پـرسی از کسـی
پیش تو کاسـه های گِلیـن و گران یکی است

گفــتی بـــرابـــرند همــه بنــــدگان تــو
یعنی که سهم ما و من و دیگران یکی است

پیش تـو غـرب وشـرق تفــاوت نمی کند
ســرخ و سـیاه بر درِ این آسـتان یکی است

در پیـشـگاه عـدل تو گفتی که فرق نیست
مـرغ هـمای و فاختـه را آشـیان یکی است

از حیث عقل و شـوکت و فهم و شعور هم
سـهم تمــام آدمیــان در جهــان یکی است

گفتی که جمله بر سرِ یک خوان نشسته ایم
خـون دل و سـبوی می ارغـوان یکی است

پیش تو رشت  و زابل و سـمنان یکی شدند
یعـنی کویـر تشـنه و جوی روان یکی است

چـون آفــریــده ای همــه ژن های خـوب را
ژن های برتر و ژن بدتـر از آن یکی است

نیـــمی میـــان دوزخ و نیـمنـــد در بهشــت
جام شـراب و بادیـه شـوکران یکی است

بــرعـرش کبــریـایی تو جای شــبهه نیـست
روزی یکیّ و رزق یکیّ و دهان یکی است

نرخ صـدای عـربده زن ها گران شـده است
نرخ صدای عــربده زن بـا بنــان یکی است

نــان حــرامیــان و حــــلال آوران یــــکی
زور چمــاق و طاقـت حق باوران یکی است

سـنجیــده ایم قــدرت کـاخ سـفـیــد را
بـا اقتـــدار مسـجد صــاحب زمان یکی است

از ابتــدا چـو قصـّه دنیـــا یکی نبــــود
با من نگـــو که آخر این داستـــان یکی است

دنیــا به آخـرت بفـروشیــم یـا به عکس
گـویا در ایـن معامله سـود و زیان یکی است

مریم محبوب – شهریور ماه 97
 


11 فروردین 1398 79 0

شاعر کویر

شــــــــاعـر کـــــــــویـر
 
آن بلبـــلـم که در دل صــحـرای زنــــدگی 
دلبســـته صـداقـت خـاری اسـت خاطـــرم
آســوده از خیــال شـــقـایـق ز یــاد سـرو 
فـارغ ز عشــوه هـای بهــاریـست خـاطــرم
 
هم صحبتـم به خـاک کـویـری که می تپـد 
در ســینه اش سـراب عطـش بار آتشــیـن
می نوشم از سراب و چه سیراب می شــوم
از شــکـر می نهم ســر آشــفته بـر زمیـن
 
در حیــرتم ز بلبـل بســتان که این چنیـن   
می ســوزد از فــراق گل و نـــاله می کنــد
بی شـک خبــر نــدارد از احــوال بلبــــلی   
کـو را کــویـــر غمــزده ای والـه می کنــد
 
ای بلبــلان ســـرو و گلســتان و یاســـمن    
دنیـــا به کامتــان گــل زیبـــا حلالتــــان
بر خـارهای ایــن دل تفــتیــده ام قســـم   
باور کنیــــد غبــطه نخــوردم بـه حالتــان
 
در دامـن کویــر و بیـــابان سـخاوتی است    
کان را میـــان باغ و گلســـتـان ندیــده ام
در تیــغهای خار مغیــلان صـداقــتی است      
ماننــد آن بــه دامن بســـتـان ندیـــده ام
 
اینجـا چهـار فصــل خــدا کهــربایی اسـت       
خاکی وتشــنه رنگ خدا یاس و سـوسـنش
در هر بهـاربیــم خزان نیـست تا که نیـست        
فــرقی میـــان آذر و مــــرداد و بهـمــنش
 
ریـگ روان و خـار مغــیـلان نشــــانی اش      
افتــادگی طبیــعت و رســم و ســـرشت او
لبــریــز از ســــتاره و مهـتــاب دامنـــش      
صد کهکشــان ســتاره شب سـرنــوشـت او
 
ایـنجـا مـراد جــز به صـبـوری نمی دهنـــد      
فخـری به جز به تـاول لبهای تشـــنه نیست
ســــوز نهـان ســـینه خنیــــاگــران وصـل      
کمتر ز ســوز آتش و از هُرم دشـــنه نیست
 
در آســــمان صــاف و طـــلایی او هنــــوز      
خورشــید می درخشـــد و دل آفتـابی است
در زیــر آفتـــاب تـن خاک نقــــره ایسـت      
اینــجا نه کـم ز پهـنــه دریــای آبـی اسـت
 
بی شک خوش است جلـــوه گل در برِِ چمن    
وان خوشــتر آن که جلوه کنــد در بر مغاک
سـرگشـــته بلبـــلی که دلاویـــزه گـل است   
سرخوش ولی دلی که سپرده است تن به خاک
 
بایــد درونمان پــرِ گـل باشـــــد و چمــن      
تا رونـــق چمـــن نکـنــــد بیـقــــــرارمان
بایــد بهـــار شـیـــوه دلهــایمـــان شـــود       
تـا هــر خــزان سـیــه نکـنـــد روزگارمــان
 
ای بلبــلان خـوب چمـن بیــدلی بس است       
دیگر نه عشـــوه هـای گـل و نـاز نـوبهـــار
تا کی دو گـوش بــاغ بهـارانتـان پــر است      
از ســوز نالــه های شــما خنـــــده نــگار
 
اُفتـــاده از بهــار اگــر گلشـــــن شــــما        
این دشـت پر سـخاوت دل ، این کـویـر ما
دانم به یک عبــور نمک گیـر می شــویــد       
هشـدار ای رفـیـــق نگـــردی اســیـــر ما
 
مریم محبوب – 1387
 
 
 
 
 


10 فروردین 1398 84 0