در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو نویسنده اعظم قارلقی)

دفتر شعر

آشتی

بازم به روی موهام، بکش دوباره دستی
              نگو دوسَم نداری! بگو که آشتی هستی
 
شونه هامو بگیر و، توو صورتم نِگا کن
             اگه میشه بخند و،  اَخماتو دیگه وا کن
 
خُمارِ چشمای تو، نیازِ هر شبِ من
             باید روی تنِ من، بشینی  مثّ پیرهن
 
سپیدیِ  دلِ  تو،  مثِ  طلوعِ  برفه
            عشقِ من و تو با هم، بهونه نیس، یه حرفه
 
بکش منو به سمتت، بگیر منو به آغوش
            بگو  که  بازی  بوده، یادم  تو را  فراموش
 
سکوتِ تو عذابه، کابوسِ توی خوابه
            کاری  بکن  واسه من، وقتی  حالم  خرابه
 
منتظرم نذار و بیا به دیدنم زود...
             بگو یه بنده دارم، که خیلی عاشقم بود!
 
یه روزَن از پنجره، شب و اتاقِ خاموش
           دیگه واسم ساده نیس، نباشی توی آغوش‌‌
 
سرم به روی سینه ت، دوباره آروم گرفت...
           مثِ همیشه بازم، دلم به تو قفل و چِفت

                                               اعظم قارلقی
                                                       


09 اسفند 1398 38 0

اَقاقیا

 براحتی نمیشه از تو رد شد
               حروفِ عاشقی چرا عدد شد    
بدونِ تو میونِ پیچ و خم ها
                 نمیشه راهِ خونه رو بلد شد
 
اَقاقیا     شبونه    گریه    کردن
           دستای  تو  چرا  دوباره  سردن
گریه مو  اینجوری  تماشا   نکن
         اَشکا  میخوان  که دورِ تو بگردن
 
چِش ندارم کسی  رو  جات  ببینم
        کنارِ   نارفیقِ       تو       بشینم
چِش  ندارم  یکی  بگه یه   روزی
    همین که هس، بخوای نخوای همینم
 
قدم قدم، سایه به سایه با من
            سوار ِ دل  بشو، کرایه  با من
دعات اگه  فوری  نشد  اِجابت
          شکایت و  قهر و  گلایه با من
 
گِره اگه  وا  نمیشه  به اِصرار
          چیزی میدونه، ننشسته بیکار
میده بهت بزودی  بهترش رو
        بیا   یه  مدتی  اَدب   نِگه  دار

                         ۱۳۹۷/۳/۲۱
                            
 


11 آبان 1398 141 0

جنایت



چه آسان می زنی چاقو، چه راحت می کِشی شمشیر
            چه ساده می دهی قول و، چه راحت میکنی تغییر
کشیدی ضامن و سویم، به غفلت می کنی شلّیک
            بکُش  از  روی  انصاف و   بدونِ  وَقفه  و  تاخیر

غرورم را ندیدی و،  به من  با خود   چه بد کردی
            عدالت  را  چه  بیهوده، چه  بی رحمانه  رد کردی
برایت   وقتِ  آدمها،    ندارد    ارزشی    گویا
            امید  و  آرزویم  را، چه   بی زحمت،  لگد   کردی

زمانی  می رسد  جان  هم، جراحت  را  نمی فهمد
               دگر   دردِ   نفس گیرِ   قضاوت   را  نمی فهمد
میانِ  درّه  از   قلّه،  بکن   یک    لحظه    پرتابم
               جنازه   فرقِ   پرواز   و  جنایت  را   نمی فهمد
 
دگر من  را  نمی خواهی، حلالم کن، خداحافظ
               نفهمیدم که خودخواهی، حلالم کن  خداحافظ
برایم وقتِ دل کندن، نخواندی حمد و یک سوره
              بگو  از   اعظمت  گاهی، حلالم کن،  خداحافظ
                                                     
                             ۱۳۹۸/۷/۱
                              ۷ صبح
                                                                  
 


03 آبان 1398 258 0