در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده اعظم قارلقی)

دفتر شعر

اَقاقیا

 براحتی نمیشه از تو رد شد
               حروفِ عاشقی چرا عدد شد    
بدونِ تو میونِ پیچ و خم ها
                 نمیشه راهِ خونه رو بلد شد
 
اَقاقیا     شبونه    گریه    کردن
           دستای  تو  چرا  دوباره  سردن
گریه مو  اینجوری  تماشا   نکن
         اَشکا  میخوان  که دورِ تو بگردن
 
چِش ندارم کسی  رو  جات  ببینم
        کنارِ   نارفیقِ       تو       بشینم
چِش  ندارم  یکی  بگه یه   روزی
    همین که هس، بخوای نخوای همینم
 
قدم قدم، سایه به سایه با من
            سوار ِ دل  بشو، کرایه  با من
دعات اگه  فوری  نشد  اِجابت
          شکایت و  قهر و  گلایه با من
 
گِره اگه  وا  نمیشه  به اِصرار
          چیزی میدونه، ننشسته بیکار
میده بهت بزودی  بهترش رو
        بیا   یه  مدتی  اَدب   نِگه  دار

                         ۱۳۹۷/۳/۲۱
                            
 


11 آبان 1398 59 0

جنایت



چه آسان می زنی چاقو، چه راحت می کِشی شمشیر
            چه ساده می دهی قول و، چه راحت میکنی تغییر
کشیدی ضامن و سویم، به غفلت می کنی شلّیک
            بکُش  از  روی  انصاف و   بدونِ  وَقفه  و  تاخیر

غرورم را ندیدی و،  به من  با خود   چه بد کردی
            عدالت  را  چه  بیهوده، چه  بی رحمانه  رد کردی
برایت   وقتِ  آدمها،    ندارد    ارزشی    گویا
            امید  و  آرزویم  را، چه   بی زحمت،  لگد   کردی

زمانی  می رسد  جان  هم، جراحت  را  نمی فهمد
               دگر   دردِ   نفس گیرِ   قضاوت   را  نمی فهمد
میانِ  درّه  از   قلّه،  بکن   یک    لحظه    پرتابم
               جنازه   فرقِ   پرواز   و  جنایت  را   نمی فهمد
 
دگر من  را  نمی خواهی، حلالم کن، خداحافظ
               نفهمیدم که خودخواهی، حلالم کن  خداحافظ
برایم وقتِ دل کندن، نخواندی حمد و یک سوره
              بگو  از   اعظمت  گاهی، حلالم کن،  خداحافظ
                                                     
                             ۱۳۹۸/۷/۱
                              ۷ صبح
                                                                  
 


03 آبان 1398 112 0