در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو نویسنده عيسي محمدي)

دفتر شعر

عصاره درد، عصاره عشق؟

جهان عصاره عشق است يا عصاره درد؟ وَ نور كم ‌رمق خنده در نظاره درد

هرآنچه آمده شكلي ز رنج و اندوه است جهان روايت يكصدهزار باره درد

درون حبس ابد روزها شماره شدند چه چوب‌خط زيادي است بر جداره درد

ببين كه تخته و در را چه جور مي‌سازند لباس عاقبت ماست بر قواره درد

نگرد، گشتم و هرگز نبود و هرگز نيست كه مرهمي و دوايي براي چاره درد

بگير در بر و با غم رفيق جاني باش شكوفه مي‌دمد از روح در هماره درد
 


13 خرداد 1399 8 0

چاره ناچاري

چاره‌ام ناچاري و كابوس من بيداري است
همدمم تنهايي و تصنيف‌هايم زاري است

تلخي از من مي‌گريزد، شوربختي دشمنم-
اي كه مي‌آيي به يادم... ياد تو بيماري است

شادي من با غمم، يك‌خانه و يك‌‌باره شد
درد مي‌جويم كه دردم، شادي و بيعاري است

تا كه راهم برخلاف و در مسير ديگري است
روح‌ من در اين تصادم غرق خودآزاري است

دست برداريد از اين مرغ ِ پريده از قفس
مي‌گريزم، در فرارم، سبك ِ من تاتاري است





11 خرداد 1399 20 0

سنگ‌ها سوي تو در هروله...

ماه، عكسش اگر اينگونه به فنجان افتاد
رسم تقوا و مراعات ز اديان افتاد

سنگ‌ها سوي تو و چشم تو در هروله‌اند-
آشكار است: بر اين پيكره‌ها جان افتاد

هر نفس با تو و زيبايي تو درگير است
سايه‌ي حسن تو بر پيكر زشتان افتاد

آنقدر رفته و برگشته‌ام اين راه... ببين!-
رد پاهاي نحيفم به خيابان افتاد

گله از بخت ندارم كه مرا اين كافي است...
اين كه تصوير تو در داخل فنجان افتاد



10 خرداد 1399 26 0

جاده چالوس چشمانت...

جاده چالوس چشمانت تماشايي شده
پشت هر كوهي كه مي‌پيچم، چه غوغايي شده

در چمن-درياي تو يادي ز بابلسر نهان-
رامسر از فرط روياي تو رويايي شده

تالش موهاي تو يك چالش بي‌‌انتهاست
كوه در پيشاني‌ات هم‌مرز دريايي شده...

در خيالستان حيران تو مِه بود و جنون-
در اسالم، چشم ِ رنگينت چه معنايي شده

من كوير و شوره‌زارم، من بيابان، بوته‌زار-
اين نمك‌زاران ببين با تو چه دنيايي شده...



05 خرداد 1399 19 0

رزق ما را غم وصل تو كفيل است كفيل

ذكر چشمان تو اي دوست، جميل است جميل
گرچه شادي مرا عمر، بخيل است بخيل

عزم بسيار نموديم كه وصلي بشود
گرچه خرماي لبت روي نخيل است نخيل

كسب و كار من ديوانه سراسر عشق است
رزق ما را غم وصل تو كفيل است كفيل

كاروان مي‌رود و دلهره‌ها در دل من
كه تو پيدا نشدي... وقت رحيل است رحيل

نه دل فاصله‌ها دارم و نه شوق حضور
عاشق خود بنگر تا چه ذليل است ذليل

تا به پايان نرسم سمت ِ تو را پايان نيست
رنج جانگاه مرا عشق دليل است دليل


26 اردیبهشت 1399 31 0

غم باران گرفته

خيابان را غم باران گرفته
هواي عاشقي را جان گرفته

بده چتر و همان باراني‌ام را
كمي هم ياد ِ يار ِ جاني‌ام را

كه روح اين خيابان تشنه مانده
به پشت خاطراتش دشنه مانده

خيالت زير باران جان گرفته
نسيم عطر تو طوفان گرفته

غروبم قصد شب گشتن ندارد
غمي كه قصد ترك من ندارد

چه درد و سينه تنگي، خدايا
چرا اين‌گونه مي‌جنگي، خدايا؟

مرا بختي بده چون روز روشن
كه يا بستان وجود من از اين تن...




 


24 اردیبهشت 1399 18 0

اي پادشاه سوختگان

من خيره‌ام به چشم تو اي بادبان ِ من
زيباترين ِ چكامه‌ي سرخ ِ جهان ِ من

تنهاتر از زمانه‌‌ي بي‌ياوري ِ تو
ترسيده‌ام؛ بگير تو دستان ِ جان ِ من  

آموزگار چلچله‌هاي ِ طريق ِ مهر 
اي بوتراب ِ سلسله‌هاي گران ِ من

عمق عميق دوزخ ِ خودخوانده، پيش ِ چشم-
اي بادوام و قرص‌‌ترين ريسمان ِ من

بر پينه‌بسته شانه‌ي تو گريه مي‌كنم
سيمرغ قاف‌‌هاي ِ نهان ِ جهان ِ من

دستي بگير و بال و پر سوخته ببخش-
اي پادشاه ِ سوختگان؛ قهرمان ِ من



 


24 اردیبهشت 1399 23 0

بي تو جهان عجيب خاكستري است

پروانه‌ها آمده‌اند
سارها آمده‌اند
سبزه‌هاي روي ديوارها آمده‌اند
حتي كلاغ‌هايي كه زمستان را با سرماي شهر ترك گفته بودند
آمده‌اند
بي‌تو اما
نه بهاري هست و نه آمدني
بي‌تو جهان
به شكل عجيبي خاكستري است

 


15 بهمن 1398 73 0

دروغ مي‌گويد آن كه ....

دروغ مي‌گويد آن كه دوستت‌ دارم را با تو به تكرار آمده است
واژه‌ها تهي از خودند
واژه‌ها نيرويي ندارند
واژه‌ها در سطح زندگي مي‌كنند

تنها كودكان بازيگوشي كه براي خريد به بازار روز مي‌روند
مي‌دانند كه تخم مرغ‌ها چقدر ظريف و شكننده‌اند

 


14 بهمن 1398 75 0

آفتابي كه به قربانت شده

ابر ِ توي ِ آسمان هم‌شكل چشمانت شده
آفتاب ِ پشت آن‌ها هم به قربانت شده

چتري از رنگين‌كمان و شالي از مهتاب و شب
اي كه روح آفرينش همدم جانت شده

من كجا، پيراهن صد رنگ چشمانت كجا؟
چشم تو آيينه‌ي گل‌هاي پنهانت شده

با تو هر دم زاده خواهم شد در اين بيغوله‌ها
جان ِ چركين من اين‌گونه غزل‌خوانت شده

در ابد پنهانم و ديروز و فردايم به باد
مرغ وحشي را ببين درگير زندانت شده
 

 


13 بهمن 1398 90 0

تو ويران رفتني...

احساس می‌کنم که تو ویران رفتنی
پیغام می‌رسد که در اندیشه منی
 
من بعد تو، به گوشه خاموشگاه خود-
در حیرتم از این همه احساس آهنی!
 
یک روز منتظر؛ به صدایی و خنده‌ای
یک روز منزجر؛ و پر از فکر دشمنی
 
گفتم برو؛ ز رفتنت آزاد می‌شوم
ای تو! که سر به حبسی خانه نمی‌زنی!
 
این قلب من نبوده و این قلب من مباد!
آیا تو قلب روشن و انسانی منی؟!
 

 


08 بهمن 1398 92 0

تو بخشي از ژن عاشق‌تبار من شده‌اي

چقدر باده بنوشم ز یاد من بروی؟
چونان مهاجر ناچار از این وطن بروی؟
 
تو بخشی از ژن عاشق‌تبار من شده‌ای
نمی‌شود که از این جان و این بدن بروی
 
چنان ز بوی تو مستم که تا به وقت ابد
بعید باشد از این سرزمین تن بروی
 
رجز برای تمام جهان‌تان خواندم-
کفن‌کفن بروم، تا وطن‌وطن بروی
 
برای عشق، تمام وجود تو بس نیست-
مباد «ناقص» و «نیمه»؛ و «نسبتاً» بروی
 
مرا به ارتش گل‌های انس بسپاری
و خود به جنگ شقایق و نسترن بروی
 
و عشق؛ رمز شب ناتمام دنیا بود
مباد بی‌‌مددش، جنگ تن به تن بروی
 


08 بهمن 1398 93 0

دل ماهي ليز است، دل يك ماهي ليز

نفرین کن ای مادر مرا یک‌بار دیگر نیز
عاشق شدم در «پادشاه فصل‌ها» پاییز

بانگ نصیحت‌های تو، لالایی من بود
اما چه باید کرد با سروی که در پالیز-

با جلوه خود ریشه‌های عقل را خشکاند
من ماندم و دنیای بی‌پایانی از پرهیز

دنیا تمام نقشه‌هایم را به هم می‌ریخت
آوخ ز قلب کاغذین و چشم‌های تیز

یک تن مداوم توی گوشم، این‌چنین می‌خواند:
بگریز از این عاشق شدن‌های نهان، بگریز

دردا که من هم زیر لب تکرار خواهم کرد:
دل ماهی لیز است، دل یک ماهی لیز!


07 بهمن 1398 70 0

دريا مگر در قامت يك قيف مي‌گنجد؟

دريا مگر در قامت يك قيف مي‌گنجد؟
يادت مگر در طاقت تصنيف مي‌گنجد؟

آموزگاران ازل سرگيجه مي‌گيرند
وهم تو وقتي در دل توصيف مي‌گنجد!

با تو زمان‌ها و مكان‌ها لايق هيچ‌اند
غير از تو هر چه هست در توقيف مي‌گنجد

يادم فراموش از خود و از روزگارم شد
وقتي كه روحم از تو در تعريف مي‌گنجد

سوگند خود را با نگاهت ثبت خواهم كرد
جان، خون‌بهايي در دل تحليف مي‌گنجد

آنقدر در وصفت سبكبارم كه چون كاهي-
جان در سپهر آبي تلطيف مي‌گنجد


05 بهمن 1398 50 0

«مرد برفي» و دست‌هاي شما

زير برفي كه تند مي‌بارد
با دو چشمي كه باز مي‌ماند

«مرد برفي» در انتظار شماست
تا خودش را به گريه بسپارد

بي‌توجه به چترهاي عزيز
زير سرماي شهر مي‌خوابد

ناگهان از كرانه مي‌آيي
هُرم پيدايش تو مي‌تابد

«مرد برفي» به شوق دستانت
مي‌تواند مگر كه نشتابد؟

شوق مي‌پاشي و زمين، تندي-
سمت تو «عاشقانه» مي‌پاشد

«مرد برفي» و دست‌هاي شما-
غرق خورشيدهاي «ها»ي شما
آب بايد شود به پاي شما
زير برفي كه تند مي‌بارد...

 


05 بهمن 1398 73 0

پايان باز عشق من و او چه مي‌شود؟

پايان ِ باز عشق من و او چه مي‌شود؟
اين عطرهاي مفرط گيسو چه مي‌شود؟

ياد تو در من است وّ يا ياد من به تو-
واقع‌گرايي شب جادو چه مي‌شود؟

پر مي‌كشي ز اوج غزل‌ها و مي‌روي
تكليف بازگشت پرستو چه مي‌شود؟

آيينه‌اي برابر يادت نهاده‌ام
با بي‌نهايت تو، فراسو چه مي‌شود؟

من گيج مي‌شوم وَ جهان گيج مي‌خورد
در اين ميانه بغض «من ِ او» چه مي‌شود؟

من راه مي‌روم وَ جهان آه مي‌شود
در سينه‌هاي تنگ، تكاپو چه مي‌شود؟

تقدير من نبود كه سهراب‌گون شوم
با من بگو حماسه دارو چه مي‌شود؟

جاري‌تر از نگاه تو در سينه نيست، نيست
ويران‌تر از رميدن آهو چه مي‌شود؟

در واژه نيست قدرت تسكين دردهام-
جادوي شعر اين‌ور ِ آمو چه مي‌شود؟

تقديم به قربانيان سقوط هواپيماي اوكراين در حوالي تهران

 


05 بهمن 1398 75 0

با قلب شير و خصلت فرهاد...

شوریدگان یار را فریاد کافی نیست

دریادلان را موج‌ها و باد کافی نیست

یک قتل بی‌پایان و بی‌پایان و بی‌پایان-

غارتگران عشق را بیداد کافی نیست

وقت از نگاه ما فراموش است، و دیگر هم

ما را دی و شهریور و مرداد کافی نیست

در سرزمین عشق با تدبیر باید رفت 

دیگر مرام «هر چه باداباد» کافی نیست

آنان که پیران مسیر عاشقی هستید!

دیگر مسیر عشق را استاد کافی نیست

با قلب شیر و خصلت فرهاد باید رفت

این‌که چه بوده بیژن و فرهاد کافی نیست 

از حلقه آسایش خود دور باید شد

ماندن در این دلتای بی‌آباد کافی نیست

این است راز عاشقان مکتب خورشید:

حتی اگر دست و سری افتاد، کافی نیست


04 بهمن 1398 92 0

پيمانه جا مي‌ماند

پیمانه در پیمانه در پیمانه جا می‌ماند

یاد نفس‌های تو در این خانه جا می‌ماند

من، راهی شهر قیامت می‌شدم اما

یادم میان خلوت میخانه جا می‌ماند

فردوس دیگر از مقام عاشقان خالی است

تا شمع جا می‌ماند و تا پروانه جا می‌ماند

در این خماری مانده‌ام؛ بی‌هیچ پایانی

صد بوسه بر قلبی که بس جانانه جا می‌ماند

با این خیابان‌خواب یادت، مهربان‌تر باش

مردی که یادش در شبی شاهانه جا می‌ماند

این زندگی جز خاطرات مانده در دل نیست

بهتر که روحم در شب پروانه جا می‌ماند



04 بهمن 1398 80 0