در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

دفتر شعر

آید نوید جانب ما

" نابرده رنج ‌گنج‌میسر نمی شود"
جنّت کسی رود که تجارت ثواب کرد
آید نویدِ جنت و آید نهیب نار
باطل  تمام‌ خیر و ثوابم سراب کرد
دست از طمع فرو نگذارم، خلاف میل
طوفان وزید و خانه ما را بر آب کرد
آمد نوید   جانب ما  از رسول حق
بیدار باش! او همگان‌ را خطاب کرد :
از دام های نفس  رَهَد  نفس مطمئن
گر چون حسین  صورتش از خون خضاب کرد
🌷مهدی موسایی  دزفول
سه شنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۶ 🌷


18 اردیبهشت 1398 116 0

جدایی

همین که  خیره به چشمان کوچه باغ شدم 
نفس نفس زدم وباهوا ایاغ شدم

گرفت دست مرا دست داغ تابستان 
ودر هوای بدون تو خون دماغ شدم 

شباهت من و یک کنده کهنسال این 
که مثل  عاقبتش هیزم اجاق شدم 

نشسته ام به بر خود دو ابر هم دارم 
و غرق تاب وتب سیل این فراق شدم 

به سمت خنده تو می دویدم وافتاد 
وبعد روی سرش سختی چماق شدم

تو رفته ای و تمام جهان سیاه شده ست 
تو رفته ای و عزیزم چه بی چراغ شدم 

نشسته ام تک و تنها درون باغ پدر 
و خیره بر سند پاره طلاق شدم


17 اردیبهشت 1398 96 0

العجل ای بی پناهان را پناه!

تا خدا این ماه را آغاز کرد
مرغ جان تا لامکان پرواز کرد
سینه باید شرحه باشد از فراق
تا بگیرد روزه را با اشتیاق
بندگی با روزه داری شد نصیب
او کریم است او رحیم است او حسیب
گفت قرآن: رحمتش جاری بُود
لطف او بر بندگان ساری بُود
بر خلایق رحمتش چون شامل است
با امامت این کتابش کامل است
خط به خط این آیه ها رحمانی است
واژه هایش جملگی نورانی است
با تلاوت جان خود سیراب کن
از معانی   جام دل پرآب کن
با امامت  راه حق روشن شود
باطنت سرسبز  چون گلشن شود
ای امامم! یاورم! غمخوار من!
ای که هستی سرورم  سالار من!
مثنوی با نام تو اخگر گرفت
صبح امّیدم به نامت سر گرفت
آخر الوقت است گم‌کردیم راه
العجل! ای بی پناهان را پناه!
🌷مهدی موسایی   دزفول
چهارشنبه دوم خرداد ۱۳۹۷ 🌷


17 اردیبهشت 1398 110 0

روح نمازم

روح نمازم
کوته مکن از دامن خود دست نیاز ام
جز با نظر لطف تو من چاره چه سازم؟
زان شب که شرر زد بدلم آتش عشقت
با شعله ی سودای تو در سوز و گدازم
آویخته بر زلف تو شد حلقه ی چشمم
آغشته به تعبیر تو شد روح نمازم
باید که دعایی بکنی ور نَه از این پس
جا مانده ترین رهرو این راه دراز ام
آن لحظه که دلداده ی پیمان تو گشتم
با مژده ی خیر تو صبورانه بسازم
کی می شود از گردش ایام ببینم
چون باد صبا همسفر کوی حجازم
معصومی از این پس همه جا از تو بگوید
ای جلوه گه ات آینه ی محرم رازم


16 اردیبهشت 1398 87 0

لذت ببر از هوای آبی

ای طعم گرسنگی چشیده
ای لذّت معنوی ندیده
نفست به هوس شده زمینی
با سوت هوی به سر دویده
چشمت به گناه گشته خیره
گوشت سخن خدا شنیده؟
پایت به ره ضلال رفته
دستت به هزار سو کشیده
با نیش و کنایه های بیجا
تار سیهی به خود تنیده
تا چند در این قفس نشینی،
حسرت بخوری شوی خمیده؟
دستی به نیاز سوی حق کن
اشکی تو بریز از دو دیده
لذّت ببر از هوای آبی
پرواز کن از درون پیله
(    مهدی موسایی   دزفول
جمعه 5 شهریور 1389 
16 رمضان 1431 )
 


16 اردیبهشت 1398 114 0

کیمیای هنر


می خواست تا دلم ز ازل در بدر شود اندیشه های سوخته زیر و زبر شود
مُهری نهاد روی لبانم زِ روی مِهر تا شرح داغ سوخته ای مختصر شود
تنها دلش نخواست که این راز سر به مهر با رازهای دیگر او سر به سر شود
ز آتش فشان دیده روان شد گدازه ها دل بر کشید شعله که تا جان به در شود
تا از مس وجود برآید طلای ناب چون آهن گداخته قلب و جگر شود
سرب مذاب در سر و در دل شراره ها آتش زِ نای خیزد و نامش هنر شود
مریم محبوب


16 اردیبهشت 1398 87 0

معلم

دلخسته ز درس باز باران شده است
فریاد کمک خواهی چوپان شده است
آنکس که به من «آب» نوشتن آموخت
امروز گرفتاری او «نان »شده است


15 اردیبهشت 1398 134 1

سیل ..

بسمه تعالی

زخمی ام از آب های آسمان دریا کجاست
ابرها را سایبان انگاشتن نوعی خطاست

آسمان با رود ها وقتی تبانی می کند
گل نمی روید ز بارانی که اسباب بلاست

موج با کشتی نکرد آن را که باران می کند
کشتی بی بادبان انگار که بی نا خدا ست

باد هم امسال در این فصل حیران می وزد
بر خلاف میل گل هایی که در باد صبا ست

خانه بر دوش ست مثل سیل ، عمـر آدمی
خانه را در معبر سیلاب خواندن نا بجاست

دل ندارد چاره ای از خشم آب رود ها
بهترین تسکین دل اینجا ، مناجات و دعاست

بستر میـــــل ست این دنیا ، شبیه عمر ما
جاودانی نیست آغازی که پایانش فناست

جواد مهدی پور


14 اردیبهشت 1398 94 0

سوره صف

مادرین معرکه شمشیر به کف می آییم
رقص پا کرده و با نغمه ی دف می آییم
ما به فرمان علی جنگ اگر در گیرد
آیه در آیه چنان سوره صف می آییم
اقتدا کرده به هفتادودو آیینه پاک
همچنان کشته ی در وادی تف می آییم
گر پدر کشتی و صد شیر یل از ما در جنگ
ما پسرهای دلیریم و خلف می آییم
آی کفتار سعودی که توهم داریید
مابه خونخواهی اسلاف سلف می آییم
گله در گله شترهای شما قربانند
به شتر هات بده آب و علف می آییم


علیرضا نجفی
اردیبهشت۹۸


12 اردیبهشت 1398 31 0

امید!!!

می خواهم از امیــد بگویم سـخن عزیز  ازعطر یاس و بوی خوش نستـــرن عزیز
 
آواز ســر کنم به دل باغ و بوســــــتان چون بلبلان خوش نفَس خوش سخن عزیز
 
چون نوگلان نورسِ زیبــا به هـر بهار از شــوقِ نو شــدن بدَرَم پیــــــرهن عزیز
 
هر دم ســلام گـویم و صبحت بخیر را  ســازم نثــار مقــدم هر مــرد و زن عزیز
 
میخواهم اینکه با گل وپروانه هاچوشمع  روشــن شـوم به بـزم خوش انجمـن عزیز
 
همـت کنم که قاصـد پاییـــــز را زِ باغ بیــــرون کنم به پاســـخ دندان شکن عزیز
 
می خواهم از امید بگویم ولی چه سان از رونـق و نویــــد بگویـــم ولی چه سان

 دیگر دل و دماغ  نــــداریم ای رفیق در بـــزم خود چــــراغ نـــداریم ای رفیق
 
آتــش گرفتــــه خـرمن امیـــــدهایمــان  وســعت گرفـتـــــه دامن تــردیـــدهایمـان
 
دست تبـــر به ریشـه اندیشــه ها رسید آفـت به گلبـــن همـــه ریشــه ها رســـــید
 
در بـاغ یاس و سـوسن و سنبل تباه شد  روزی بــرای هــرزه دلان روبــراه شــد
 
آمد نســیم و بوی گل و نستـرن نداشت روییــد گل ولی به تنــش پیــرهن نداشـت
 
آواز در گلــوی قنـاری به خون نشست اندیشــه از تبــاهی گل در جنـــون نشست
 
آب روان ز هر طرف  از باغ بسته شد پـرواز قمــــریان چمـن دسـته دسـته شــــد
 
بلبل زِسوگ سرو وچمن دل شکسته است خوش بلبلی که رفته و زین باغ رسته است
 
دیگر گلی به دامن گلشــن نمانـده است از این خــزان ســرزده ایمَـن نمــانده است
 
دیگر نسیم هم به هیاهــو نشســته است خم گشته سرو ودست به زانو نشسته است
 
بر دوش باغبـان  تبــر و تیشه دیده ایم ویـرانی تبــار خـود از ریشــــه دیــده ایـم
 
حاشــا که اعتمــاد براین باغبـــان کنیم بر شــاخه های بی ته و بُن آشیــان کنیـــم
 
حاشــا به ما که فــکر بهاری دگر کنیم اندیشـــه های ســوخته را در بـدر کنیــــم
 
می خواستم ز عیــــــد بگویم ولی نشد از رونـق و امیــــــد بگــویم ولی نشــــد
 
بغضی است در گلــو که امانم نمیـدهد طبعــم چو بلبــلی است که جانم نمیــدهد
 
تا آمــدم ز گل بسُـــــــرایم امان  نـداد آواز در گلـــوی نفــَـس بــود و جان نداد
 
شرمنــده قلم شــــدم و درد می کشـــم رنگ تمـــام باغچــــه را زرد می کشــم
 
مریم محبوب – 31 شهریور ماه 1397


12 اردیبهشت 1398 109 0

ساکنان عشق

ساکنان عشق

ای غُصه، عمر کوته ما را امان بده
باری دگر بنقش دل مرده جان بده
فرصت اگر چه میگذرد همتی بکن
شوق امیدِ زندگیِ جاودان بده
صیدی نموده ناوک مژگان دلبری
رونق بدین نشانه و تیر و کمان بده
از ما ببر حکایتِ دلدادگی ولیک
بر ساکنانِ کشورِ هفت آسمان بده
روزی که می بری بسرِ مسلخ فنا
ما را طفیل خاک رهش ارمغان بده
اشراق اگر ز چهره ماهش نمی کنی
مویی ز طره های وصالش نشان بده
معصومی از شرار دل ساکنان عشق
سوزی نهفته در غزلی جاودان بده


12 اردیبهشت 1398 108 0

چو ناله های نهانی

ناله های نهانی
بیا که دیدن رخسارت آرزوی منست
خیال نرگس شهلای تو سبوی منست
ترانه ای به لبم کو بجز وصال رخت؟
که کعبه رخ ناز تو سمت سوی منست
امان ز وقت غروبیکه بی تو دل بزند
ستاره ایکه تب آلودِ هایُ هوی منست
تمام عمرِ خودم را نشسته ام به رهت
کنار گوشه چشمی که آب جوی منست
نهاده ای به کمندیکه جان برون نبرم
ز دام طره زلفی که چاره جوی منست
رها نمی شوم از آرزوی دیدن تو
شرار غمزه خوبان به جستجوی منست
صبا غم از دل معصومی عاقبت بِبَرَد
چو ناله های نهانی که در گلوی منست


11 اردیبهشت 1398 58 0

مثنوی معلم

خاطراتی از دبستانم کنون
یادم آمد؛ از نوشتن از متون
یاد آن ایام   جان شیرین کند
صفحه ای از ذهن را رنگین کند
" یاد باد آن‌روزگاران یاد باد"
دفترم را روزها  بر باد داد
ما از اول درس عشقی خوانده ایم
در کلاس عاشقی جا مانده ایم
در دبستان درس ها آموختیم
شمع دل با درس ها افروختیم
روز اول چون معلم می رسید،
چوب خطی از قوانین می کشید
یک معلم شرح می داد از کتاب
گفت آن یک   از جهنم  از ثواب
یاد باد آن درس زیبای علوم
زیست با فیزیک با شیمی ،نجوم
فارسی ، قرآن و دینی درس مهر
با ریاضی ،حرفه، ورزش، حفظ شعر
در ریاضی  می نوشتم مسئله
درس تاریخ از شهان از سلسله
با  هنر ، املا و انشا وقت رفت
زندگی ها می گذشت از پول نفت
یاد یاران در دبستانم بخیر
یاد گل ها در گلستانم بخیر
یاد قرآن ها که با هم خوانده ایم
ما به شادی ها  و یا غم‌ خوانده ایم
"گر چه یاران فارغ اند از یاد من "
یاد ایشان باشد اندر جان و تن 
روزگاری زندگی ها  ساده بود 
پای من هم منتظر بر جاده بود 
رفت آن‌ایام  آری   رفت زود
فرصتی شیرین و زیبا  گشت دود
من‌که اکنون خود معلم گشته ام
درس تاریخ اجتماعی رشته ام
هست جغرافی کنارش در کلاس
همچو گل هایی به روی یک لباس
هست کارم‌در مَثل چون انبیا
پس حقوقم نیست  همچون اغنیا
باغبانم ‌تا درختی گل دهد
منتظر تا شاپرک از غم رهد
منتظر هستم درختی گل کند
نغمه هایی دلنشین بلبل کند
همچو شمعی در شبستانم شبی
در دلم باشد محبت بر نبی
با دو بال از علم و ایمان راه  جو !
در کلاست از صراط از چاه گو!
با عبادت راه را پیدا کنی
مستمع را با خودت شیدا کنی
شکر ایزد کن ! چو  او رزقت دهد
وسعتی وافر  در  آن رزقت نهد
شعر " مهدی " مثنوی با معنوی
خاطراتم شد خودش یک مثنوی
🌷مهدی موسایی  دزفول
سه شنبه  ۱۰‌ اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷

 



 


10 اردیبهشت 1398 127 0

درد دل ها دارم ای منظور عشق

درد دل ها دارم ای منظور عشق
 
از زمانی که شدم مَهجورِ عشق
 
زندگی بی عشق آن باشد روا
 
جاودان خوابیدنی در گور عشق
 
#یاسررشیدپور


10 اردیبهشت 1398 124 0

هر پنجشنبه

هر پنجشنبه رخت می‌شویم
رخت های قلمرو پر از زخم را
پهنشان می‌کنم
بر بندِ بازی‌های روزگار
باد در پیچ و خم چروکها
جای چنگ های بی‌فردایی را
نوازش می‌کند
لکه های عرق تب های شبانه ام
از کابوس های زمانه
آنقدر مزمن بوده اند
که هنوز چون
حفره سیاهِ دهانی باز
خشمناک
مرا می‌ترسانند
و من با ذهنی مضطرب و بی رویا
که از درد این همه زخم مچاله شده
منتظر خشک شدن نشسته ام!


#سپیده_ط


09 اردیبهشت 1398 123 0

سربلند

سلام

ابرو شکسته بود و به قامت رشید بود
فکر شکست دادنش حتی بعید بود
این بار هم کسی خبر از پیکرش نداشت
آن سرو سربلند که نامش شهید بود


07 اردیبهشت 1398 122 0

سیل

پوشیدگی راز مرا خواهد برد
اندیشه ی پرواز مرا خواهد برد
از موی تو گر آن کشِ دز باز شود
با خود دلِ اهواز مرا خواهد برد


07 اردیبهشت 1398 117 0

فتنه اینست...

فتنه یعنی توبه بسم الله بخواهد 
یا ز بتگر کعبه بنت الله بخواهد 

فتنه یعنی ملک ری دین را بگیرد 
شمر ملعون اجر صفین را بگیرد 

فتنه یعنی کفر دریا را شکافد 
روزه داری، فرق مولا را شکافد 

فتنه یعنی اشعری گردد سلیمان 
خوشه ای گندم شود سرباز شیطان 

فتنه یعنی محتسب هم مست باشد 
ساربان با رهزنان هم دست باشد 

فتنه یعنی جو بگیرد جای گندم 
شیشه ها هم پر شوند از خون مردم 

فتنه یعنی جعل عنوان‌ در خلافت
یا فدک را غصب کردن با وقاحت

فتنه یعنی خانه داری در خیابان
فتنه یعنی گور خوابی در زمستان

فتنه یعنی کفر ایمان با دو عشوه
فتنه یعنی خواب کهفی وقت غزوه


فتنه اینست ای برادر، اینچنین است
فتنه هم چاه است و هم اشکی حزین است

فتنه هم چشم است‌ و هم مانند خار است
هم اناالحق است‌ و هم جریان دار است

فتنه چون یاقوت بی قیمت که سنگ است
مثل عمریست که نزدیکی به‌ مرگ است


07 اردیبهشت 1398 71 0

غم زینب

مادر از باغ دلش غنچه گل می روید
هر کس از راه رسد   خنده زنان می گوید:
مرحبا بر گل شیرین دهن  ای فرّخ فال
بوسه ای می زند او را چو گلی می بوید
لیک‌ در کرببلا خواهر او می گرید
می زند بر سر خود  برگ‌گلش می جوید
هست غمگین دل بیدارِ عزادارانش
گریه بر آل علی  غم ‌ز دلت می شوید
باز " مهدی" سخنی از غم زینب گفتا
ای خوشا هر که در این دار  رهش می پوید
🌷مهدی موسایی  دزفول
یکشنبه  اول اردیبهشت ۱۳۹۸ 🌷
 


05 اردیبهشت 1398 137 0

خوکی پلشت (( هجویه ای نثار ترامپ))

ابراهیم حاج محمدی:
چون تو کم پیدا شود روی زمین خوکی پلشت
چشم مانند تو می بیند تک و توکی پلشت

رو به روی آینه بنشین نگاهی خیره کن
تا ببینی چهره ی عفریت مفلوکی پلشت

نیستت جز هرزه گویی کلّه خر هرگز هنر
کی تراود جز چرند از کلّه ی پوکی پلشت؟

ره به مقصد خیره سر هرگز نبردی ای خپل
پشم خر ریسیده ای هر بار با دوکی پلشت

حال و روز موشه دایان را ببین در زیر خاک
می خورد چون بر دهانت_ مثل او _کوکی پلشت

از نتانیابو توئی یابوتر از بس پخمه ای
می دهد بازی تو را با دمب خود غوکی پلشت

شک نکن مانند هر دیوث دیگر لاجرم
آرزو را می بری در گور متروکی پلشت

هر فسادی را توئی جرثومه ای ابلیسِ محض
کس نبیند چون تو دیگر دیپلوکوکی پلشت

ز آتش دوزخ مکن پروا بزی مانند سگ
می توانی رَست اگر با کاشکی، بوکی پلشت


04 اردیبهشت 1398 128 0
صفحه 5 از 240ابتدا   قبلی   1  2  3  4  [5]  6  7  8  9  10  بعدی   انتها