انسان و اندوه!

13 اردیبهشت 1397 | 113 | 0

این مطلب در تاریخ پنجشنبه, 13 اردیبهشت,1397 در وبلاگ محمدرضا ترکی ، منتشر و از طریق فیدخوان به طور خودکار در این صفحه بازنشر شده است.

 و انسان می‌شکافد کوه‌های سر به کیوان را
و در خون می‌کشد شیران و پیلان و پلنگان را

و زین برمی‌نهد بر گُردۀ اسب چموش باد
و جاری می‌کند در کرت‌ سیلاب خروشان را

و آهن در میان دست‌ او نرم است همچون موم
که عزمش سرد کرد آتشفشان‌های گدازان را

و دریاهای بی‌پایاب پیش همّتش برکه‌
و صحراهای بی‌فریاد مانَد گرد دامان را....

ولی با این‌همه نیروّ و با این هیبت و صولت
مپندارید پرقدرت‌ترین مخلوق انسان را

چرا که با همه نیرو و طاقت‌ها که در وی هست
ز پا می‌افکند اندوه انسان پریشان را 

پس از هرچیز نیرومندتر در خاک اندوه است
که افکنده‌ست در خون قامت مردان میدان را...

 

(بر اساس سخنی از امام علی علیه السّلام)

امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: با 0 رای


نظرات

 



 
تصویر امنیتی
کد امنیتی را وارد نمایید:
در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.

نویسندگان