چه تلخی ایران!
چه تلخ...
تاس می ریزد
نراد بی صورت
و خالی چشمانش را پر می کند از فردای یکی از ما
تاس می ریزد و خوش نمی نشیند
خوش نمی نشینیم
در خالی
در سیاه چاله ای که «کور کور» از شش جهت
تنها بخت ماستبرای رهایی
نراد
تاس می ریزد و هربار
یکی از ما
طعمه ی کسوف خواهد شد.
پوریا سوری / خرداد سیاه
