باز قرآن باز کردم: «انتم الاعلون» آمد

مردمِ عشق و شهادت!  مردمِ صبح و تبسم! 
مردمِ اهواز و شیراز و اراک و زابل و قم! 

مردمِ تهران و کاشان و سنندج، رشت و میناب
با شما قلب خلیج فارس، آرام از تلاطم

مردمانی که نشان از قدرت «الله» دارید
بی هراس از قدرت‌ فرعون‌ های دسته‌چندم

مردمانِ گاهگاه از اختلاف آزرده‌خاطر! 
مردمِ وقت دفاع از مام میهن، در تفاهم! 

شهریارانِ شهادت! روستایی‌های غیرت! 
مردمان دشت و صحرا، مردمان کار و گندم

ای نخورده بازی از دیوان غرب و شرق عالم! 
ای نرفته زیر بار هیچ تهدید و تحکّم! 

ای سلیمانی تبارانِ گذار از هفت‌خوان‌ها
ای هزاران شاهنامه در خروش رزمتان، گم

باز قرآن باز کردم: «انتم الاعلون» آمد
دل، قوی دارید مردم! دل، قوی دارید مردم!