روزی بهار می‌شود اسفند ماه ما 

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما 
تا آسمان کشیده شده شاهراه ما
 
در بین مسجدیم، کنار سپاه عشق 
قوّت گرفته است سپاه از سپاه ما

شیطان هراس دارد از این اتحادها
هر دم نشسته منتظر اشتباه ما 

این قدرت نظامی و موشک به جای خود 
او بیشتر بترسد از این «افتتاح» ما 

اَشکوا اِلَیک... ما پدر از دست داده‌ایم
اما نیامده‌ست به لب هرگز آه ما 

وقت نبرد آمده و وقت آه نیست 
«جوشن کبیر» ماست لباس سیاه ما 

از مسجد آمدیم به میدان انقلاب 
دست خداست بین خیابان پناه ما 

تا رفع فتنه ما همه در صحنه حاضریم
روزی بهار می‌شود اسفند ماه ما