با همین صدا شهید می‌شوند

با صدای نسبتا مهیب
خواب کوچه می‌پرد
قلب خانه تند می‌زند
از شکستِ بغضِ شیشه‌ها
بر زمینِ خانه مین گذاری است
رنگ همسرم پریده است
بچه‌ها به من نگاه می‌کنند
من به بچه ها نگاه می‌کنم
فکر می کنم
سال‌هاست
بچه‌های غزه با همین صدای نسبتا مهیب
خواب می‌روند
با همین صدا بزرگ می‌شوند
با همین صدا شهید می‌شوند
موج فکرهای سهمگین
ناگهان مرا درون خویش غرق می‌کنند
فکر می‌کنم
راستی 
بچه‌های من چقدر با
بچه‌های غزه فرق می‌کنند؟!