سنگینی بار امانت بود بر شانه‌های چون دماوندش

لحنش، نگاهش، طرز لبخندش
آن اقتدار بی‌همانندش

در انتظار لحظه‌ی دیدار
مشتاق‌های آرزومندش

چشمان پرشور حسینیه
فرمایش شیرین‌تر از قندش

از راه حق می‌گفت با مردم
پیچیده در گوش جهان پندش

سنگینی بار امانت بود
بر شانه‌های چون دماوندش

وقتی که دشمن بیت او را زد
مشت گره کرده، پدافندش

سنگین و بغض آلود و طولانی‌ست
امسال با این آهِ اسفندش

می‌بالد ایران تا ابد بر او
بر قامت سرو تنومندش

او رفته اما راه او باقی‌ست
در گام‌های سبز فرزندش