برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!

کنارت بارش اندوه را باور نمی‌کردیم
شکستن از غمی انبوه را باور نمی‌کردیم 

شب سیل سیاهی بود و طوفان بود و ما بودیم
نبودی، ماجرای نوح را باور نمی‌کردیم

نبودی، رد شدن از پهنهٔ امواج سرگردان
پی پیغمبری نستوه را باور نمی‌کردیم

انار سرخ خندان! دل پر از خون! لب پر از لبخند!
بدونت خندهٔ مجروح را باور نمی‌کردیم

برایت سیل اشک دیده کافی نیست، اقیانوس!
که ما هم سیل اشک روح را باور نمی‌کردیم

اگر چه سینه‌سرخانی فراوان پیش از این رفتند
ولی پرواز سرخ کوه را باور نمی‌کردیم