و ایران پرچم تسلیم را بالا نخواهد برد

اگر عالم شود خونخوار اگر دنیا شود خونریز
اگر شد دشمن ما بدتر از اسکندر و چنگیز
هنوز اما به گوشم می‌رسد شعری جنون‌آمیز
صدای غیرت ستارخان می‌آید از تبریز

نخواهم داد این میراث را دست نمک‌نشناس
نخواهم رفت زیر بیرقی جز بیرق عباس

به ایرانی سپردم دل که می‌داند عیارش را
که از نام علی موسی الرضا دارد وقارش را
نه آن ایران که داد از کف هرات و قندهارش را
نه آن ایران که دست دیگران داد اختیارش را

گرفتند از وطن روزی سمرقند و بخارا را
برادر جان هزاران تکه می‌خواهد جهان ما را

به لطف شیر یزدان قامت ما خم نخواهد شد
دگر طوفان حریف شور این پرچم نخواهد شد
حریف ملت ما قدرت عالم نخواهد شد
دگر از خاک اینجا یک وجب هم کم نخواهد شد

ببین رسوا شده دشمن، زمان پرده‌پوشی نیست
بگو با مردم دنیا که این ایران فروشی نیست

نمی‌خواهند باشد بر لب این سرزمین لبخند
همان‌هایی که می‌ترسند از ایران عزتمند
که آن بی‌مایگان آرامش ما را نمی‌خواهند
به سجیل و به فتاح و به خرمشهرمان سوگند

علی با ماست موج حادثه ما را نخواهد برد
و ایران پرچم تسلیم را بالا نخواهد برد