همرزمی بشکوهِ تنهایان
شاعر: محمدمهدی سیار
30 فروردین 1405 |
5 |
0
یک جبههایم: «ایران»، «یمن»، «لبنان»
یک سنگر: از «بیروت» تا «تهران»
از «غزه» تا «بغداد» یک فریاد
از «کربلا» تا «قدس» یک طوفان
ما را به هم پیوند داد آن تیغ
کز هم جدامان خواست ناگاهان
عاشقتر از «تهران» کجا؟ «بیروت»!
عاشقتر از «بیروت» کو؟ «تهران»!
زیباست در این دشتهای سرخ
همرزمی بشکوهِ تنهایان
این سو خدا در معرکه حاضر
آن سو خودِ شیطان، خودِ شیطان
لبنان شکوه «لا فتی الّا»ست
«لا سیف الّا ذوالفقار»: ایران
ما شیعهی یک عشق دیرینیم
سرمست یک پیمانه، یک پیمان
وحدت گل صد برگِ توحید است
دریاست نام دیگر باران!
من شاعر دلتنگی «رُوشه»
تو شروهخوانِ شور تنگستان1
نورِ علی نور است، همسنگر!
شلیک با یک یا علی! یک آن!
یک رشتهکوه: «البرز» تا «عامِل»
فرزندهای «بوذر» و «سلمان»2
نبض زمان اینک به دست ماست
ای عاشقان این گوی و این میدان
1. صخرههای زیبای روشه در ساحل بیروت، معروف به صخره عشاق
2. جبل عامل لبنان تبعیدگاه ابوذر غفاری در شام بود و این حضور مبارک را آغاز تشیع در لبنان میدانند.