دادیم پای روح ایران، جانمان را/ برای شهدای میناب

تقدیم به کودکان بیگناه میناب

روز آخربود ندانستم
آخرین بار کوله ام بر دوش
آخرین لحظه ی دویدن بود
مادرم مضطرب دم در بود
مدرسه بود و ذوق و شوق هایش
مدرسه بود و بازی و شادی

زنگ آخر بود ما نفهمیدیم
زنگ آخر آخرین نفس است

زنگ املا بود یادم هست
پسرم با مداد نوشت ایران
مشق کرد کشورم سرافراز است
تا همیشه زنده باد ایران
دخترک در کلاس اول بود تازه (ط )را خوب میفهمید گفت ط مثل چی ؟
معلم گفت : مشق کن ط مثل وطن زیباست
بر لبش خنده ای شکوفا شد
تا نوشت او
وطن یعنی ایران 🇮🇷
زنگ تفریح و مدرسه غوغا
عشق دوستی و هیاهوها

ناگهان گم شد این هیاهو ها
ناپدید شد شادیه دنیا
آری آمد موشکی سر کش
بود بالای مدرسه آنجا

خواهش کُل بچه ها آنروز
بود از زندگی فقط یک چیز
ای خدا مادرم گناه دارد
او هزاران آرزو دارد

چشم بر راه دوخته به مدرسه ام
من هنوز کل الفبارا نیاموخته ام

کودکان کلاس اول را
که نیاموخته الفبارا

فارغ التحصیل این جهان شده اند
و به سوی بهشت راهی اند

آه از آن لحظه ای که مدرسه ای
قتله گاهی َبرای طفلان شد
دل کُل جهان شد ه مثل
دل یک مادری جوان مُرده

به چه جرمی شود دبستانی
شود آوار خاک وخاکستر

آری کودک کشی برای شما
شده عادت جماعت کافر

ای خدایا تو خونبهاشان را
بستان زین گروه بد اختر 🤲🏻🤲🏻🤲🏻سراینده مریم پورخسروانی 🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🤲🏻🇮🇷🇮🇷🇮🇷