آفرین درخت

زیباترین فرشته‌ی روی زمین درخت!
ای از درختها همه تنهاترین درخت!

با ریشه‌های سوخته از داغ دیدمت
که چنگ می‌زدی به زمان و زمین، درخت؛

تا مادرانه کودکمان را بغل کنی
تا باز سربلند بمانی چنین، درخت!

اینکه تو باشرف‌تری از خیل ما همه
ما را رسانده است به اوج یقین، درخت!

مادربزرگ اشک شد آخر زبان گشود
از بس که بود روضه‌ی تو آتشین، درخت!

"تنها... میان لشکری از ابر گریه آه...
حتی نبود دور و برش آستین درخت...

زیباترین فرشته ی روی زمین شد و
از مادر شهید گرفت آفرین درخت

عمری به زعم ما فقط او ایستاده بود
اما نشسته بود فقط، پیش از این درخت