ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺒﺲ ﺷﺪﻥ ﻫﻢ ﺳﺰﺍﯼ ﺍﻭ

شاعر: مهدی زارعی

04 خرداد 1393 | 1910 | 0

 

ﭘﺸﺖ ﻏﺰﻝ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﻗﻠﻢ ﺷﺪ ﻋﺼﺎﯼ ﺍﻭ ...

ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ، ﺭﻓﺖ ﻗﻠﻢ ﭘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﯼ ﺍﻭ

ﺷﺎﻋﺮ "ﺳﮑﻮﺕ ­ ﺿ ّﺠﻪ" ﺯﺩ ﻭ  ُﺧﺮﺩ ﺷﺪ ، ولی

ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺪﺍﯼ ﺍﻭ

ﺑﻌﺪﺵ ﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯ ﻏﻢ ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ می ﺭﺳﻴﺪ

ﻫﺮﺷﺐ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺳﺮﺩ ﺯﻣﻴﻦ ، ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ

­ﭘﺲ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻴﺄﺕ زندان ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺷﺪ

ﺳﻠﻮﻝ ﺳﺮﺩ ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻫﺮ ﺑﻴﺖ : ﺟﺎﯼ ﺍﻭ

ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﺭﻭﺍﺡ شب پرست

ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺒﺲ ﺷﺪﻥ ﻫﻢ ﺳﺰﺍﯼ ﺍﻭ

ﺯﻧﺪﺍنی ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺷﮕﻔتی ﮐﻪ می ﺷﺪﻧﺪ

ﺟﻼﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻴﻔﺘگی ﻣﺒﺘﻼﯼ ﺍﻭ



( ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ )

:"زن طناز فتنه گر!

از خود بساز لکه ی ننگی برای او"

 

:"رسوای عشق خود کنمش تا به کام تو

ﻭﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﺷﻮﺩ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﺍﻭ"

( ﻧﻘﺸﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ )

ﺩﻭ ـ ﺳﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺯﻥ

ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﻋﺮشی ﻭ  ُﺣﺠﺐ ﻭ ﺣﻴﺎﯼ ﺍﻭ

ﭘﺮ ﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺯﻥ ﺍﺯ ﺳﻮﺯ ، ﺿﺠﻪ ، ﺯﺟﺮ

ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ، ﻧﺎﻟﻪ ، ﻧﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺎﯼ ﻫﺎﯼ ﺍﻭ

 ﭘﺲ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ:

 ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﺸﮑنیش ﻭ ﻧﺴﺎﺯیش ، ﻭﺍﯼ ﺍﻭ!

آن قدر روح خاکی زن در خودش گداخت

ﺗﺎ ﮐﻪ ﻃﻼﯼ ﻧﺎﺏ ﺷﺪ ﺍﺯ ﮐﻴﻤﻴﺎﯼ ﺍﻭ


( ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ )

:"زن محراب و اشک و آه!

نوبت رسیده است به مرگ و عزای او"


:"ﺍﻭ ﺁﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎل پریدنش

ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﺎﻡ ﻭ ﻫﻮﺍﯼ ﺍﻭ"



( ﻧﻘﺸﻪ ﺷﺮﻭﻉ  ﺷﺪ )

ﺷﺒﺢﯼ ﺷﻮﻡ بی ﺻﺪﺍ

ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻣﻴﺪ ﺩﺭ "ﻗﺪﺭ" ﻭ ﺩﺭ "ﻗﻀﺎ"ﯼ ﺍﻭ



ﺧﺮﻣﺎﯼ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﻭ مستِ ﻭﺻﻞ

ﻣﺮگی ﻏﺮﻳﺐ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺷﺪ ﺁﺷﻨﺎﯼ  ﺍﻭ...

مهدی زارعی

  • متولد:
  • محل تولد:
امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: 5 با 1 رای


نظرات

در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.