در این دفتر همه از هم می آموزند و کسی استاد کسی نیست

(آرشیو پدیدآورنده حامد صفایی پور)

دفتر شعر

اتش فشان، سلام! (در منقبت دعای عرفه)

دعای عرفه، سلام!
چه شرمسار بود آدم، اگر تو را نداشت.

آتش فشان، سلام
بر تک تک گدازهای آتش زنه ات، سلام!

 

بر تک تک این واژه ها
که "عقل" را به "کرسی" نشاند
و عرشِ عشق، را بر آن، گستراند!

حضرتِ تاریخ را ببین!
به شگفتی، ذکر "نمی دانم" ریر لب گرفته!
و  بر آستان "دانستن ات" سرخم کرده است!

 

در کدامین آغوش می توان تو را گریست!
که شانه های لرزان محبت ات، قیامت به پا کرده!
شگفتا!؛
پیشانی سر به فلک کشیده ات، "و جاء ربک و الملک صفاَ صفا" ست!

تو را می بوسم!
بند بند تو را!
که بقیه الله اند، در زمین و زمان! 
بهشت اند، روشن، زیبا و عیان! 

بهشت!
بهشت حنجره ای
که خورشید هر صبح و شام
با بوسه های پی در پی
به زیارتش می رفت
و گرمی تابش اش را از گرمی مناجاتش می گرفت

تو را می بوسم
هجا هجای تو را
که قرآن صعود تو را می خواست
و محمد(ص) در کوچه های طائف،
سررسیدن تو را انتظار می کشید!
و علی(ع)، آن آه مرد تاریخ!
در چاه های تنهایی اش
تشریفات حضور تو را فراهم می کرد

عرفه!
طوفان در چاه!
یوسف رسان!
سیراب گر کویر های بی باران!
و یحی الارض بعد موتها!

دعای عرفه سلام
تو را می ستایم
ای نیت قربان!
ای فقیرانه ترین استمداد
ای مستجاب ترین دعا

یادگار لبهایی که خدا را چشیده بود
و چشم هایی که به سرعت می گریست تا مانع تماشای خدا نباشد!

تو را می ستایم
که مقدس ترین پیوند اشک و خاک
و دقیق ترین تاریخ عشق
و حقیقی ترین سند "آن" ماجرایی!

23 مهر ماه 92 / هشت ذی الحجه 1434

*عطر ورق*: خدایا من از گوناگونی نشانه های تو، و چرخش دوران ها، به خوبی دانستم که تو در آفریدن من چه هدف داشته ای!؛ اینکه تو را در هر چیزی بشناسم! آنچنان که چیزی نباشد که تو در آن بر من غایب باشی! (از دعای عرفه)



22 مهر 1392 1080 2

حتی از دور!


چه آغوش گرمی برایت گشوده خدا، 

که چنین آغوش گرمی داری!


حتی از دور! 

حتی از دور!؛

حتی از دور ... 


وقتی سلام می دهم، 

                             سینه ام را تو گرم،

                                                       می فشاری!



23 تیر 1392 568 0

سوغات کربلا

ممنونم

از مرز شلمچه به عراق رسیدیم! 
حاج حسین، ممنونم!

 

شهریار

نوشته بود: "زیارت علی(ع) افضل از زیارت حسین(ع) است!" 
گفتم: دم شهریار گرم! 
به جز از علی که دارد پسری ابوالعجایب؟! 
که علم کند به عالم شهدای کربلا را.

 

غبارروبی

ایوان نجف را شسته­ اند!  ... 
فکر می کنید: مراسم غبارروبی نهج البلاغه، کی برگزار می شود؟!

 

هرچه دیرتر، بهتر!

مامان سلام! از بین الحرمین زنگ می زنم!
سلام، خوشا به حالت! خوبی؟ به من دعا کردی؟ به پدرت؟ دعاکردی من هم بیایم؟!

...

راستی مادر؛ کی برمی گردی؟
مامان جان؛ معلوم نیست! قرار است انشالله صبح جمعه ...

خدارا شکر!  نگران بودم! ... هر چه دیرتر بیایی بهتر!

 

مرگ

راه به راه تابوت می آورند در حرم
دور سر امام طواف می دهند.
مرگ همین است؟

نه اینکه امام، ابهت مرگ را ریخته، 
اینجا، مرگ از ترس، می­ میرد!

 

روضه

هیچ میلی به گوش دادن روضه نداشتم! 
بگذار آن مداح جوان بی­ مهابا بخواند! 
من که نمی شنوم! 
خودم را به کوچه­ ی علی اکبر می زنم!  
نمی شنوم!

نه! می شنوم! 
سنگی بر پیشانی خورشید!  
حالا باید گریه کنم؟! 
آخر چه کسی این را باور می کند؟!

 

گریه

کربلا، گریه تعطیل است!

مگر در شوق! با شعف! وقت رسیدن و رفتن! 
آقا ببخشید! مزاحمتان شدم!

 

بازی

در حرم عباس(س)، بچه­ ها راحت بازی می­کنند!


بگو مگو

دو نماز جماعتِ هم زمان، در یک حرم! 
چه می گویم!، در یک صحن!
صداهاشان پیچیده در هم! 
این "من" تا کجاها می خواهد سینه سپر کند؟! 

 سوغات ناقابل مرا ببخشید
اردبیهشت 92



01 تیر 1392 1693 6

محراب نامه (در جذبه ی آن محرابِ شهید)

رخصت پرواز



آسمان صدای اذان ­ات را که شنید،
                                         رخصت پرواز گرفت! 
...
عرش در سجده ات فرود آمد!



مسافر



شکسته است نماز مسافر،
اما،

چه نماز کاملی خواندی!
                             مسافرِ شکسته ­ی من!




فرش قرمز



سجاده ات را؟
فرش قرمر کرده ای؟!

                         "به خدای کعبه! رستگار شدی!"




عادت



پرونده ی  شب­ نشینی های علی(ع)! 

          ... "عادت" داشته،
                                    نازِ خدا را،
                                               با نماز بکشد!



معراج



نماز معراج مومن است!

معراج نماز،
               امیرالمومنین!

"سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام ..."


عدالت



به عدالت ­ات شک نمی­ کنم!
تو که حتی،
آخرین نمازِ مسجد کوفه را،
                                چون قرصی نان،
                                میان دو یتیمِ،
                                                 "زمین " و  "آسمان" 

                                                                          تقسیم کردی!



 مسئله شرعی



- تکلیف نمازگزارانی که در میان نماز،
"بی امام" می شوند، چیست؟

 - سبحان الله! 
باید "امام" را اعاده کنند!


طعم وصله



چه می­ کردم؟ با دامنی که چون می­ کشیدم،
طعم"وصله" می­ داد؟!

و چون سماجت می­ ورزیدم،
تار و پودش در دهان من بود!

من مرغابی ام!
مرغ خانگی مردی که در زمین خانه نداشت! 

(ویرایش بر اساس نظر خیال کج)



گل بوسه


من طبیب­ ام!
                درمانده­!
                          دست به "سر"!

من طبیب ­ام؟!
من تنها برای شانه ­های پینه بسته­ ات،
                                                    مرهمی دارم!

مرهم؟!
مرهم، ریشخند زخم­های توست! 



کوفه گردی



خورشید من!
                 کوفه گردی تا سحر،
                                          چه معنی دارد؟

من قنبرم[1]!
قدرترین شاکی تاریخ!
                          از
                            تاریکی شب!





دست بی وضو



دست بی وضو،
                    به قرآن!!

دست­اش بشکند!

                  .... "شمشیر بی وضو" به قرآن زده است!




بک یا الله ...

قرآن بر سر شمشیر،
                           حیله!
شمشیر بر سر قرآن،
                            کینه!

                                     قرآن بر سر من ...

                           

ضربه 



پسرم! مواظب قاتلم باش!

فقط "یک ضربه" به من زده است!
مبادا ضربه ای به دین بزنید!

بابا را نگاه کن!
                   مبادا ضربه ­ای به من بزنید!




حق



مرگ حق است!

الحقُ مع العلی و العلیُ مع الحق!  

                                         .... تنها حقی که گرفتی!




وصیت کوه



و کوه وصیت کرد:
                      "مرا شبانه دفن کنید!"

آسمان؛
           به کنایه خندید!

لبخند تلخی زد، زمین!

دریا؛
        به نظاره نشست ...

ماه بغض کرد؛
                  
                    ... و فقط؛
                                    خورشید؛
                                                    گریست!

صبح

صبح
      از
        سحر
              پرسید:
                        امانت من،  پیش کیست؟

        سحر: 
                        امامت من،  با کیست؟

باران

راستی؛

یک ابرِ باران­ خیز،
در بیست و پنج سال کویری،

در چند چاه عمیق،
                       باید بگرید،
                                   تا ذره دره، آب نشود!

 

پی نوشت: 

[1]قنبر، غلام سیاه چهره امام بود که شب ها در کوچه های تاریک و پرکینه ی کوفه، آنگاه که امام با صورت پوشیده به یتیمان و فقیران کوفه آذوقه می رساند، او را پنهانی مراقبت می کرد. 



29 خرداد 1392 555 13

تو بهترین "سر" باز خدایی!

1

حسینا
دیروز با یک استکان آب خنک دعوایم شد!
که "تو، به چه دردی می‌خوری؟! وقتی ..."
صورتش از شرم قرمز شد!
من ماندم و یک استکان پر از خون!

 

2

حسینا
هزار و چهارصد سال گذشت!

در این مدّت کوتاه،
نتوانستم فراموشت کنم!

اجازه می‌دهی "قیامت
با نام کوچک
صدایت کنم!؟



3

حسینا
هیچ سپاه کوچک و بزرگی، التماس تو را ندید!
جز سپاه خدا!

شنیدم وقت رفتن،
 به زینب (س)
«التماس دعا» میگفتی!
                                    يا أختاه! لاتنسينی فی نافلة اليل!
                                    خواهرم! در نماز شبت فراموشم مکن!

 

4

حسینا
عباس (س) برای دشمن،
 رجز نمیخواند!

اصلا با دشمن حرف نمی زند!

دارد برای شما
                 ترانه میسازد!

می چرخد و ترانه می خواند...

                                   والله ان قَطعتموا یمینی،
                                   انّی اُحامی ابداً عن دینی،
                                   مع الامام الصادق الامینی!

5

 

حسینا

چرا قاسم "جوشن کبیر" می خواند؟!

مگر این نوجوان،
                    زره ندارد؟!

 

 

6

حسینا

خواهش میکنم!
بس است، دیگر!

بازوانت خسته شده اند!

قبول است،
             قبول!

در آسمانها شهادت دادند:
                             تو بهترین "سر" باز  خدایی!
                             تو،
                             همچون پدر!

 

 

به تاریخ محرم 1428
برای حرف آخر  مجلس سوگواری امام حسین (درود خدا بر او) تحریر شد. 
ح.صفایی پور

بعد نوشت: 
بخشهایی از این قطعات به همراه قطعاتی جدید در اردیبهشت ماه سال 1391 در کتابچه ای با نام " چوشن کبیر" توسط انتشارات وزین خیمه منتشر گردید.



12 دی 1391 863 3

و آتش حریص بود و محمد حریص تر...



1.
 سفارش خودش بود ديگر
" اني تاركُم فيكُم ثَقلين ، كتاب الله و عترتي .. "
كريمانه گفت : مزد رسالتم اين باشد .
و ما اطاعت كرديم !
و او را نه با قران خوانديم و نه با اهل بيت ستوديم !"

در غدير "دستي" ، "دستي" را بالا برد .
تا نعمت بر ما تمام و شيعه او شويم  .(1)
ما هميشه تنها اين دستِ بالا رفته را ديده ايم
و دست خدا را
نا ديده گرفته ايم .

قران خوانده ايم ليك ،  
از ياد برده ايم
كه آن را از دو لب كدامين روحبخش ،
بشنوده ايم .
اورا زير واژه هايي كه همگي مديون اويند ،
پنهان كرده ايم !

 اورا فاكتور گرفته ايم
براي ساده شدن كسرها
از دو طرف معادله شيعه و سني ،
خط زده ايم !
نقطه مشترك كه حرفي براي گفتن ندارد !
ميوه هاي اين درخت را به ذكر نام و نشاني از باغبانش مصرف كرده ايم .

او را نه مجاهدي در راه خدا
و نه مهجوري در هجرت
و نه دردكش فقيران و بردگان
ونه مجنون و نه ساحر
او را
حاكمي در مدينه
بر منبري با جلال ، در مسجدش ديده ايم
پيامبر ما تنها پيامبر مدينه  است
نه مكه(!)

براي حماسه و رشادت
قصيده ذوالفقار  را ،
مستانه خوانده ايم
با آن چرخ ها زده ايم .
نشنيده ايم ، شاه بيت حيدر را كه فرمود :  
" در غزوات چون تنور جنگ گرم ،
و كار برما سخت مي شد ،
به رسول الله(ص)
 پناه مي برديم‌"(2)

هر سال 28 صفر
سالروز رحلتش
گريزي به كربلا مي زنيم !

مگر با
روضه دندان شكسته اي  در "اُحد"
و رويش صدها  ياس كبود  بر  دشتِ تنش در "طائف"   
چند مرثيه مي توان سراييد !؟  

او را كه متن ماجراست ،
به حاشيه رانده ايم .

2.
اول از همه
 خدا
پس از آن ، فرشتگان
انبياء ، شهدا ، صلحا  ، در پيَش
فرستادند
درود خدا را بر او .

و اين چه بود ؟ ،
جز ابراز محبتي  ، فاش و عاشقانه
تا خدا ، همه را گويد ،
"كه چقدر دوستش دارد "
ان الله و ملائکته يصلون علی النبی،
يا ايهاالذين آمنوآ، صلوا علیه و سلموا تسليما (3)

محمد (ص)
آن جوان قريشي
يتيم زاده
چوپان اُمي  (4)
هم سفره بردگان
عضو رسمي انجمن جوانمردان مكه(5)
محمد امين  ؛
قاضي القضاتِ غير رسمي(!)
در محكمه دعاويِ شيوخ و قبايل

محمد (ص)، بازرگان قريشي با اموال خديجه(!)
محمد (ص)، چله نشين كوه نور
نجواهاي ناشنوده كسي ،‌ كه فهميده است
، هست !

هم صحبت شد با ملك
آنكه شنيد اقْرَأْ
وخواند ؛
و دهانش باسم رب گشوده گشت
اقْرَأْ بِاسمِ رَبِّك الَّذِى خَلَقَ

خويش را شناخت
خَلَقَ الانسانَ مِنْ عَلَقٍ

كرامت را در او ديد
اقْرَأْ وَ رَبُّك الأَكْرَمُ

نور طاعتش را در علم ،
 در "قلم" ديد !‌
الَّذِى عَلَّمَ بِالْقَلَمِ

آن جامه به خود پيچيده...
يَأَيهَا الْمُزَّمِّلُ

عرق ريزانِ اضطرابِ يك مسئوليت
آن كه پشتش سنگين شده بود
و كمرش مي شكست ،  
گر از زبان خدايش ، نمي شنيد  :

أَ لَمْ نَشرَحْ لَك صدْرَك
وَ وَضعْنَا عَنك وِزْرَك
الَّذِى أَنقَض ظهْرَك

آنكه شبها كمي مي خوابيد !‌
قُمِ الَّيْلَ إِلا قَلِيلاً

ولبهايش همواره مي سرود ،
موسيقي سرمستي عالم را
وَ رَتِّلِ الْقُرْءَانَ تَرْتِيلاً

روزهايش ، چه سخت
إِنَّ لَك فى النهَارِ سبْحاً طوِيلاً

و شبهايش ؛
چه سكوتي در پيش طوفان   
إِنَّ نَاشِئَةَ الَّيْلِ هِىَ أَشدُّ وَطئاً وَ أَقْوَمُ قِيلاً

3.
خورشيد كه
مي آمد فروز
محمد (ص) پيش از آن ، طلوع مي كرد

مي دويد تا "طائف"
كودكان تاريخ با دامني پر از سنگ
به استقبال آمده بودند
خويش را معرفي كرد :
إِنى لَكمْ رَسولٌ أَمِينٌ  (6)

"بندگان خدا را به دستم سپاريد" .
أَنْ أَدُّوا إِلىَّ عِبَادَ اللَّهِ
 إِنى لَكمْ رَسولٌ أَمِينٌ
(7)

دويدند در پي اش
كسي شان گفت :
إِنَّك لَمَجْنُونٌ (8)
"بدرستيكه تو ديوانه اي"

ايستاد تا در آغوششان گيرد
خيره خيره ،  چشمانشان را نگاه مي كرد
تا سنگها را در دستانشان نبيند !‌
ايستاد ،
 تنها ايستاد ،
 تا همگان سهم خويش را ادا كنند !

افتاده بود روي زمين
و آن آسماني ،
چقدر زمين را دوست داشت

در گوشش طنيني افتاد ؛
وَ اصبرْ لِحُكمِ رَبِّك
"برامر پروردگارت صبر كن "

كه تو نور چشم مايي !
فَإِنَّك بِأَعْيُنِنَا

نام او بود ، كه بلندش مي كرد
وَ سبِّحْ بحَمْدِ رَبِّك حِينَ تَقُومُ
"و تسبيح گوي پروردگارت را
آنگاه كه برمي خيزي"

اِعرابي آمد به پيش‌اش
« نُه دخترم را با دستان خويش... »
ز چشمان‌اش چشمه‌اي جوشيد. (9)
« هيچ پيامبري چون من، اذيت نشد !‌»

و به چنين  سرزميني،
« زن »  را، «ريحانه »  ناميد
و به پيش پاي دخترش،
به احترام،
بر مي خواست.

بردگان را مي نشاند گِرد خويش،
آنچنان كه چون مي ديدي،
محمد (ص) را در ميان‌شان نمي شناختي،
غريبه‌اي اگر  مي‌آمد، مي‌پرسيد:
محمد(ص)كدام يك از شماست؟
دستش را بالا مي برد!، «منم»

داد مي زدند سرش
اين چنين صدايش مي كردند؛
«آهاي محمد (ص)! »
خداوند اين را، نپسنديد :
« محمد(ص)،  پدر هيچ يك از شما نيست!
رسول من است  
و بند آن ديگر، دانه هايِ نقش آفرينِ تسبيح ! (10)

 طبيب دوّار بود  
و دوره‌گرد طبابت.
حريص بود، محمد(ص)،
بر نجات آدمي از آتش.
و آتش حريص بود (11)
ومحمد(ص) حريص تر ! !

افراط كرد، در محبت !
مي سوخت، جاي هر يك از ما
بر جان شيرين‌اش، نگران شد خداي:
"هر آيينه نزديك است جان خويش را بر سر سوداي ايمان اين مردمان از كف دهي ! " (12)
نفرستادم اين قرآن را تا تو به مشقت افتي !‌
مَا أَنزَلْنَا عَلَيْك الْقُرْءَانَ لِتَشقَى   (13)

محمد(ص) نيرو مي گرفت
اين نجواها ناشنوده ماند  
او «اجير» بود ،
«عبد» بود   (14)
اين‌ها مدال‌هايي بود كه خدا بدو بخشيده بود.

پينوشت :

 ------------

1  الْيَوْمَ أَكْمَلْت لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتمَمْت عَلَيْكُمْ نِعْمَتى وَ رَضِيت لَكُمُ الاسلَمَ دِينا/ 3مائده
  2 سنن النبي ، حديث 26
  3 احزاب /56
 4 امي : درس ناخوانده
  5 پيمان حنف الفضول
 6 شعراء 125  
7  دخان18
 8 و گفتند: «اى كسى كه قرآن بر او نازل شده است، به يقين تو ديوانه‏اى / وَ قَالُوا يَأَيهَا الَّذِى نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّك لَمَجْنُونٌ (6) حجر
 9 و چون به يكيشان مژده دختر دهند، سيه‏روى شود و خشمگين گردد./ وَ إِذَا بُشرَ أَحَدُهُم بِالأُنثى ظلَّ وَجْهُهُ مُسوَدًّا وَ هُوَ كَظِيمٌ
10 مَّا كانَ محَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ وَ لَكِن رَّسولَ اللَّهِ وَ خَاتَمَ النَّبِيِّينَ.(40)احزاب
  11 آن روز كه [ما] به دوزخ مى‏گوييم: «آيا پر شدى؟» و مى‏گويد: «آيا باز هم هست؟/ يَوْمَ نَقُولُ لِجَهَنَّمَ هَلِ امْتَلأْتِ وَ تَقُولُ هَلْ مِن مَّزِيدٍ/ ق (30)
 12 لَعَلَّك بَخِعٌ نَّفْسك أَلا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ/ شعرا (3)
  13 طه(2)
  14  وَ إِن كنتُمْ فى رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلى عَبْدِنَا... / بقره.(23)

 

حامد صفایی پور 
1385
 




03 دی 1391 700 3

بچه های هیئت ابابیل

یک: محرم امسال، تردیدی به سراغم آمد! 
شنیده ای داستان اصحاب فیل را؟ داستان شکست سپاه ابرهه را؟ هنگامه ی زمین گیر شدن پیلان را؟ در قرآن خوانده ای که خداوند چگونه خانه ی خود را از گزند ایشان حفظ کرد؟ به این سوال پاسخ داده ای که "الم تر کیف فعل ربک باصحاب الفیل؟"، اندیشیده ای که چگونه خداوند تدبیر و حیلت آنان را تباه کرد؟ الم یَجعل کَیدهُم فی تَضلیل؟ و سپاه پرستوهای سیه پوش خود را به سویشان گسیل کرد؟ وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ! تا  سنگباران شان کنند و چون علف خورده شده در زیر دندان حیوانات، خوار و خفیف و تباه­شان نماید!  تَرْمِيهِمْ بِحِجَارَةٍ مِنْ سِجِّيلٍ، فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ!

دو:
هرچه می کوشم کمتر می توانم داستان و ماجرای عاشورا را بر صفحه ی جان خویش حک کنم. نمی توانم همچون همه ی مردم شهر، بر مصائب و شداید و بلایای آن کریم بگریم! نمی توانم!

با خود می گویم: چگونه ممکن است خدایی که حمله فیل ها را بر خانه خشت و گلی و زمینی خود تاب نمی آورد، صبور و بی تقلا بنشیند و با دلی­ آرام، تاختن اسبان را بر پیکر روح الهی حسین(س) تماشا کند!؟

و مگر نه اینکه "کعبه یک سنگ نشان است که ره گم نشود"و امام، روح حج، و آن "احرام دیگری" است که لُبّ ایمان است و حقیقت عبادت؟ و مگر نه اینکه علی(ع) مولود کعبه است؟! و حسین(ع) مولود علی(ع)؟

نمی فهمم!
کاسه ی صبر این خشم، با چه منطقی لبریز می شود!؟
و سپاه ابابیل های او، با چه قانون و مرام و مسلکی در خروش می آیند؟!
نمی فهمم که در شیپور جنگ الهی، با کدام سنت و قانون الهی، دمیده می شود؟

نمی توانم این دو داستان را مقابل نشانم و بر یکی سرود ظفر و بر یکی مرثیه غم سرایم؟!

سخت مانده ام!
به عجز آمده ام!

سه:
حسین(س) که با نسیم و عطر مناجات اش در صحرای عرفات، خاصان ملائک دست افشان می کنند و در شوق شنیدن نجوای روح بخش او، مستان و خرامان سرود "انا الحق" می خوانند، همو که سینه اش طور سینای موسی(س) و معراج عیسی(س) و مهبط وحی محمد(ص) است، همو که سرپنجه ی ایمانش صورت شیطان را خراشید و نهال توحید را در خاک ابدیت نشاند، همو که قدمهایش زمین قیامت را آرام می کند و نور پیشانی اش زینت عرش است، تا دوازدهمین روز ماه مُحرم، بر خاک سرد سرزمین بلا بیافتد و به هنگام افتادن، نام خدا را بر زبان جاری کند، و اهل بیت و فرزندانش به دندان کفتاران ابخر بیافتند و خیمه هاشان در شعله انتقام بدر و حُنین بسوزد، اما، اما، اما، ...کعبه، خانه راست قامت الهی بر نعش هزاران پیل و پیلبان مغرور فاتحه ی سرور بخواند!؟

من چگونه این دو ماجرا را "با هم" باور کنم؟! و در یکی از این دو زندان نشوم؟!

چهار:

شبی، در یکی از همان روضه ها، وقتی آهنگ عزای تو برپا شده بود، و نوحه خوانان سرود ظفرمندی تو را و مرثیه ی مارا ترانه می کردند، وقتی جوانان هیئت، در گود تو  کباده می زدند و دستهای مردم بالا و پایین می رفت، و سینه های سوخته شان در جزر و مد دریای اشک، به سوی کشتی نجات تو پارو می زد، وقتی مادران در خود فرو می رفتند و باران اشک را بر گلبرگ سیمای کودکان شیرخوار، می باریدند، وقتی ....، دانستم که چگونه این دو داستان خود را با یکدیگر مقابل کنم!  
دانستم!
من در آن تاریکی ها، پاسخ روشنی برای پرسشم یافتم!

دانستم که اگر سپاه فیل ها، با سپاه پرستوهای خدا درهم شکسته می شود، حسین(س) را نیز پرستوهایی است، همچون ابابیل، که هر صبح و شام، همه تبعیدگاه های بی خدا را سنگباران می کنند!  رمی جمرات می کنند! و شیطان و سپاهیان اش را فراری می دهند!

من در آن شور و خروش موسیقایی دیدم، که دستهای سینه زنان تو، چون بال های همان پرستوها بالا و پایین می رود و دیدم که چگونه سجیل، سجیل، سجیل، دردانه ی اشک، از چشمان پر خونشان سرازیر می شود!

من ابابیل تو را دیدم!
سپاه پرستوهای مشکی پوش تو!
بچه های "هیئتِ ابابیل" را دیدم!

ذلیل را دیدم!
عزیز را دیدم!

نصر من الله و فتح قریب را دیدم!

 

به خود آمدم!
مداح، نغمه را عوض کرد!...

امشبی را شه دین در حرمش مهمان است، مکن ای صبح طلوع!
صبح فردا بدنش زیر سم اسبان است، مکن ای صبح طلوع!

من در آن تاریکی، طلوع تو را دیدم!



25 آذر 1391 1115 2

از سرزمین شرقم!


از سرزمین شرق ام!

آنجا که عقددوستی رنگین کمان ها
زیر باران ناودانِ طلا بسته می شود!

و در طلوع و غروب خورسید
بر یکرنگی رنگین کمان ها
قند محبت می سایند!

سرزمین رنگ های بهاری،
برگونه هایی که از کودکی
جز با نور نخندیده اند،

و گیسوانی که جز با پروانه های تعالی،
بسته نشده اند. 

 

از سرزمین شرق ام!

آنجاکه برای هرقحطی و بی مایگی
گندم زاری "یوسف"،
آماده ی تدبیر اند. 

و از هر مرداب ننگ
هزار نیلوفر جوان
با سبزی و سلامت بیرون جسته اند!

از سرزمین شرقم!

سرزمینی که کوههای چهار شانه اش
در صبحگاهِِ دبستانِ "بلند منشی"
با طنین تیشه فرهاد،
به صف شده اند!

 

از سرزمین شرقم!

سرزمین کلیشه های  برکت!
سرزمین سنت!
سرزمینی که مردمانش
با صدای بلند، سلام می کنند!

 

در سرزمین من
هر چهار فصل سال،
از چادرِ نماز مادران
گلاب می گیرند،

و هر قطره را
در توبه ی قاصدک ها
نذر سلامت و حرز سفر می کنند!

 

مرا می شناسی؟

مرا که بر دل دریا،
بر صخره ی "چهار قُل"
خانه دارم!

مرا می شناسی؟

مرا که در سبزه زارِ  انشاالله!،
در بلوط پیر "در پناه خدا"
خانه دارم؟

من خوشبخت ترین قناری ام
که با زبان مادریم سخن می گویم

از بهشت ام!
بوسه ای روییده بر دست مادر!

خاکی روی تسبیح پدر،
و چه گرم،
 دست های او را می فشارم! 

 

از نسل عشق های پاک ام
مردمانی که 
حرمت مجنون را احساس می کنند*!

از سرزمین طلوع ام
که خورشید،
سوره ی توحید را
از دهان کودکانش وام گرفته است

 

از سرزمین نجابت برگ ام
و  جز بر دامن نور نمی رویم!

 

از سرزمین شرق ام!

از قند لب های شیرین!
آنجا که زیباتر از چشمان سیاه،
سحرگاهان نگاه است

و  دو واژه ی "زن"
دو نگین گوشواره های  محبت است.

 

از سرزمین شرق ام!

آنجا که محبت را
با سنگ های بی جان
به میزان نمی کشند!


 

از سرزمین شرقم!
آنجا که چشمه های جوشان و جوان اش
افتاده بر زمین،
راه می روند!

و در مهمانسرای دشت هایش
با شربت ادب
و شیرینی ایمان
مهمان نوازی می کنند!

 

من شرقی ام!

واکاو سعادت،
کنج کاو حقیقت!

و 

هر روز و ساعت
در رودخانه ی زمان،
در مرغزار راز،
به کار مشعول ام!

صبح و ظهر و شب ام
دست و پا و سرم
قهر و مهر و دلم
خوی و کوی و رویم ....

رو به آفتاب شرق است!

 

شرق تاریخ من است!
و آینده من،
بوسیدن پیشانی خورشید است.

 

حامد صفایی پور، اصفهان، مهر 91

*وامی از استاد عبدالملکیان


 


18 آذر 1391 965 10

نوای تک نوازی خدای من، مرا ببین!

عقاب سربلند آسمان عشق،
نگاه کن!
به تیز چشمِ مهربانِ پُر امیدِ خود،
مرا ببین!

مرا که مادرم نشاند بر زمین
بر این درخت سبز توت
به پیله های گرم در کنار رود
به پُر فریبِ بسترِ حریریم،
مرا ببین! 
که پلک شب به خواب می زند مرا،
و عنکبوت غم،
نشسته بر، سرآستین زندگیم!
مرا ببین!

ببین که در سیاه چاله ی مذاب و سنگ!
و در تنور نرم بالشی به زیر سر!
چه دلخوشم!
و خیره بر عبور خود، زِ خود،
دو دست زیر چانه ام ،
گلوی هر امید را فشرده ام
مرا ببین!

مرا ببین!
نهال بی جوانه ی هزاره ی مرا را ببین!

مرا درون این زمانه ای که مانده ام،
و چون هزار پای شب
به هر طرف خزیده ام!
به شوق ریشه های نرم خاکی ام!
نفوذ آب زندگی به رگ رگ حیات را!
مرا ببین!  

به صد هزار دیده بین!
چه مانده ام!
چه خسته و زبون و مرده ام!
کمر شکسته رویِ زینِ اسب بی عنان زندگی
نشسته ام!
مرا ببین!

تو ای تمام قد!
تمام رو!
تو ای کشیده قد!
رسیده تا دو چشم دوست!
دما دمت هوای دوست!
مرا ببین!

ببین!
چه پیله ها که بی نگاه تو
شکسته بال می شود!
به روی خاک می خزد
فغان و آه می شود!
و صورتی که سرخِ شرمِ مهرِ توست
چگونه با زمین که جای پای توست، 
مماس می شود؛
مرا ببین!

قنوت آسمانی جوانیم
بهار در بهار آشنایی ام
مرا ببین!

تو ای رسول!
ترانه ای که بر لب خدا نشسته ای،

نوای تک نوازی خدای من
به برگ توت ته کشیده ی جوانی ام

مرا ببین!

 

حامد صفایی پور 
28 صفر  1433ه.ق
1 بهمن 1390 ه.ش 


15 آذر 1391 736 1