تو سرنوشت زمینی، که اتفاق می افتد

شاعر: محمدمهدی سیار

23 فروردین 1391 | 2688 | 1
حریر نور غریبش، بر این رواق می افتد
اگر چه ماه شبی چند در محاق  می افتد

تو بایدی و یقینی، نه اتفاقی و شاید*
تو سرنوشت زمینی، که اتفاق می افتد

تو «ماه» ی و شده فواره برکه ای به هوایت
بگو نمی رسد؛ آیا از اشتیاق می افتد؟!

به روی طاقچه، گلدان تازه می نهم اما
به هر دقیقه گلی گوشه ی اتاق می افتد

بهار می رسد اما، چه فرق می کند آیا
برای شاخه ی خشکی که در اجاق می افتد


*ولی تو بایدی و اتفاق می افتی (محمدسعید میرزایی)

محمدمهدی سیار

امتیاز دهید:
Article Rating | امتیاز: 4 با 4 رای


نظرات

کاروان دل
06 تیر 1391 08:50 ق.ظ
تو باید و یقینی، نه اتفاقی و شاید

سلام به اقتضاء‌ وزن ظاهرا

تو بایدي و یقینی، نه اتفاقی و شاید

درست است