(آرشیو پدیدآورنده محمدرضا عبدالملکیان)

دفتر شعر

خبر پتک سنگین در آیینه بود

دلی داشتم، شانه‌برشانه رفت
دریغا که خورشید این خانه رفت

دریغا از آن شور شیرین، دریغ
از این‌جا، از این داغ سنگین، دریغ

از این‌جا که غم روی غم می‌رود
و اندوه و دریا به هم می‌رسد

از این‌جا که کوه است و پژواک غم
و جنگل که سر برده در لاک غم

از این‌جا که از سینه خون می‌رود
و ماتم ستون در ستون می‌رود

از این‌جا که قامت، دوتا کرده‌ام
خبر را لباس عزا کرده‌ام

خبر، فرصت تیغ با سینه بود
خبر، پتک سنگین در آیینه بود

خبر آمد و هر چه بر پا شکست
خبر آمد و پشت دریا شکست

خبر، تیشه بر ریشة جان گرفت
خبر، از دلم بود و باران گرفت

خبر آمد و چشم این خانه رفت
دلی داشتم شانه‌برشانه رفت

دلم رفت و شیون تماشایی است
و دیگر غم این‌جا، غم این‌جایی است

غم و غربت و من به هم آمدند
شب و شهر و شیون به هم آمدند

در این شور و شیون کسی گم شده است
و در سینة من کسی گم شده است

دریغا ستون‌های این سینه سوخت
و یک شهر در سوگ آیینه سوخت

بیا سوز ماتم که می‌خواهمت
خرابم کن ای غم که می‌خواهمت

خرابم کن ای غم، که بارانی‌ام
سزاوار آوار و ویرانی‌ام

خرابم کن امشب شکستن سزاست
غریبانه با غم نشستن سزاست

سزاوار دردم؛ صدایم کنید
به دردآشنا، آشنایم کنید

به آنان که شیپور شیون زدند
خبر را چون آتش به خرمن زدند

به آنان که کاری گران کرده‌اند
و بر شانه تشییع جان کرده‌اند

به آنان که در خود خجل مانده‌اند
به آنان که در سوگ دل مانده‌اند

به آنان که آیینه گم کرده‌اند
و خورشید در سینه گم کرده‌اند

به آنان که بی‌گاه پژمرده‌اند
و بر شانه چشم مرا برده‌اند

نمی بینم او را، خدایا کجاست؟
و آن چشم محراب و معنا کجاست؟

خبر آمد و چشم این خانه رفت 
دلی داشتم شانه‌برشانه رفت

 



13 خرداد 1396 259 0

دو باره " کولبرها " می میرند !

سال هاست که ما را 
                 میان خودشان 
                          تقسیم کرده اند !

پدر خوانده ی من 
                   اصول گرا ! 
و پدر خوانده ی تو 
                  اصلاح طلب است ! 

فرقی نمی کند 
آن ها 
            دغدغه ی فرزندان شان را دارند !
آن ها 
         برای ما
               خیلی زحمت می کشند ! 

آن ها چه قدر مهربانند !
      می آیند
            به ما لبخند می زنند ! 
              برای مان سفره های رنگین می چینند !
              بچه ها را بغل می کنند !
                     با آن ها عکس یادگاری می گیرند ! 
            سالی یک بار 
                   با ما سوار اتوبوس می شوند !
             سالی یک بار 
                   به خانواده شهدا ، سر می زنند ! 
             و با دقت تمام 
                           برای ما لیست می نویسند !

پدرخوانده ها 
         چار چشمی 
                  مواظب صندوق ها هستند ! 

و نگرانند 
         نکند ما اسمی را 
                       اشتباه بنویسیم ! 
        و اسمی را به اشتباه 
                     در صندوق بیندازیم !  

آن ها می آیند 
          و دوباره ما را می شمارند !

و دوباره 
          یعنی ما هستیم ! 

و دو باره 
        یعنی خیال مان راحت باشد !  

و دو باره 
        پدرخوانده ها می روند 
                         تا چند سال بعد !


دو باره 
         دریاچه ی ارومیه 
                            تشنه است !

دو باره 
           " پلا سکو " فرو می ریزد ! 

دو باره 
          به آپارتمان های سفارشی 
                        تخفیف سفارشی می دهند !

دو باره 
         حقوق های نجومی 
                     قانونمند می شود !

دو باره 
       " کولبرها  " می میرند !

دو باره 
          ما از پس ریزگردها 
                             بر نمی آئیم !

این بار
        ورزشکاران
               در خیابان بهشت مسابقه می دهند !
        و کسانی در گورهای خالی 
                                         بیتوته می کنند !  

ساختمان پلاسکو 
                   فرو می ریزد !
اما کسی
         از سرنوشت پلاسکوی فرهنگ 
                                       خبری ندارد !

دوباره
           مدیرانی از جنس میز ! 
               مدیرانی از جنس ممیزی !
                  مدیرانی از جنس جشنواره و جایزه !
                           از جنس شام و پیام !
                      از جنس " آقای دن آرام ! "
                        سرنوشت شاعران را به بازی می گیرند ! 

دو باره 
      پدرخوانده ها می آیند 
              پلاسکوی فرهنگ را 
                          تسخیر می کنند !
          و مدرک های معادل دکترا را 
                           بین خود تقسیم می کنند ! 

با تدبیری قشنگ 
             به شاعران مرده 
                         جایزه می دهند !

و با همان تدبیر
             برای " سهراب " معلم پیدا می کنند !

و این بار 
         برای دبیری شعر فجر 
                   از کشوری دیگر
                     شاعر وارد می کنند !

و حافظ با تعجب 
                فقط نگاه می کند !
و حافظ سرش را 
               میان دو دست گرفته است ! 
 و حافظ 
                  شاید گریه می کند ! 

دوباره 
          پلاسکوی فرهنگ را 
                      پنهان می کنند !

دوباره 
       ردپای فرهنگیان بازنشسته 
                 به جلوی مجلس ، کشیده می شود !

دو باره 
         حقوق کارگران معادن 
                           به تعویق می افتد ! 

دو باره 
           از معادن زغال سنگ 
                  جسدهای جزغاله شده را 
                                    بیرون می کشیم !

دو باره 
         در غربت انقلاب 
                  کسانی نفر به نفر 
                           در سوریه شهید می شوند ! 
و فرزندان کسانی 
                 از اروپا و امریکا 
                             پاس اقامت دایم می گیرند ! 

و دوباره
           همه ی تقصیرها 
                  به گردن دولت های قبلی ست !

دوباره .... 
      و بازهم دو باره !
                   دو باره !
                     دو باره !

با این همه 
           پدرخوانده ها 
                    دو باره 
                     ما را نفر به نفر می شمارند ! 

و ما هم 
       باید مواظب باشیم 
                 و فراموش نکنیم 
پدرخوانده ی من 
                اصول گرا ! 
و پدر خوانده ی تو 
                اصلاح طلب است ! 



                            ویرایش نهایی - 15 اردیبهشت 96

                                   محمد رضا - عبدالملکیان



30 اردیبهشت 1396 252 0

و اسبان عاشق که بی عشق برگشته بودند

عطش بود و آتش
و آیینه می سوخت در تشنه کامی
و می سوخت بال کبوتر
و بیداد می کرد زنجیر در پای فریاد
و من تشنه بودم
عطش بود و آتش
به لب تاول بادهای کویری
و چشم پرستو که می سوخت
در شعله ی شن
و دست دروگر
که با دست نامردمی ها درو شد
و من تشنه بودم
عطش بود و آتش
و بر شانه ی سبزه سنگینی مرگ
و زخم ملخ بر گلوگاه گندم
و بر شانه ی شوق
تیغ شقاوت
و بی باری باغ
و بی رحمی باد
و بی داد طوفان
و من تشنه بودم
عطش بود و آتش
و من مانده بودم
و زین های خالی
و زین های خونین
و اسبان عاشق
که بی عشق برگشته بودند
عطش بود و آتش 
و پیغام باران از آن سوی بیداد
و این سو، من و زین خالی
و این سو، من و زین خونین
و اسبان عاشق
و آن سوی دیوار آتش
سرود سحرخیز باران
سرودی چه روشن
سرودی چه نزدیک
اذان بود و بیداری شب
و یک آسمان راز باران
و میل شگرف شکفتن
و من اسب را گفته بودم
و پل بستم از دل
و دریا مرا دید
و از سمت رویش
کسی با اشارت مرا خواند
و معنای یک گل مرا زیر و رو کرد
سراپا عطش
از کمین گاه آتش
من و شیهه ی اسب با هم گذشتیم
و دریا به من آفرین گفت
و من جوشش چشمه ها را شنیدم
و با طعم باران نفس تازه کردم
و گفتم که دریا مرا می شناسد
و من عشق را گفته بودم
و من فرصت خارها را
وجین کردم از خویش
و من از گلوگاه گل
رُسته بودم
و من تاول سال های عطش را
ز تن شسته بودم


27 فروردین 1396 1767 0

سنگ، سنگ نیست...

سنگ، سنگ نیست
پشتِ حرفِ سنگ
حرف دیگری است
این صبورِ پُر صلابتی
که قد کشیده تا قرابتِ قرون
این همیشه ساکت
این سرود زنده
این حقیقت درون
زندگی، همین کوه رو به روست
این سپیدِ سربلند
این نشانه ی شکوهمند
این که تا هنوز و تا همیشه
با زلال آسمان
گرم گفتگوست
زندگی همین درخت های دره
این چهار چشمه
این عقیل
این هنوز هم غریب
زندگی همین
بچه های کوه و دره
این هماره مردم نجیب
زندگی همین هوای حیرت است
آن جوانه ای که چشم بسته
بی قرارِ فصلِ فرصت است
این اشاره
این اشاره ای که می شود
آن بنفشه ای که می رسد
آن بهانه ای که بر بنفشه تاب می دهد
زندگی همین تبسم طبیعت است
سنگ، سنگ نیست
این کبودِ برف پوشِ چشمه جوش
زندگی همین
کوه پر سخاوت است
چارچشمه ای که
چشم های تابناک دره است
زندگی همین
چند خانه 
آن چراغ دور
زندگی همین
چند خانه
آن چراغ دور
زندگی همین
روستای ساده و صبور
این نهال
آن درخت های ریشه بسته
زیر سینه سار کوه
این بلند
این ترانه خوانِ ساکت
آن طنینِ پرشکوه
سنگ، سنگ نیست
زندگی همین سه حرف
ردِ تُردِ دست های آیه
روی بافه های برف
رو به رو بهار
در پی شکفتنی دوباره است
زندگی، همین اشاره است


13 مرداد 1394 1039 0

هنوز فرصت هست

هنوز فرصت هست
برای دیدن یک گل
هنوز فرصت هست
هنوز می شود آیینه را تماشا کرد
و خط کشید به روی خطوط ناروشن
هنوز می شود از خانه تا خیابان رفت
و چشم را به تماشای واقعیت برد
نگاه کن!
هجوم وسوسه ی میدان
و آرزوی فروش دو پاکت سیگار
چگونه غربت مردان روستایی را
گره زده است به آغاز بی سرانجامی
و چشم مزرعه می سوزد
و چشم مزرعه در انتظار کسی است
که بند حادثه او را ز روستا دزدید
کسی که دور شد از روزهای بذرافشان
و ردپای طلوع گیاه را گم کرد
نگاه حادثه می گوید
کسی به فکر شکفتن و خوشه دادن نیست
دو پاکت سیگار
برای گریه ی گل های روستا
کافی است
هنوز فرصت هست
هنوز می شود از چشم های بارانی
دری گشود به معنای اولین خورشید
و پشت حوصله ی عشق زندگانی کرد
نگاه کن شاعر
هنوز روشنی نام یک ستاره ی سبز
چراغ کوچه ی ماست
چراغ کوچه ی ما را چرا نمی بینی
هنوز شعر تو از جنس مهربانی نیست
هنوز کودک امسال با تو بیگانه است
تو مانده ای و حصار هماره ی عادت
تمام دغدغه ات یک فصاحت موهوم
و سنگچین قوافی
نگاه کن شاعر
تو مانده ای و حصار بلند بی خویشی
تو مانده ای و هجوم مکنده ی تصویر
تو مانده ای و صدایی که اهل عاطفه نیست
تو مانده ای و غم «حجم»
تو مانده ای و غم «موج»
تو مانده ای و سراب
نگاه کن شاعر
هنوز شعر به «اخوانیات» مشغول است
و چشم های تو غمناک زخم انسان نیست
و چشم های تو در جستجوی عشق نبود
و چشم های تو در کوچه های شهر نگشت
و دست عاطفه هرگز تو را نچرخانید
هنوز فرصت هست
هنوز می شود از دست خالی یک مرد
غم شبانه ی یک خانه را سراغ گرفت
هنوز می شود از پله های درمانگاه
برای دیدن اندوه شهر بالا رفت
و صبر کرد و نشست
و مثل آینه پر پر شد
و سطر اول یک شعر می شود آغاز
برای دیدن خوبی
برای خوب شدن
برای خیمه زدن در نگاه یک کودک
هنوز فرصت هست
هنوز می شود از خانه تا خیابان رفت
و چشم را به تماشای واقعیت برد
نگاه کن
چگونه می رمد از من نگاه کودکی ام!
به جستجوی کسی باشیم
کجاست گمشده ی من؟
هنوز می شود آینینه را تماشا کرد
و خط کشید به روی خطوط ناروشن


09 اردیبهشت 1394 1643 0

مادر سلام، خانه ات آبادان

مادر، سلام
خانه ات آبادان
گفتم که خانه ات؟
در نامه ی تو خواندم و دانستم
بیداد زخم ظالم موشک
سقف گلین خانه ی ما را
به خاک ریخت
مادر غمت مباد
که پاهای ما به پاست
دست تو، دست من
دست هزار من
می سازد و دوباره می آغازد
هر آنچه را که تیر فتنه می اندازد
گفتی:
«آن شب که موشک آمد و ویران کرد»
«مریم به خواب بود»
«فردا فقط عروسک خونینش»
«بر جای مانده بود»
«یک هفته بعد نیز
یک پیرمرد
دست به خون نشسته ی مریم را
از قلب سبز باغچه ی سرخ خانه اش
در لا به لای گریه ی گل ها جست»
«مظلوم کوچکم
اینگونه در شقاوت ظلمی بزرگ
سوخت»
مادر غمت مباد که تاریخ جنگ ما
با خون پاک و روشن مریم
نوشته خواهد شد
با دل، نگاه کن
تاریخِ پُر تلالو مظلومان
سرشار از شکفتن مریم هاست
این نامه را
از جبهه ی جنوب
از سرزمین زخمی خوزستان
با خون پاک و روشن مریم
با خون پر تلاطم کارون
با خون کرخه می نویسم و می گویم:
مادر غمت مباد
اینجا حضور روشن ایثار
جاری تر از تلاطم کارون است
مادر، اینجا ستاره ها همه روشن
اینجا ستاره ها همه نزدیک
در یک شب حماسه و حمله
بر بام خاکریز
گرمای یک ستاره ی قرمز را
من با دو دست خویش چشیدم
دیروز
در هُرم آفتاب و آتش جبهه
یک زن به سن و سال تو را دیدم
گفتم: سلام مادر
چرخی زد و  به شوق نگاهم کرد
در التهاب گونه ی او
قد کشید اشک
گفتا: «شهید شد»
«با کرخه نور تا دل دریا رفت»
«مثل صدای اوست، صدایت»
«او پاره ای ز پیکر من بود»
«نه
من پاره ای ز پیکر او بودم»
مادر
این نامه یک اشارت کوتاه
از سرزمین نور و نخل و پرنده است
از سرزمین زخمی خوزستان
از سرزمین راز شهادت
از سرزمین فرصت پرواز
اینجا، فرصت برای نوشتن زیاد نیست
خشم تفنگ منتظر پنجه ی من است
مادر 
چشم انتظار باش
خداحافظ


20 بهمن 1393 1728 0

خیابانی که مبل، در آن نمایشگاهی ندارد

كوپن 356، تخم مرغ
لباس می‌ پوشم 
و از پله‌ ها به زیر می ‌آیم 
از خانه به خیابان 
خیابان هاشمی 
خیابان مأنوس 
خیابان سلام دل ها 
خیابان صمیمیت سلام ها 
خیابان بار عاطفی كلمات 
خیابان خانه ‌های كوچك 
خیابان دل های بزرگ 
خیابان خانوارهای نُه سر عائله 
خیابان خانوارهای شش نفر شهید 
خیابان صبر
خیابان سنگر
خیابان سر به زیر
خیابان سرفراز
خیابان بی ادعا
خیابان صف های بلند عاشورا
خیابان هاشمی
خیابان کم توقع
خیابان مصمم
خیابان ریشه دار
خیابان مستقل
خیابانی که مبل، در آن نمایشگاهی ندارد
و ساندویچ فروشی هایش
همیشه در غربت و کسالت زندگی کرده اند
خیابان ازدحام نانوایی ها
خیابانی که شیرینی دانمارکی نمی خرد
خیابانی که جین نمی پوشد
خیابانی که کراوات نمی زند
خیابانی که مژه های طبیعی را دوست دارد
خیابانی که قلم پای پانک ها را خرد می کند
خیابانی که لباسش را از تعاونی ها می خرد
خیابانی که لباس تنش را
برای سیل زدگان می فرستد
خیابان هاشمی
خیابان پیکان های مُسن
خیابان هُل دادن ژیان
خیابانی که بنز و بی.ام.و، با هراس تمام
از تیررس نگاهش می گریزند
خیابان هاشمی
خیابان بی پیرایه
خیابان یکرنگ
خیابانی که دروغ نمی گوید
که احتکار نمی کند
گران نمی فروشد
و در مرداب گاو صندق ها
زندگی نمی کند
خیابان هاشمی
خیابان مردان کار
خیابان دست های پینه بسته
خیابان زنان سجاده و صبر
خیابان دلشکسته
خیابانی که پس از هر حمله
حجله ها در آن صف می بندند
و کوچه هایش چراغان می شوند
خیابان چراغان
خیابان ستاره باران
خیابانی که هر شب جمعه
قرار ملاقاتش را با بهشت زهرا
فراموش نمی کند
خیابانی که اسرائیل را می شناسد
و رادیویش را گوش نمی کند
خیابان هاشمی
خیابانی که  سر بر دامن بیگانه نمی گذارد
خیابانی که نوکر نیست
خیابانی که بشقاب های اروپا را نمی شوید
خیابانی که دربان رستوران های پاریس نیست
خیابانی که تعظیم نمی کند
تحقیر نمی شود
انعام نمی گیرد
خیابان هاشمی 
خیابان سربلند 
خیابانی كه كوتاه نمی‌ آید 
خیابان اول خط 
خیابانی كه با یك اتوبوس 
به میدان انقلاب می‌پیوندد 
خیابانی كه همیشه از او وحشت دارند 
خیابانی كه همیشه برایش نقشه می ‌كشند 
خیابانی كه هر روز بمبارانش می‌ كنند 
خیابانی كه هر روز متولد می ‌شود 
خیابانی كه هر روز در مدرسه 
نام‌نویسی می ‌كند 
خیابانی كه هر روز بزرگ می ‌شود 
خیابان هاشمی
خیابان گلاب قمصر
خیابان کاسه های نذری
خیابان سفره ی ابوالفضل
خیابان بیداری
خیابان کوی فرهنگیان
خیابان معلم و مدرسه
خیابان کتاب و کارنامه
خیابان ممتاز
خیابانی که هر روز امتحان می دهد
و هر روز عکسش را بزرگ می کنند
و هر روز عکسش را بر در و دیوار محله
می چسبانند
خیابان هاشمی 
خیابانی كه مرا می‌ شناسد 
خیابانی كه برایم دست تكان می‌ دهد 
خیابانی كه شعرهایم را می‌ خواند 
خیابانی كه غم هایش را به من می‌ سپارد 
خیابانی كه شعرهایم را تصحیح می ‌كند 
خیابانی كه كلمات مهجور 
و مصراعهای متكلف را 
از شعرهایم پاك می ‌كند 
خیابانی كه همیشه حرف دلش را 
در شعرهایم جستجو می ‌كند 
خیابانی كه همیشه به دست هایم نگاه می‌ كند 
 
نگاه می‌ كنم 
به دست هایم نگاه می ‌كنم 
كوپن 356! 
دست هایم را پنهان می‌ كنم 
خیابان هاشمی لبخند می‌ زند 
آغوش می‌ گشاید 
و به سویم می ‌آید 
و من 
شرمگین و شتابناك 
از خیابان هاشمی می‌ گریزم 
از پله‌ها بالا می ‌روم 
به خانه باز می‌ گردم 
و كوپن 356 
در میان خشم سرانگشتانم 
مچاله شده است 


08 آذر 1393 1438 0

نلغزیم در باد/ نلغزیم در سمت برچیدن گل

همین گونه خوب است
بمانیم
بمانیم در درس اول
بمانیم در آب - بابا
بمانیم تا کودکان دبستان
بیایند
بمانیم تا مهربانی
بخندد
من از حاصل ضربِ اعدادِ بیگانگی
بیم دارم
من از حرصِ در خود فرو ماندگان
مانده بیگانه با هرچه باران، بهاران
من از مکرِ این دشمنِ خانگی
بیم دارم
بمانیم در جوشش چشمه هایی
که با ذات بخشندگی زنده هستند
بمانیم تا آب معنی شود 
در نفس های تابنده ی شمعدانی
بمانیم در فرصت مهربانی
و معنای انسان
فقط این دو حرف است 
بمانیم 
تا گل بروید
همین گونه خوب است
همین گونه، یعنی همین لحظه
این پنجره
آن نگاهی که در کوچه مانده است
همین گونه، یعنی همین خانه
این گفتگو در حضورِ
همین چند گلدان شاداب
همین گونه، یعنی همین باغ
این سرو
این بید مجنون
همین گونه، یعنی همین نیمکت
این نگاه صمیمانه
این رقص فواره در باد
همین گونه، یعنی همین بادبادک
که پیوسته با شاخه ی شوق کودک
همین گونه خوب است
همین گونه ، یعنی که هرکس بگوید دلش را 
و بگذار من هم بگویم
از آرامش آسمان و کبوتر
و بگذار من هم بگویم چرا آسمان
آبی بی دریغی است
و بگذار من هم بگویم
چرا در زمین، خواب آهو
پر از اضطرابی عمیق است
و بگذار من هم بگویم که
در باور مرزها
مرگ پهلو گرفته است
و بگذار من هم بگویم سیاست چرا مهربان نیست
و بگذار من هم بگویم که بر خاک غلتیدن برگ
این سبز
این سبزها، اتفاقی نبوده است                                                 
و بگذار من هم بگویم که
سهم قناری قفس نیست
و دیوار ، یعنی که خود خواهی من
و دیوار ، یعنی چه اندازه دوریم
از دور دست تماشا                
بیا ذات دیوار را
از ضمیر زمین گیر انسان بروبیم
و انسان به اندازه ی آسمان هاست
و ای کاش جز آسمان را نگوییم
همین گونه خوب است
همین گونه ، یعنی که آیینه بودن
فقط روشنی را سرودن
همین گونه ، یعنی نلغزیم
نلغزیم در سمت خواهش 
و سمتی که خَم می شود مرد 
و سمتی که هرگز صنوبر ندارد
همین گونه ، یعنی سپیدار با بادها
همسفر نیست
نلغزیم در باد
نلغزیم در سمت برچیدن گل
و سمتی که گم می شود رد پای کبوتر
و سمتی که از فرصت گل کسی باخبر نیست
همین گونه خوب است
همین گونه ، یعنی که هر کس
به اندازه ی آسمان سهم دارد
بباریم
بباریم بر انتظار عطشناک هرجا که یک ریشه
دلواپس رویش یک جوانه است
بباریم تا آهوان زبان بسته، پایان نگیرند
همین گونه خوب است
همین گونه یعنی زمینی پر از زندگانی
همین گونه یعنی که با ماشه 
انگشت دل آشنا نیست
همین گونه، یعنی که آهو بیاید
که آهو بماند
که آهو نترسد
همین گونه خوب است
همین گونه ، یعنی الفبای باران
همین گونه ، یعنی که
هر تشنه ای را شنیدن
به معنا رسیدن
گره خوردن ریشه با نور
همین گونه یعنی
فقط این درختان
فقط این درختان دلبسته با خاک
خورشید را دوست دارند
همین گونه ، یعنی که
در سمت ریشه
همین گونه ، یعنی که
در سوی رویش
همین گونه ، یعنی که
درسمت و سوی شکفتن بمانیم 
بمانیم تا کودکان دبستان بیایند


27 آبان 1393 1513 0

از جنگ، هیجده روز کوچکتر است

سرباز کوچکی است
با جنگ بزرگ شده است
و از جنگ، هیجده روز کوچکتر است
هر چیز و همه چیز
در ذهن کوچکش
به جنگ می پیوندد
و بازی های هر روزه اش
چیزی فراتر از جبهه ای کوچک نیست
با بالش ها و پشتی ها سنگر می سازد
و بی مسلسل کوچکش
از سنگر پای به بیرون نمی گذارد
در ذهن کوچکش
نقش های مدور قالی
مین های دشمن است
همیشه، پا را به احتیاط بر زمین می گذارد
در خیابان به هر نظامی سلام می کند
و در اتوبوس خود را تا کنار آن ها می کشاند
هر وقت کاغذ و خودکار می خواهد
می دانم که از جبهه
نامه ای برای ما نوشته خواهد شد
هر روز نان سفره را
میان سربازهای خیالش
قسمت می کند
با آن ها بر سفره می نشیند
و با آن ها غذا می خورد
بر لیوان آب پُل می بندد
و ریحان ها را از آن عبور می دهد
از نمکْپاش
نارنجک می سازد
از قاشق
خمپاره
از چنگال
چلچله
و لبه های نان بَربَری را
با سبزی می پوشاند
(تانک را استتار می کند)
هر روز
و هر روز چندین بار
سربازها
تانک ها
و هواپیماهایش را در دو سو می چیند
او همیشه در یک سو می نشیند
و گاهی من و یا مادرش در سویی دیگر
او همیشه ایران است
او همیشه پیروز می شود
و او همیشه از کشتن هیچ سربازی
خوشحال نمی شود
شب های بمباران
با اولین آژیر
مسلسل کوچکش را بر می دارد
و چراغ ها را خاموش می کند
او با معصومیت کودکانه اش
اضطرابش را از ما پنهان می کند
با صدای هر راکت
دست های کوچکش
بر گردنم گره می خورد
او می گوید:
«سنگر گرفته ام»
و من می دانم پناه آورده است
مهتاب، نگاه هراسناک کودکم را
در چشمانم می نشاند
و تپش های قلب کوچکش
خروشِ خشم را در رگ هایم می گرداند
در خانه سکوت است و در آسمان آوار بمباران
او می گوید: «سنگر گرفته ام»
ومن، با سرانگشتان قلبم
کتاب مظلومیت را
در چشمان معصوم سرباز کوچکم
ورق می زنم


30 شهریور 1393 1162 1

من کلاس چندمم؟

ساده با تو حرف می زنم
مثل آب
با درخت
مثل نور
با گیاه
مثل شب نورد ِ خسته ای
با نگاه ماه
ساده با تو حرف می زنم
ناگهان مرا چرا چنین
به ناکجا کشانده اند ؟!
کیست اینکه خیره مانده این چنین
مات و مضطرب در نگاه ِ من ؟
من؟ نه،
این، نه من
نه، نیستم!
این غریب!
این غریبه ی شکسته!
کیستم؟
مادرم کجاست؟
من کلاس چندمم؟
دفترم
کتاب فارسی
جزوه های خط من کجاست؟
من چرا چنین هراسناک و مضطرب.. ؟
من که در کلاس
جزو بچه های خوب بوده ام
ساکت و صبور
من همیشه گوش داده ام
دفتر مرا نگاه کن
بارها و بارها
بی غلط نوشته ام :
"آب"
"آذر"
"آفتاب"
مشق های من مرتب است
موی سر و ناخنم....
پس چرا چنین؟
این غریب
این غریبه
در حصار قاب ِ آینه
این که شانه می کشد به موی خویش
کیست؟
شانه؟!
من کلاس چندمم؟
مات و گیج و گنگ
مانده ام میان
آنچه هست و نیست
نه، نبوده، هیچگاه
این حصار و قاب
جزو درس های من نبوده است
من هنوز کوچکم
این لباس را
پس چرا بزرگ کرده اند؟
این یکی دو شیشه قرص
این سه چهار قبض برق و آب
این جواب آزمایش
این غذای بی نمک
این خطوط مبهم کتاب
عینکی که مانده روی میز
این زنی که هست
مادری که نیست
این سوال های بی جواب
مال کیست ؟
ساده با تو حرف می زنم
این توقف عجیب
این همه حساب
این شتاب صبح
این حقوق
این اداره
این دروغ چیست ؟
من مدیر نیستم
این اتاق هست
میز هست
پله هست
پشت در دوباره کیست ؟
حس مبهمی میان هست و نیست!
من بزرگ نیستم
شاعرم ولی
شعرهای این کتاب را
بچه های کوچه "دوآبه" گفته اند
من دلم برای بچه های کوچه "دوآبه" می تپد
من دلم برای "هفت سنگ"
من دلم برای "زو"
"ماله" و "گلو"
من دلم برای آن شب قشنگ
من دلم برای جاده ای
ـکه عاشقانه بود
آن سیاهی و
سکوت
چشمک ِ ستاره های دور
من دلم برای «او» گرفته است
ساده با تو حرف می زنم
من دلم برای روزهای دورتر
قصه ی شبانه پدر
من دلم برای نعمت
احمد و منیر
طاهره
من دلم برای باغ گوشه
فرصت غروب
اولین ستاره
پنجیمن درخت سیب
من برای چشمه ای
که با دلم همیشه حرف داشت
حس و حال قورباغه ها
من دلم برای تخت ِ چوبی سه لنگه ای
چراغ ِ گرد سوز
رقص برگ و
بازی نسیم
من دلم برای سفره ای که ساده بود
نان تازه ی "تـِـو ِی"
چشم های مهربان
دست های کار
من دلم برای روزهای زندگی گرفته است
ساده با تو حرف می زنم
این پرنده ای که من کشیده ام
چرا نمی پرد ؟
این ستاره
سرد و کاغذی است
این درخت
بی بهار مانده است
دانه های این انار
طعم مرگ می دهد
من دلم گرفته
هر چه می روم نمی رسم
رد پای دوست
کوچه باغ عشق
سایبان زندگی کجاست ؟
من کلاس چندمم ؟
کودکی
بهانه ی بهار را گرفته است
دخترم نسیم
او که اضطراب امتحان
به چهره اش نشسته است
او که تکیه می دهد به من
او چرا
مرا به کوچه های کودکی نمی برد ؟
ساده با تو حرف می زنم
من چقدر تشنه ام!
مادرم کجاست ؟
من چگونه بی چراغ
من چگونه، بی اشاره ای درست
می رسم به چشمه ای
که چاره ساز زندگی است
دخترم نسیم
روبروی من نشسته است
مات!
خیره!
خنده!
خواب نیستم
بوی خاطرات دور
بوی پونه
کوچه ی "دوآبه"
حوض سبز
دخترم سلام می کند
مادرم کنار در
مات!
خیره!
خنده!
ناگهان
هر سه کودکیم
هر سه پشت میز یک کلاس
زنگ فارسی است
باز:
"آب"
"آذر"
"آفتاب"
این پرنده ای که من کشیده ام
این پرنده می پرد
این پرنده آشناست
این پرنده در تمام مشق های من
نوشته می شود
این پرنده
بوی کوچه ی "دوآبه" می دهد
این پرنده خسته نیست
این پرنده با نسیم حرف می زند
چشم های این پرنده
چشم های مادر من است
قاب ها
حصارها
شکسته است
خواب نیستم
کیف من کجاست
دیر شد
به مدرسه نمی رسم


01 شهریور 1393 1165 0

پدر به مزرعه برگردیم

پدر به مزرعه برگردیم 
دلم برای سحرهای بذرافشاندن
دلم برای تقلای چرخ خرمنکوب
دلم برای زمین های بارور تنگ است 
پدر به مزرعه برگردیم 
و دست سبز و نوازشگر درختان را 
دوباره بفشاریم
و بیل منتظر آب و آبیاری را
دوباره برداریم 
چه آسمان سیاهی!
چه روزهای بدی!
غرور کاذب شهر 
غریو آهن و الکل 
شکوه سادگی ام را مچاله خواهد کرد
پدر نمی خواهم 
که شهر نفرت و نفرین 
که شهر پوشالی 
مرا حرام کند
مرا تمام کند
مرا که دامنه دارم 
در عشق و آب و علف 
مرا که خاطره ی چشمه های شفافم
مرا که از نفس پاک پونه سرشارم
پدر به مزرعه برگردیم
کنار بیشه ی «راجی»، کنار تپه ی کنگر
نگاه عاشق«کیتو»
هنوز منتظر است 
هنوز منتظر شوق روستایی من 
هنوز منتظر دست خوشه پرور تو 
هنوز منتظر آبیاری عشق
که ریشه در نَفَس شرم و 
نبض نی دارد
پدر تو می دانی
که عشق در قفس شهر پا نمی گیرد
که عشق در قفس شهر؛ لال خواهد شد 
میان ادکلن و اخم مضحک میدان 
میان جاز و جنون 
و انفجار هوس
چه روزهای سیاهی!
چه فصل دلتنگی!
پدر به مزرعه برگردیم
به فصل شبنم و بانگ خروس و صبح زلال 
به بازخوانی عطر نجیب خاطره ها
به میهمانی باران، به باغ چلچله ها
به میهمانی آواز آشنای بهار 
به میهمانی آغوش باز گندمزار 
پدر دلم تنگ است 


14 مرداد 1393 1553 0

بم، شهر سقف های بی ستون

گریه می کنم
گریه می کنم فقط
گریه می کنم برای تو
شام آخر
صبح جمعه
صبح بی ستاره، بی فروغ
صبح هولناک
امتزاجِ ناگهانِ خون و خاک
ضجه های زیر خاکِ بم
بم، شهر سقف های بی ستون
نخل های بی شمار واژگون
گریه می کنم
گریه می کنم فقط
دست های کوچکش کجاست؟!
نازنین من ببین
پلک های بسته
شانه ی شکسته
خون خفته روی گیسوانِ
این عروسک سه ساله را
نگاه کن!
در خرابه های بم
خون شتک زده است روی خون
غم نشسته روی غم
گریه می کنم
گریه می کنم فقط
این پتو
این کلاه و کفش
این یکی دو پیرهن
که مانده روی دست من
برای چیست؟!
کودکم که رفت
دخترم که پرکشید
مادرم که نیست
پس عزیز من
عزیز ناشناس شهرهای دوردست
لطف کرده ای ولی
این لباس
این لباس ها برای کیست؟
گریه می کنم
گریه می کنم فقط
گریه می کنم برای چندها هزار رفتگان شهر
روز جمعه
روز داس مرگ
عصر جمعه
عصر اضطراب
شب که در رسید
شب که پا گرفت
شب که در سکوت محض ریشه بست
این شب بلند
این سکوت وهمناک
جز با صدای گاه گاه ناله ها
از کجا و ناکجای این خرابه ها 
نمی شکست
ناله های زخمی ضعیف
گوش کن
ناله اش به گوش می رسد
ناله ای دگر
گوش کن
ناله رفت
ناله نیست
شمع دیگری تمام شد
گوش کن
این شب هزار ناله
این شب هزار شب
کی به صبح می رسد؟
صبح شنبه
صبح ناله های رفته
صبح سرد
یک معلم شکسته بسته
مات و گیج و گنگ
می رود
می رسد به مدرسه
می رود به سمت در
می رود به سمت صبحگاه
شیر نیمه باز
چک چکی از آب و خون
می رود به سوی های و هوی بچه ها که نیست
این سکوت تلخ چیست؟!
زنگ را چرا نمی زنند؟!
بچه ها چرا نیامدند؟!
میزهای خالی کلاس
سقف ریخته
برگه های امتحان
نمره های بیست
دفتر حضور یا ...
اسم های هست و نیست
یک معلم شکسته بسته
مات و گیج و گنگ
بچه ها چرا نیامدند؟!
کیف های گمشده
دفتر و کتاب های برگ برگ
یک مداد و چند قطره خون
بچه ها تمام جمعه ناله کرده اند
بچه ها تمام شب
روبه روی مرگ بوده اند
بچه ها چقدر خسته اند
بچه ها سفید پوش
بچه ها کنار هم
بچه ها به خواب رفته اند
مشق های ناتمام شان
تمام شد
مدرسه چقدر ساکت است!


24 تیر 1393 120 0

پسرم، سلام

پسرم، سلام

برایت گیاه آورده ام

از جنگل های دور

برایت گیاه آورده ام

بیدار می شوی؟



24 تیر 1393 1481 0

به اولین پرنده که رسیدی

دخترم
به اولین پرنده که رسیدی
سلام کن
مسیر آسمان
همیشه از دومین پرنده آغاز می شود


24 تیر 1393 882 0

حالا که آمده ای

حالا که آمده ای
قبول کن
جاده ها به جایی نمی رسند
این بار از مسیر رودخانه می رویم
 
 
حالا که آمده ای
تازه می فهمم
احساس آن دهقان پیر
و مزه ی دعای باران را
 
 
حالا که آمده ای
باز هم به گیلاس آباد می رویم
به آن باغبان بگو نگران نباشد
ما گیلاس ها را نمی چینیم
فقط با گیلاس ها حرف می زنیم


23 تیر 1393 116 0

دو دانگ از من،یک دانگ از ستاره ی بی سامان

دو دانگ از من و
یک دانگ از ستاره ی بی سامان
به همین اشاره ی روشن بسنده می کنم
دو دانگ از من و
یک دانگ از کرامت کوهستان
با همین شکوه شیرین
از وسوسه های کوچک عبور می کنم
دو دانگ از من و
یک دانگ از هوای بهاران
با شاخه ای گل شب بو
به خانه بر می گردم
شکوفه های سر ریز نگاهت
امانم نمی دهند
چه عطر تازه ای دارند
دانگ در دانگ
شکوفه های سر ریز نگاهت
 
 


23 تیر 1393 93 0

که از عشق بهتر کسی نیست

همین گونه بهتر
همین گونه همپایِ ابر شتابان
همین گونه همرازِ باران
سفر تاسلام درختان
شکفتن
شکوه بهاران
همین گونه
پیوسته با بی قراران
تماشا 
تماشای آن رازِ روشن
که از پشت پرچین
کسی را صدا کرد
صدای سر انگشتِ باران
به سر شانه ی مهربانی
همین گونه بهتر 
صدای رسیدن
به سرچشمه ی زندگانی
و چشمی که چرخید 
و در هیچ سو هیچ کس نیست
همین گونه بهتر 
اشارات فرصت
و آمد
و از دور
از دوردستِ مه آلود
و از لابلای دختان همراز
کسی آمد و 
در نگاه کسی ماند
گره خوردن راز و پرواز 
کسی آمد و 
برگ ها را طنینی پر از تازگی داد
و هر شاخه را
سهمی از فرصت عشق بخشید
و برخاست
و از لابلای درختان عاشق
به آن سوی باران سفر کرد
صدای نفس های حیرت 
علف های مبهوت نمناک
حضور هوایی طربناک
و یک عطر نورس
که پیچید در باور باغ
و دیگر کسی نیست
همین گونه بهتر
که از عشق بهتر کسی نیست


22 تیر 1393 80 0

دل روشنی دارم ای عشق

دل روشنی دارم ای عشق 
صدایم کن از هر کجا می توانی
صدا کن مرا از صدف های باران
صدا کن مرا از گلوگاه سبز شکفتن
صدایم کن از خلوت خاطرات پرستو
بگو پشت پرواز مرغان عاشق
چه رازی است
بگو با کدامین نفس
می توان تا کبوتر سفر کرد؟
بگو با کدامین افق
می توان تا شقایق خطر کرد؟ 
مرا می شناسی تو ای عشق 
من از آشنایان احساس آبم
و همسایه ام مهربانی است 
و طوفان یک گل
مرا زیرورو کرد 
پرم از عبور پرستو
صدای صنوبر،
سلام سپیدار 
پرم از شکیب و شکوه درختان
و در من تپش های قلب علف ریشه دارد 
دل من، گره گیر چشم نجیب گیاه است
صدای نفس های سبزینه را می شناسم
و نجوای شبنم
مرا می برد تا افق های باز بشارت 
مرا می شناسی تو ای عشق 
که در من گره خورده احساس رویش
گره خورده ام من به پرهای پرواز
گره خورده ام من به معنای فردا 
گره خورده ام من به آن راز روشن
که می آید از سمت سبز عدالت
دل تشنه ای دارم ای عشق
صدایم کن از بارش بید مجنون
صدایم کن از ذهن زاینده ی ابر 
مرا زنده کن زیر آوار باران 
مرا تازه کن در نفس های بار آور برگ 
مرا پل بزن تا سحر
تا سبد های بار آور باغ
تو را می شناسم من ای عشق
شبی عطر گام تو در کوچه پیچید
من از شعر پیراهنی بر تنم بود
به دستم چراغ دلم را گرفتم 
و در کوچه عطر عبور تو پُر بود 
و در کوچه باران چه یکریز و سرشار
گرفتم به سر چترباران 
کسی در نگاهم نفس زد!


22 تیر 1393 414 0

آی باران بگیر دستم را

دفتری خالی ام، چه بی معنا!
مانده ام در حصار خود تنها
 
و سرانگشت روشن باران
خط سبزی نمی کشد اینجا
 
سطری از آفتاب با من نیست
و مرورم نمی کند دریا
 
تا کجا نانوشته خواهم ماند
در کتابِ ستاره و صحرا
 
و کسی نیست پشت چشمانم
و کسی از قبیله ی لیلا
 
چه شد آن پا به پای دل رفتن
چشم درچشمِ روشن فردا
 
چه شد آن دست های بارآور
و چنین پاکشیدن از گل ها
 
و شقایق مرا نمی خواند
و صدایم نمی کند افرا
 
پای باران نمی رسد تا من
دستِ دریا نمی زند در را
 
من چنین نیستم، نمی خواهم
که بیفتم به پای خود از پا
 
و درختی نمی شود تسلیم
آی باران بگیر دستم را
 
برسانم به واپسین لبخند
بتکانم در اولین دریا


22 تیر 1393 138 0

در كارتِ‌ عكس ‌دارِ شناسایی‌، فرصت‌ برای‌ زندگی‌ دل‌ نیست‌

در اضطراب‌ِ زندگی‌ شهری‌ 
جز، با كارتِ‌ عكس ‌دارِ شناسایی‌
هرگز دری‌ گشوده‌ نشد بر من‌ 
هرگز كسی‌ به‌ یُمن‌ ورود دلم‌ نگفت:
«آقا خوش‌ آمدی»
امروز، معنای‌ من‌
یك‌ كارت‌ِ بی‌ تحرك‌ِ بی ‌روح‌ است‌
بر آن، نشان‌ِ نامی‌ و عكسی‌ كه‌ این‌ منم‌
در كارتِ‌ عكس ‌دارِ شناسایی‌ 
فرصت‌ برای‌ زندگی‌ دل‌ نیست‌
دائم‌ نگاهبان‌
با جستجوی‌ جامه‌ و جیبم‌
در چشم‌ های‌ من، تردید می‌ كند
هربار، یك‌ كارت‌ بی ‌تحرك‌ بی ‌روح‌
راه‌ خلاص‌ من‌ 
یادش‌ به‌ خیر
در سال‌ های‌ زندگی‌ روستایی ‌ام‌
هرگز میان‌ مزرعه‌ و من، دری‌ نبود
هرگز برای‌ دیدن‌ روییدن‌ گیاه‌ 
یك‌ كارت‌ِ عكس‌ دار شناسایی‌ 
در جیب‌ من‌ نبود
بی ‌جستجوی‌ جامه‌ و جیبم‌
از مرزهای‌ گندم‌ و جالیز
هر روز می‌ گذشتم‌ و می‌ رفتم‌ 
مرزی‌ اگر كه‌ بود
دستان‌ كرت‌ بود گشوده‌ به‌ روی‌ آب‌
تا آب‌ را به‌ شوق‌ در آغوش‌ بِفشرد
مرزی‌ اگر كه‌ بود
بالایِ‌ بی قرارِ سپیدارِ سبز بود
چشم‌ انتظارِ حاصل‌ پیوند خاك‌ و آب
یادش به خیر
دیروزها و زندگی روستایی ام
آن روزهای سرخوش بی کارت
شادابی دلی که نمی ترسید
شیرینی دلی که نمی افسرد
د‌یروز رفت و روز‌
امروز، 
یك‌ كارت‌ بی‌ تحرك‌ بی‌روح‌
آیینه‌ دار این‌ دل‌ افسرده‌ است‌
حتی‌ 
این‌ كارت‌ بی‌ تحرك‌ بی‌ روح‌
بوی‌ نجیب‌ رویش‌ گندم‌ را
در ذهن‌ من‌ به‌ خاك‌ سپرده‌ است.
 


22 تیر 1393 109 0
صفحه 1 از 2ابتدا   قبلی   [1]  2  بعدی   انتها